Zniewaga sędzi z Bydgoszczy. Sąd Najwyższy przekazał sprawę do Gniezna

Postanowieniem z dnia 21 września 2026 r., sygn. akt IX K 1014/24, Sąd

Rejonowy w Bydgoszczy, właściwy do rozpoznania sprawy zainicjowanej aktem

oskarżenia skierowanym przeciwko Ł.B. o czyn z art. 226 § 1 i 3 k.k., na podstawie

art. 37 k.p.k., zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie tej sprawy do

rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu.

W uzasadnieniu tego orzeczenia organ wnioskujący podał m.in., że

pokrzywdzoną we wskazanej wyżej sprawie jest sędzia Sądu Rejonowego w

Sygn. akt V KO 162/26

2

Bydgoszczy X.Y., a czyn zarzucony oskarżonemu pozostaje w związku z

wykonywaniem przez pokrzywdzoną obowiązków służbowych. Zwrócił uwagę

również na to, że adwokat wyznaczony do sprawowania funkcji obrońcy z urzędu

złożył wniosek o zwolnienie go z tej funkcji wskazując, iż fakt zawodowych kontaktów

z pokrzywdzoną (występowanie w charakterze pełnomocnika w sprawach, w których

orzekała i orzeka pokrzywdzona), utrudnia zbudowanie z oskarżonym relacji opartej

na wzajemnym zaufaniu. Ponadto sąd wnioskujący wskazał, że oskarżony wystąpił

z powództwem cywilnym przeciwko sędziemu referentowi wyznaczonemu do

rozpoznania niniejszej sprawy oraz innemu sędziemu orzekającemu w tym samym

wydziale. W ocenie organu wnioskującego kumulacja opisanych wyżej okoliczności

uzasadnia przekazanie niniejszej sprawy do rozpoznania innemu sądowi

równorzędnemu w trybie art. 37 § 1 k.p.k. Dalsze rozpoznawanie tej sprawy w Sądzie

Rejonowym w Bydgoszczy mogłoby bowiem prowadzić do powstania racjonalnych

wątpliwości co do zachowania zewnętrznych gwarancji bezstronności.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek zasługiwał na uwzględnienie.

Nie ulega wątpliwości, że zaistniały w przedmiotowej sprawie, zreferowany

również we wniosku o przekazanie, układ zaszłości faktycznych, może wywoływać

tak u stron, jak i u zewnętrznych obserwatorów uzasadnione wątpliwości co zdolności

Sądu Rejonowego w Bydgoszczy do obiektywnego rozpoznania sprawy. Pamiętać

zaś należy, że pod pojęciem „dobro wymiaru sprawiedliwości”, użytym na gruncie

przepisu art. 37 § 1 k.p.k., trzeba także rozumieć potrzebę ukształtowania (tak u

stron, jak i w opinii społecznej) przekonania o obiektywnym działaniu sądów i ich

bezstronności w rozpoznaniu każdej, choćby incydentalnej, sprawy.

Co więcej, mając na uwadze także fakt, że sędzia będąca pokrzywdzoną pełni

aktualnie obowiązki orzecznicze w Sądzie Okręgowym w Bydgoszczy (delegacja),

konieczne jest spowodowanie nie tylko tego, by niniejszą sprawę rozpoznał inny

równorzędny sąd, ale i tego, by sądem tym był sąd położony poza obszarem

właściwości Sądu Apelacyjnego w Gdańsku. Tylko takie posunięcie jest w stanie

zagwarantować przeprowadzenie postępowania w sposób wolny od podejrzeń co do

braku bezstronności sędziów orzekających w sprawie, które to podejrzenia mogłaby

wywołać już sama tylko świadomość istnienia wskazanych wyżej powiązań pomiędzy

pokrzywdzoną a sądem orzekającym w sprawie. Jest ono również niezbędne do

wywołania u zewnętrznych obserwatorów procesu przekonania, że wymiar

Sygn. akt V KO 162/26

3

sprawiedliwości realizuje swoje konstytucyjne funkcje w sposób prawidłowy i w pełni

niezawisły (por. postanowienie SN z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt V KO 66/10).

Uwzględniając powyższe, Sąd Najwyższy przekazał sprawę do rozpoznania

Sądowi Rejonowemu w Gnieźnie, dla którego jednostkami nadrzędnymi są Sąd

Okręgowy w Poznaniu oraz Sąd Apelacyjny w Poznaniu.

Kierując się powyższą argumentacją, Sąd Najwyższy orzekł jak w części

dyspozytywnej postanowienia.

Dariusz Kala

[WB]

[a.ł]