Sąd Najwyższy stwierdził niedopuszczalność wznowienia z urzędu dla skazanego

Pismem z dnia 20 stycznia 2026 r., uzupełnionym pismem z dnia 2 marca

2026 r., skazany zwrócił się o wyznaczenie obrońcy z urzędu w celu sporządzenia

wniosku o wznowienie postępowania. Jako podstawę wystąpienia z ww. wnioskiem

skazany wskazał okoliczność, że w przedmiocie jego poprzednio złożonego

wniosku o wznowienie postępowania, zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego

w Gdańsku z dnia 11 czerwca 1997 r., sygn. akt II AKa 116/97, w postępowaniu

przed Sądem Najwyższym, toczącym się pod sygnaturą V KO 14/22 i V KZ 45/22,

orzekali sędziowie powołani na swój urząd na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa

ukształtowanej na podstawie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o

Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz.

3). Wniosek ten został potraktowany jako pismo sygnalizujące potrzebę wznowienia

z urzędu postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 1

V KO 28/26

2

grudnia 2022 r., sygn. akt V KZ 45/22, utrzymującym w mocy postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 12 lipca 2022 r., sygn. akt V KO 14/22.

Powyższa inicjatywa skazanego nie mogła przynieść oczekiwanego przez niego

rezultatu. Należy bowiem podzielić trafny pogląd, który od lat prezentowany jest w

orzecznictwie, że nie jest możliwe wznowienie, zarówno na wniosek strony, jak i z urzędu,

samego postępowania o wznowienie, zakończonego uprzednio prawomocnym

orzeczeniem sądu o oddaleniu wniosku strony lub orzeczeniem o braku podstaw do

wznowienia ex officio (zob. szerzej postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 2010

r., sygn. V KO 47/10; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. III

KO 99/10; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2013 r., sygn. II KO 17/13;

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 2021 r., sygn. I KO 10/21;

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2023 r., sygn. I KZP 17/22 i

argumentację przywołaną w tych judykatach). To samo dotyczy postępowań zakończonych

utrzymaniem w mocy postanowienia o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie

postepowania wobec jego oczywistej bezzasadności (art. 545 § 3 k.p.k.) – zob.

zarządzenie sędziego Sądu Najwyższego z dnia 28 października 2019 r., II KO 86/19,

zarządzenie sędziego Sądu Najwyższego z dnia 9 września 2022 r., III KO 80/22.

Mając powyższe na uwadze - mimo świadomości, że w ostatnich latach w

orzecznictwie Sądu Najwyższego prezentowany jest również pogląd stanowiący odejście

od wskazanej wyżej, utrwalonej linii orzeczniczej - zarządzono jak wyżej.

Z opisanych wyżej względów, rozpoznanie wniosku skazanego o wyznaczenie mu

obrońcy z urzędu, było bezprzedmiotowe.

Dariusz Kala

[WB]

[a.ł]