Sąd Najwyższy oddalił skargę prokuratora na uchylenie wyroku skazującego K. H.

Sąd Okręgowy w Gdańsku, wyrokiem z 7 maja 2026 r., po rozpoznaniu

apelacji oskarżonego, uchylił wyrok Sądu Rejonowego w Wejherowie z 26 stycznia

2026 r., mocą którego K. H. został uznany za winnego popełnienia zarzuconego mu

V KS 25/26

2

czynu zabronionego z art. 157 § 2 k.k. w zb. z art. 160 § 1 k.k. i skazany na karę 4

miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 46 § 2 k.k. orzeczono wobec

niego nawiązkę i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Skargę od wyroku odwoławczego wniósł oskarżyciel publiczny, zarzucając w

niej naruszenie art. 437 § 2 k.p.k. przez błędne przyjęcie, że zachodzi konieczność

przeprowadzenia przewodu sądowego na nowo i zażądał uchylenia zaskarżonego

orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu.

W odpowiedzi na skargę oskarżyciel publiczny wniósł o jej oddalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Skarga obrońcy nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 539a § 3 k.p.k., skuteczność skargi od wyroku sądu

odwoławczego, będącej nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, jest uzależniona od

wykazania, że wydanie - na etapie postępowania apelacyjnego - orzeczenia

kasatoryjnego naruszało art. 437 k.p.k., a zatem że nie zachodziła konieczność

przeprowadzenia na nowo przewodu w całości lub nie zachodził wypadek określony

w art. 454 k.p.k. albo że przy wydaniu tego orzeczenia wystąpiła bezwzględna

przyczyna odwoławcza z art. 439 § 1 k.p.k. Zakres kontroli dokonywanej przez Sąd

Najwyższy po wniesieniu skargi od wyroku sądu odwoławczego, o której mowa w

art. 539a § 1 k.p.k., ogranicza się do zbadania, czy stwierdzone przez sąd

odwoławczy uchybienie daje podstawę do wydania orzeczenia kasatoryjnego (zob.

post. SN z 22 maja 2019 r., III KS 17/19).

Analiza sprawy doprowadziła Sąd Najwyższy do stwierdzenia, że Sąd

Okręgowy w Gdańsku wywiązał się z powinności ciążących na nim z mocy art. 437

§ 2 k.p.k. Mianowicie po rozpoznaniu apelacji wniesionej na korzyść oskarżonego,

Sąd ten uznał, że postępowanie dowodowe w sprawie K. H. nacechowane zostało

wieloma błędami. W pierwszej kolejności wykazał, że zostało naruszone prawo do

obrony przez zaniechanie przesłuchania bezpośrednio na rozprawie głównego

świadka będącego zarazem pokrzywdzonym i zastąpienie je odczytaniem jego

zeznań. Biorąc pod uwagę, że w zasadzie była to jedyna relacja obciążająca

oskarżonego, który zaprzeczał twierdzeniom pokrzywdzonego, zeznanie R. D.

miało znaczenie fundamentalne w sprawie. Odejście od tej czynności w wyniku

uznania, że bezpośrednie przeprowadzenie dowodu nie było niezbędne (art. 392 §

V KS 25/26

3

1 k.p.k.) było rażącym błędem Sądu pierwszej instancji z góry przesądzającym o

winie oskarżonego. Stwierdzenie tego uchybienia przez Sąd drugoinstancyjny w

zasadzie wyeliminowało cały materiał dowodowy w sprawie, a więc – na co zwrócił

uwagę Sąd odwoławczy – samodzielne procedowanie gdańskiego Sądu

sprowadzałoby się do gromadzenia i oceny całego materiału dowodowego a nie

jego uzupełnienia, do czego nie był uprawniony.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w dyspozytywnej części

postanowienia (art. 539e § 2 k.p.k.).

[J.J.]

[a.ł]