Sąd Najwyższy utrzymał odmowę przyjęcia kasacji skazanego na ograniczenie wolności

Zaskarżonym zarządzeniem – na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art.

429 § 1 k.p.k. – odmówiono przyjęcia kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego

R. J. od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku z 24 października 2025 r. sygn. akt

V Ka 1647/25 – wobec stwierdzenia, że kasacja jest niedopuszczalna z mocy

ustawy, albowiem R. J. został skazany na karę ograniczenia wolności, zaś we

wniesionej na jego korzyść kasacji nie podniesiono uchybień wymienionych w art.

439 § 1 k.p.k.

V KZ 11/26

2

Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł obrońca skazanego, zarzucając

„naruszenie przepisów prawa procesowego ze względu, iż miało ono istotny wpływ

na treść orzeczenia, przez przyjęcie, że zarzuty obrazy przepisów postępowania

podniesione w kasacji złożonej przez obrońcę skazanego nie wchodzą w zakres

uchybień z art. 439 § 1 k.p.k. lub rażącego naruszenia prawa, gdy kasacja została

oparta jak wynika z zarzutu określonego w pkt II kasacji jak również z treści

uzasadnienia na naruszeniu prawa do obrony oskarżonego R. J. i uniemożliwienie

mu podjęcia obrony swoich praw oraz wykazania swojej niewinności, tego iż nie

popełnił zarzucanych mu czynów i oddalanie jego wniosków dowodowych

składanych już na etapie postępowania przygotowawczego, międzyinstancyjnego

oraz sądowego, na podstawie, że mają one zmierzać do przedłużenia przez

oskarżonego postępowania karnego, co stanowi rażące naruszenie jego prawa do

obrony w toku postępowania karnego, co stanowi rażące naruszenie prawa”.

Podnosząc powyższe, obrońca wniósł o „zmianę zaskarżonego zarządzenia

i przekazanie kasacji Sądowi Najwyższemu do rozpoznania”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie jest oczywiście bezzasadne.

Stosownie do dyspozycji art. 523 § 1, § 2 oraz § 4 k.p.k., kasację na korzyść

oskarżonego można wnieść jedynie w razie skazania za przestępstwo lub

przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego

zawieszenie jej wykonania – bądź też z powodu wystąpienia uchybień

wymienionych w art. 439 k.p.k. Ograniczenie to nie dotyczy podmiotów specjalnych

wymienionych w art. 521 k.p.k.

W zaskarżonym zarządzeniu prawidłowo wskazano, że R. J. za popełnione

przestępstwo został skazany na karę ograniczenia wolności, a wniesiona w jego

sprawie kasacja nie została oparta na zarzucie, który wskazywałby na zaistnienie

uchybienia przewidzianego w art. 439 k.p.k. Z treść przedmiotowej kasacji jasno

wynika bowiem, że „kasacja została oparta na rażącym naruszeniu prawa do

obrony oskarżonego R. J. w toku całego postępowania przygotowawczego oraz

sądowego uniemożliwienie mu podjęcia obrony swoich praw oraz wykazania swojej

niewinności, tego iż nie popełnił zarzucanych mu czynów i oddalanie jego wniosków

V KZ 11/26

3

dowodowych składanych już na etapie postępowania przygotowawczego,

międzyinstancyjnego oraz sądowego, na podstawie, że mają one zmierzać do

przedłużenia przez oskarżonego postępowania karnego, co stanowi rażące

naruszenie jego prawa do obrony w toku postępowania karnego”. Należało zatem

stwierdzić zasadność zaskarżonego zarządzenia. Zarówno zarzuty zażalenia, jak

również argumentacja przywołana w uzasadnieniu tego środka odwoławczego, nie

wskazują na naruszenie przepisów prawa, które skutkowałoby wadliwością

zaskarżonego zarządzenia.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.

[JJ.]

[a.ł]

Ryszard Witkowski