Oskarżonej nie zmieniono obrońcy z urzędu, a jej skarga na wyrok nie została przyjęta

Sąd Rejonowy w Pabianicach wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2025 r., sygn. akt

II K 639/23 oskarżoną A.K. uniewinnił od popełnienia zarzucanego jej czynu z art.

190a § 1 k.k. (k. 1120).

Apelację od powyższego wyroku na niekorzyść oskarżonej wniósł prokurator

(k. 1136-1137).

V KZ 16/26

2

Sąd Okręgowy w Łodzi wyrokiem z dnia 19 stycznia 2026 r., sygn. akt

V Ka 1217/25 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego

rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Pabianicach (k. 1431).

W dniu 26 lutego 2026 r. (data wpływu) oskarżona A.K. złożyła skargę na

wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 19 stycznia 2026 r., sygn. akt V Ka

1217/25 oraz wniosła o zmianę adwokata z urzędu celem złożenia skargi na wyrok

sądu odwoławczego (k. 1459-1508).

W dniu 2 marca 2026 r., obrońca z urzędu oskarżonej adw. M.S. złożyła na

podstawie § 57 zbioru zasad etyki adwokackiej i godności zawodu pismo o braku

podstaw do wniesienia skargi od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 19

stycznia 2026 r., sygn. akt V Ka 1217/25 (k. 1509-1510).

Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego V Wydziału Karnego

Odwoławczego Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 10 marca 2026 r., na podstawie

art. 378 § 2 k.p.k. w zw. z art. 539f w zw. z art. 526 k.p.k. nie uwzględniono wniosku

oskarżonej o zmianę obrońcy wyznaczonego z urzędu oraz odmówiono przyjęcia

osobistej skargi od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 19 stycznia 2026 r.,

sygn. akt V Ka 1217/25 (k. 1549).

Na powyższe zarządzenie zażalenie wniosła oskarżona, wskazując, że

wniosek o zmianę obrońcy jest uzasadniony, bowiem nie wynikał wyłącznie z faktu

braku zaufania, a z powodu odmowy podjęcia przez obrońcę działań procesowych,

zaś wydany wyrok przez sąd odwoławczy opiera się na twierdzeniach osób, które

nie przedstawiły konkretnych i obiektywnych dowodów wobec oskarżonej (k. 1650-

1652).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zasadnie Zastępca Przewodniczącego V Wydziału Karnego Odwoławczego

Sądu Okręgowego w Łodzi nie uwzględnił wniosku oskarżonej o zmianę obrońcy

wyznaczonego z urzędu (pkt 1 zarządzenia) oraz odmówił przyjęcia skargi od

wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 19 stycznia 2026 r., sygn. akt V Ka

1217/25 (pkt 2 zarządzenia).

Zgodnie z art. 526 § 2 k.p.k., jeżeli kasacja - odpowiednio również na

podstawie art. 539f k.p.k. skarga na wyrok sądu odwoławczego - nie pochodzi od

V KZ 16/26

3

prokuratora, Prokuratora Generalnego, Rzecznika Praw Obywatelskich albo

Rzecznika Praw Dziecka, powinna być sporządzona i podpisana przez adwokata,

radcę prawnego albo radcę Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej.

W niniejszej sprawie powyższy wymóg nie został spełniony, bowiem

wniesiona skarga została sporządzona osobiście przez oskarżoną, a tym samym

skarga nie spełniająca wymogów formalnych nie mogła zostać przyjęta.

Jednocześnie, co istotne w niniejszej sprawie, oskarżona ma wyznaczonego z

urzędu obrońcę, który w złożonym piśmie wskazał, że nie znalazł podstaw do

wniesienia skargi od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 19 stycznia 2026 r.,

sygn. akt V Ka 1217/25. Powyższe stanowisko, które zostało sporządzone przez

podmiot fachowy, jakim jest adwokat, w oparciu o analizę zgromadzonego w

sprawie materiału dowodowego, potwierdza zasadność zaskarżonego zarządzenia.

Podkreślić należy, że wyznaczony w postępowaniu sądowym obrońca z urzędu nie

jest ustanowiony po to, aby sporządzać pisma zgodnie z wolą i intencją osoby

oskarżonej, ale w celu dokonania oceny akt sprawy pod kątem istnienia podstaw do

wniesienia określonego pisma, co w sprawie przedmiotowej dotyczy skargi na

wyrok sądu odwoławczego. Okoliczność, że przydzielony z urzędu obrońca nie

dostrzegł możliwości wniesienia skargi od wyroku sądu odwoławczego, wbrew

oczekiwaniem oskarżonej, nie daje podstaw do zmiany obrońcy z urzędu. Zgodnie

z orzecznictwem Sądu Najwyższego, prawo strony do skorzystania z bezpłatnej

pomocy prawnej na etapie kasacyjnym (również skargowym zgodnie z art. 539f

k.p.k.) nie oznacza dla sądu powinności wyznaczania skazanemu kolejnych

obrońców z urzędu aż do uzyskania przez niego oczekiwanego efektu i, co do

zasady, ogranicza się do przyznania skazanemu jednego obrońcy, który po

zapoznaniu się z aktami sprawy sporządza w jego imieniu kasację albo opinię o

braku podstaw do wniesienia tego środka (zob. postanowienie SN z dnia 15

września 2022 r., IV KZ 21/22). W związku zatem z otrzymaniem na koszt Państwa

pomocy prawnej w postępowaniu skargowym oraz sporządzoną osobiście przez

oskarżoną skargą, należało uznać ją za niespełniającą wymogów formalnych, bez

wzywania oskarżonej do usunięcia braków formalnych oraz odmówić przyjęcia

dotkniętej wadą skargi, jak uczyniono w zaskarżonym zarządzeniu.

V KZ 16/26

4

W konsekwencji zasadnie Zastępca Przewodniczącego V Wydziału Karnego

Odwoławczego Sądu Okręgowego w Łodzi nie uwzględnił wniosku oskarżonej o

zmianę obrońcy wyznaczonego z urzędu i odmówił przyjęcia skargi od wyroku sądu

odwoławczego.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy zaskarżone zarządzenie

utrzymał w mocy.

[WB]

[a.ł]