Rok więzienia w zawieszeniu zamknął drogę do kasacji na korzyść

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Paradoksalnie, choć Przewodniczący Wydziału w uzasadnieniu swego

zarządzenia przedstawił oczywiście błędną argumentację, to samo rozstrzygnięcie

jest trafne.

To bowiem nie dyspozycja art. 523§1 k.p.k. stanowić powinna podstawę

rozstrzygnięcia przedmiotowej kwestii, lecz ograniczenie wnoszenia owego

nadzwyczajnego środka zaskarżenia wynikające z art. 523§2 k.p.k. Przepis ten

stanowi jednoznacznie, że: „kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie

skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę

pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania”.

Sygn. akt V KZ 35/26

2

W niniejszej sprawie M.C. nie został skazany na bezwzględną karę

pozbawienia wolności (skazano go na karę roku pozbawienia wolności z

warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 2 lata i karę

grzywny). W tej sytuacji kasacja mogła być wniesiona wyłącznie w sytuacji, gdyby

podniesiony został w niej zarzut zaistnienia bezwzględnej przesłanki odwoławczej z

art. 439 k.p.k. – art. 523§4 pkt 1 k.p.k.

Obrona takiego zrzutu w swej skardze nie postawiła, zarzucono bowiem jedynie

uchybienia prawa procesowego i materialnego o względnym charakterze, a więc

obrazę art. 7, 410, 5§2, 2§2 i 457§3 k.p.k. oraz 229§1 k.k. Taką intencję zakreślenia

granic zaskarżenia podkreślono również w uzasadnieniu zażalenia. Kasacja też

wskazuje w pkt III na naruszenie zasad Konstytucji RP, które w oczywisty sposób

znajdują swoje rozwinięcie w przepisach K.p.k. i samodzielnie też nie stanowią

bezwzględnych przesłanek odwoławczych.

W tej sytuacji argumentacja podniesiona w tym zażaleniu nie mogła okazać się

skuteczna.

Kierując się przedstawionymi względami Sad Najwyższy postanowił jak na

wstępie.

[J.J.]

[a.ł]

Jerzy Grubba