Podatek od towarów i usług. Uchylono decyzję II i I instancji

Zaskarżoną decyzją z dnia 17 lutego 2026 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: "Dyrektor IAS" lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie: art. 233 § 1 pkt 1 i pkt 1 lit a) w zw. z art. 220 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) - dalej: "O.p." oraz art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 15 ust. 1 i ust. 2, art.19a ust. 1, art. 29a ust. 1 i ust. 6 pkt 1, art. 41 ust. 1 i ust. 5, art. 99 ust. 1, art. 103 ust. 1, art. 109 ust. 3, 3b i 8a, art. 112, art. 112b ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2b, art. 113 ust. 1 i ust. 13 pkt 1 lit. b), art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy

z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 685 ze zm., tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 931 ze zm., tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 1570 ze zm., tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 361 ze zm.) - dalej "ustawa o VAT", po rozpatrzeniu odwołania Ł. Sp.

z o.o. (dalej: "Strona" lub "Skarżąca") – reprezentowanej przez kuratora - od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. (dalej: "Naczelnik US" lub "organ pierwszej instancji") z dnia 30 czerwca 2025 r., którą organ ten określił Stronie w podatku od towarów i usług zobowiązanie podatkowe: za sierpień 2021 r., od października 2021 r. do kwietnia 2022 r., za sierpień, październik, grudzień 2022 r., kwiecień 2023 r.

i listopad 2024 r. oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe za wymienione wyżej powyżej okresy:

- uchylił decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług zobowiązania podatkowego oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego za luty 2022 r. i w tym zakresie umorzył postępowanie,

- w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy:

Ł. Sp. z o.o. została zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym dnia [...] 2021 r. Jej przedmiotem przeważającej działalności jest sprzedaż hurtowa i detaliczna samochodów osobowych i furgonetek.

Organem uprawnionym do reprezentowania Spółki był zarząd, zaś do składania oświadczeń w jej imieniu upoważniony był każdy z członków zarządu samodzielnie. Wspólnikiem Spółki był Ł.B. Obecnie, jedynym wspólnikiem Spółki jest U. Sp. z o. o. Osobą wchodzącą w skład organu był Ł.B. pełniący funkcję prezesa zarządu.

Za okres objęty postępowaniem podatkowym Spółka nie dokonała zgłoszenia dla celów rejestracji VAT oraz nie złożyła deklaracji VAT-7. Natomiast w dniu [...] 2022 r.

w KRS wykreślony został zarząd Spółki w osobie Ł.B. - prezesa zarządu.

W związku z brakiem organów i osób uprawnionych do reprezentowania Spółki, na wniosek Naczelnika US, Sąd Rejonowy [...] w G. postanowieniem z dnia 5 marca 2025 r. powołał na kuratora Spółki - adwokata [...].

Następnie, organ pierwszej instancji wszczął wobec Strony postępowanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okresy: sierpień 2021 r., od października 2021 r. do kwietnia 2022 r., sierpień 2022 r., październik 2022 r., grudzień 2022 r., kwiecień 2023 r. oraz listopad 2024 r.

Postępowanie zakończono wydaniem w dniu 30 czerwca 2025 r. decyzji, którą określono Stronie zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za ww. okresy a także ustalono za te okresy rozliczeniowe dodatkowe zobowiązanie podatkowe.

W zakresie podatku należnego, Naczelnik US ustalił, iż Skarżąca samodzielnie wykonywała działalność gospodarczą polegającą na zakupie i sprzedaży w sposób częstotliwy używanych samochodów osobowych, przy których stawka podatkowa

w podatku od towarów i usług wynosiła 23%. Obowiązek podatkowy od ww. towarów organ pierwszej instancji określił zgodnie z datą ich dostawy. Spółka nie zadeklarowała wartości sprzedaży i podatku należnego za okres objęty postępowaniem podatkowym,

a w wyniku naruszeń w rozliczeniu podatku od towarów i usług Strona zaniżyła podatek należny o łączną kwotę 29.021 zł.

W zakresie zaś podatku naliczonego, Spółka nie przedłożyła organowi w toku postępowania żadnych faktur potwierdzających nabycia towarów i usług dokonane

we wskazanych powyżej okresach. W związku z powyższym, Naczelnik US ustalił, że w rozliczeniu za sporne okresy ww. nie miała prawa do skorzystania z obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z uwagi na brak udokumentowania nabyć jakichkolwiek towarów lub usług w podanych okresach. Naczelnik powołując art. 112b ust. 1 w zw. z ust. 2b ustawy o VAT, ustalił Spółce dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 20% łącznej kwoty zaniżenia zobowiązania podatkowego za okresy objęte postępowaniem.

Nie zgadzając się z decyzją Naczelnika US, Spółka reprezentowana przez kuratora złożyła odwołanie, w wyniku rozpatrzenia którego Dyrektor IAS w dniu 17 lutego 2026r. wydał decyzję, którą:

- uchylił decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług zobowiązania podatkowego oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego za luty 2022 r. i w tym zakresie umorzył postępowanie,

- w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, iż pismem z dnia 17 listopada 2025 r. wezwał kuratora Spółki do złożenia pisemnych wyjaśnień i udostępnienia dokumentacji w zakreślonym terminie, które to wezwanie kurator odebrał w dniu 26 listopada 2025 r. Również pismem z tej samej daty Dyrektor Izby wezwał na przesłuchanie w charakterze świadka Ł.B., wyznaczając termin 8 grudnia 2025 r.

Kurator udzielił pełnomocnictwa pełnomocnikowi. Pismem z dnia 3 grudnia 2025 r. pełnomocnik przesłał stanowisko kuratora, w którym ten podniósł, że posiada wiedzę

o charakterze działania osoby podpisującej się w imieniu Ł. Sp. z o. o. wyłącznie

w zakresie, jaki wynika z samych umów sprzedaży, które stanowią integralną część akt postępowania. Ponadto wskazał, że ewentualne uzyskanie dalszej dokumentacji Spółki wymagać będzie podjęcia dalszych prób kontaktu, co niewątpliwie również wymagać będzie dłuższego terminu aniżeli zakreślony 7-dniowy termin.

W dniu 8 grudnia 2025 r. przeprowadzone zostało przesłuchanie Ł.B. w obecności pełnomocnika kuratora.

Z kolei, postanowieniem z dnia 2 stycznia 2026 r., Dyrektor Izby działając na podstawie art. 200 § 1 w zw. z art. 123 § 1 O.p., powiadomił Stronę o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, wyznaczając siedmiodniowy termin. Strona nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia

W dalszej treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że istotę sporu w przedmiotowej sprawie stanowi ocena zasadności działania organu pierwszej instancji, który w okolicznościach faktycznych sprawy określił Stronie zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług we wskazanych wyżej okresach od sierpnia 2021 r. do listopada 2024 r. z tytułu sprzedaży na rzecz osób fizycznych samochodów używanych w sytuacji, gdy Strona nie dokonała samorozliczenia podatku od towarów i usług w deklaracji oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe za okresy objęte postępowaniem.

W ocenie Dyrektora Izby, aby odnieść się do kwestii spornej (określonych przez organ kwot podstaw opodatkowania i kwot podatku należnego za poszczególne okresy, zasadnym było przeanalizowanie obowiązujących przepisów prawa materialnego. Organ w tym celu przytoczył treść: art. 2 pkt 6 i pkt 22, art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 7 ust. 1 ustawy

o VAT. Przy ostatnim w przepisów Dyrektor wyjaśnił, że użyte przez ustawodawcę sformułowanie "przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel" oznacza faktyczne przeniesienie władztwa nad daną rzeczą. Określenie "dostawa" odnosi się zaś do wszelkiego rodzaju rozporządzenia towarem (sprzedaż, zamiana, darowizna oraz każda inna transakcja, która w aspekcie ekonomicznym będzie prowadziła do podobnego rezultatu).

Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy stwierdził, że dokonana przez Skarżącą sprzedaż samochodów osobowych stanowi odpłatną dostawę towarów,

o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.

Dyrektor wskazał, że aby dana czynność mogła zostać uznana za opodatkowaną podatkiem od towarów i usług musi stanowić przedmiot opodatkowania w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług i jednocześnie zostać dokonana przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tej ustawy, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Z kolei cytując art. 19a ust. 1 ustawy o VAT, organ podkreślił, że podatnik, który wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zobowiązany jest opodatkować daną czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego.

Organ dalej wskazał, iż w myśl art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami

o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika. Podstawa opodatkowania obejmuje podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku (ust. 6 pkt 1).

Zgodnie zaś z art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, stawka podatku wynosi 22%,

z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT stanowi natomiast, że w okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do końca roku następującego po roku, dla którego wartość relacji,

o której mowa w art. 38a pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, jest nie większa niż 43% oraz wartość, o której mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż -6% stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110 i art. 138i ust. 4, wynosi 23%.

W myśl art. 96 ust. 1 ww. ustawy, podmioty, o których mowa w art. 15 i art. 15a, są obowiązane przed dniem wykonania pierwszej 1 czynności określonej w art. 5 złożyć naczelnikowi urzędu skarbowego zgłoszenie rejestracyjne, z zastrzeżeniem ust. 3.

Jeżeli zaś podmioty, o których mowa w ust. 3, rozpoczną dokonywanie sprzedaży opodatkowanej, utracą zwolnienie od podatku lub zrezygnują z tego zwolnienia, obowiązane są do złożenia zgłoszenia rejestracyjnego, o którym mowa w ust. 1,

a w przypadku podatników zarejestrowanych jako podatnicy VAT zwolnieni - do aktualizacji tego zgłoszenia, w terminach: 1) przed dniem dokonania pierwszej sprzedaży towaru lub usługi, innych niż zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2, 2a i 4-41 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, w przypadku rozpoczęcia dokonywania tej sprzedaży; 2) przed dniem, w którym podatnik traci prawo do zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 i 9, w przypadku utraty tego prawa; 3) przed początkiem miesiąca, w którym podatnik rezygnuje ze zwolnienia,

o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 3 oraz art. 113 ust. 1 i 9, w przypadku rezygnacji

z tego zwolnienia, z zastrzeżeniem pkt 4; 4) przed dniem wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5, w przypadku rezygnacji ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 9, od pierwszej wykonanej czynności (ust. 5).

Dyrektor Izby wskazał również na art. 99 oraz na zapis art. 109 ust. 3, ust. 3b, ust. 8a ustawy o VAT.

Dalej podał także, iż według treści art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązującym za okresy postępowania, zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200.000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku. Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników dokonujących dostaw towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów

o podatku akcyzowym, z wyjątkiem samochodów osobowych, innych niż wymienione

w lit. e, (nowe środki transportu) zaliczanych przez podatnika, na podstawie przepisów

o podatku dochodowym, do środków trwałych podlegających amortyzacji (art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. b).

Wskazując na wykładnię ww. przepisu prawa Dyrektor Izby wyjaśnił, że przepis dotyczy opodatkowania podatkiem od towarów i usług, a dokładnie zakresu zwolnienia od tego podatku przysługującego niektórym podatnikom. Tym samym ocena znaczenia zamieszczonego w tym przepisie odesłania do przepisów o podatku akcyzowym musi założenie to uwzględniać. Zwolnienie przewidziane w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT ma charakter podmiotowy w tym znaczeniu, że skierowane zostało do podatników, którzy

w danym okresie osiągnęli obrót o wartości niższej niż pułap wyznaczony przez ustawodawcę. Natomiast zakres wyłączeń z tego zwolnienia, ustawodawca określił poprzez wskazanie towarów, których dostawy uniemożliwiają dokonującym ich podatnikom skorzystanie ze zwolnienia.

Z towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, których dostawa uniemożliwia korzystanie ze zwolnienia, ustawa o VAT wyłączyła używane samochody osobowe, zaliczane przez podatnika do środków trwałych podlegających amortyzacji. Wyłączenie ze zwolnienia przewidziane dla towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, nie dotyczy jednak dostawy takich samochodów. Stwierdzić zatem należało, że utrata przez podatnika prawa do zwolnienia z podatku od towarów i usług na podstawie tego przepisu, nie ma związku ze statusem tegoż podatnika jako podatnika podatku akcyzowego i faktycznym opodatkowaniem samochodu osobowego stanowiącego przedmiot dostawy. Utratę prawa do zwolnienia powoduje dokonanie dostawy towarów wymienionych w ustawie

o podatku akcyzowym jako opodatkowane tym podatkiem. Ustalenie z kolei dodatkowego zobowiązania podatkowego w niniejszej sprawie regulują następujące przepisy art. 112b ustawy o VAT.

Organ odwoławczy podał, iż w toku czynności sprawdzających Naczelnik US ustalił, że w okresie objętym postępowaniem podatkowym Spółka dokonywała zakupu

i sprzedaży wymienionych w decyzji 15 (piętnastu) używanych samochodów osobowych.

Dyrektor IAS podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że w okresie objętym postępowaniem podatkowym Sp. z o. o. prowadziła działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży samochodów osobowych, na którą to okoliczność organ ten zgromadził umowy kupna-sprzedaży jednoznacznie dokumentujące fakt dokonywania przez Stronę transakcji dostawy pojazdów. Analiza zebranych dokumentów wykazała, że umowy te zostały opatrzone podpisami Strony z podaniem NIP Spółki. Okoliczność ta natomiast potwierdza, że Podatnik uczestniczył w zawarciu przedmiotowych transakcji oraz działał jako Strona tych umów. Organ przy tym też wskazał, że sprzedaży pojazdów towarzyszyło przekazanie dokumentów niezbędnych do ich rejestracji, a kupujący rejestrowali auta na swoje nazwiska.

Ponadto, jak podał organ odwoławczy, Naczelnik US ustalił także, że Strona za okres objęty postępowaniem nie dokonała zgłoszenia dla celów rejestracji w podatku od towarów i usług oraz nie złożyła deklaracji dla podatku od towarów i usług, jak również nie przedłożyła ewidencji dla potrzeb rozliczenia ww. podatku, do czego była zobowiązana, bowiem w badanych okresach była podatnikiem podatku od towarów

i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT i prowadziła działalność gospodarczą,

o jakiej mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

W ocenie Dyrektora Izby prawidłowo zatem ocenił organ pierwszej instancji, że czynności dokonywane przez Stronę spełniały przesłanki prowadzenia działalności oraz, że miały charakter powtarzalny, zorganizowany, podporządkowany celom zarobkowym. Ustalone okoliczności faktyczne bezsprzecznie wskazują, że Strona sprzedażą zajmowała się w sposób stały, intensywny i przez długi okres, przez co miała doświadczenie w przeprowadzaniu tego rodzaju transakcji, działając w tym zakresie jako profesjonalista. O ciągłym charakterze działalności świadczy stosunkowo duża ilość transakcji sprzedaży samochodów osobowych zawartych w okresie od 24 sierpnia 2021 r. do 20 listopada 2024r. Niewątpliwie też czynności Spółki miały zorganizowany

i zarobkowy charakter. Za towar Spółka otrzymywała zapłatę, zatem czerpała korzyści

z tej działalności.

Strona nie przedłożyła natomiast organowi podatkowemu żadnych dokumentów źródłowych dotyczących transakcji dostaw, mających wpływ na wysokość podatku należnego. W związku z tym zasadnie Naczelnik US na podstawie pozyskanych dokumentów sprzedaży samochodów dokonanych przez Ł. Sp. z o. o. ustalił datę sprzedaży samochodów w celu przyporządkowania badanej transakcji do kontrolowanego okresu rozliczeniowego i ustalił, z jaką chwilą powstał obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług (art. 19a ustawy o VAT).

Strona w złożonym odwołaniu utrzymuje, że organ pierwszej instancji nie ustalił, czy faktycznie Spółka była Stroną umów sprzedaży i czy doszło do sprzedaży/ dostaw samochodów. Jednak w ocenie organu odwoławczego należało wskazać, na podstawie całokształtu zaistniałych okoliczności faktycznych, że Skarżąca sprzedawała samochody na terenie Polski, przenosząc prawo do ich rozporządzania na nabywców. W związku

z powyższym wykonywała czynności opodatkowane w rozumieniu przepisów art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 i art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. b) ustawy o VAT.

Dyrektor Izby podzielił stanowisko organu, że Spółka była zobowiązana do rozliczenia podatku od towarów i usług z uwzględnieniem ww. przepisów ustawy, ponieważ dokonywała dostaw towarów, które podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki podstawowej 23%, natomiast obowiązek podatkowy

z tytułu dostawy tych towarów określony został, jak wskazano powyżej, zgodnie z datą ich dostawy.

Dyrektor Izby ocenił również, że organ pierwszej instancji podejmował próby dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez wezwania kierowane do kuratora Spółki, który żadnych dodatkowych wyjaśnień i dowodów w postaci m.in. faktur, czy ewidencji nie złożył. Dając możliwość Stronie do przedstawienia swoich racji pismem z 17 listopada 2025 r., wezwał adwokata występującego jako kurator Spółki do przedłożenia dokumentów źródłowych mających wpływ na rozliczenie podatku od towarów i usług, w odpowiedzi na które kurator stwierdził, że jest w posiadaniu dokumentów dotyczących Spółki, które widoczne są w aktach postępowania, uzyskanie zaś dalszej dokumentacji wymagać będzie podjęcia dalszych prób kontaktu, co niewątpliwie również wymagać będzie dłuższego terminu aniżeli zakreślony 7-dniowy termin. Pomimo złożonego wniosku o wydłużenie terminu na złożenie dokumentów niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, kurator Spółki ich nie dostarczył do dnia wydania przedmiotowej decyzji.

Dodatkowo Dyrektor wskazał też, iż w dniu 8 grudnia 2025 r. dokonał przesłuchania w charakterze świadka Ł.B., byłego prezesa zarządu Spółki, który

w trakcie przesłuchania zeznał, że w okresie, kiedy był prezesem zarządu nie dokonywał sprzedaży samochodów. Nie posiadał on ani wiedzy merytorycznej co do działalności Spółki, ani wiedzy o jej sytuacji organizacyjnej i finansowej. Ponadto, nie był w stanie wskazać, czy to on podpisywał umowy. Powołując się na zaniki pamięci, stwierdzając, że podpisy członków rodziny są podobne, nie wykluczył, że to jego podpisy. Umów jednakże nie pamiętał. Potwierdził, że tylko jeden swój podpis na umowie, ale samej transakcji nie pamiętał, nie pamiętał również, czy doszło do przekazania samochodu. Nie mniej jednak w dalszej części przesłuchania świadek wskazał, że posiadał pełnomocnictwo od Spółki do podpisywania umów sprzedaży samochodów do jakiejś wartości określonej, ale nie pamiętał jakiej.

W konsekwencji organ odwoławczy ocenił, że jest uprawniony do dokonania ustaleń faktycznych w oparciu o dowody zgromadzone przez organ pierwszej instancji. Natomiast negatywne konsekwencje nieprzedłożenia dokumentów oraz niewykazania istotnych okoliczności obciążają Stronę, która była do tego zobowiązana.

Reprezentujący Spółkę kurator w odwołaniu podniósł także zarzut naruszenia zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 O.p. W kontekście zaistniałego

w sprawie i przedstawionego w decyzji organu pierwszej instancji oraz stanu faktycznego, Dyrektor Izby zarzut naruszenia ww. przepisu prawa uznał za bezpodstawny. Jak podał, z dyspozycji art. 122 O.p. wynika co prawda obowiązek organu podatkowego do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie oznacza to jednak, że Strona jest zwolniona od współudziału w gromadzeniu materiału dowodowego. Obowiązujące przepisy proceduralne nie nakładają na organy podatkowe obowiązku nieograniczonego poszukiwania dowodów, potwierdzających rację Podatnika. Poza tym, dla zabezpieczenia interesów podatnika i w celu skorzystania przez niego ze wszystkich przysługujących mu w toku postępowania podatkowego praw, konieczna jest jego aktywna postawa, tj. przedstawianie dowodów na poparcie swojego stanowiska.

W rozpatrywanej sprawie, to nie organ podatkowy, lecz Strona wskazanych wyżej wymogów ustawowych nie wypełniła i żądanych dokumentów oraz nie złożyła wyjaśnień - pomimo wezwań organów podatkowych obu instancji. Dodatkowo organ odwoławczy podkreślił, że szerokie uprawnienia dowodowe organów podatkowych w praktyce wymagają współpracy Strony. W sytuacji, gdy kurator Spółki nie dostarczył dokumentów ani nie złożył wyjaśnień, a świadek nie był w stanie udzielić pełnych informacji, organ podatkowy wykorzystał wszystkie dostępne i możliwe środki dowodowe, które pozwalały na rzetelną ocenę stanu faktycznego sprawy.

Zdaniem Dyrektora IAS za niezasadne w kontekście zaistniałych faktów

i okoliczności należało też uznać zarzuty stawiane organowi podatkowemu pierwszej instancji dotyczące naruszenia zasady zaufania (art. 121 § 1 O.p.), poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych. Jak bowiem wykazano, postępowanie organu podatkowego odpowiadało wymogom określonym w tej zasadzie postępowania. Materiał dowodowy zgromadzony został przy poszanowaniu obowiązujących przepisów prawa w możliwie najszerszym zakresie. Wobec powyższego należało podzielić stanowisko organu pierwszej instancji, który w odniesieniu do poszczególnych okresów od sierpnia 2021 r. do listopada 2024 r. przyjął wartości kwot podatku należnego ustalone na podstawie zgromadzonych umów sprzedaży wymienionych w decyzji pojazdów samochodowych.

Organ wypowiedział się dodatkowo, iż brak jest również podstaw do stwierdzenia naruszenia przez organ pierwszej instancji pozostałych wskazanych w odwołaniu przepisów dotyczących postępowania podatkowego w stopniu odnoszącym wpływ na wynik sprawy. Ustalenia w ww. zakresie zostały bowiem dokonane przez organ pierwszej instancji w oparciu o możliwy do pozyskania materiał dowodowy, zgodnie

z obowiązującymi przepisami, bez naruszenia wskazanych przez Stronę w odwołaniu przepisów Ordynacji podatkowej. Ocena całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego nie ma przy tym znamion dowolności - zważywszy w szczególności na to, że sama Strona nie przedłożyła dowodów, które świadczyłyby za zajęciem stanowiska odmiennego od prezentowanego.

W ocenie Dyrektora, nie mógł również zyskać akceptacji zarzut zawarty

w odwołaniu, że trzy umowy, tj.: 1) umowa sprzedaży samochodu [...] w dniu 13 listopada 2021 r.; 2) umowa sprzedaży samochodu [...] w dniu 24 sierpnia 2021 r.; oraz 3) umowa sprzedaży samochodu [...] w dniu 1 października 2021 r., gdyż wyraźnie wskazują, że Sprzedającym był Ł.B. a nie Ł. Sp. z o. o. Brak jest zatem podstaw by uznać, że Stroną transakcji była Spółka.

Organ wyjaśnił, że Skarżąca podczas zawierania transakcji sprzedaży samochodów posługiwała się NIP Spółki, co oznacza, że posługiwanie się tym numerem, przypisanym do Spółki, nie miało charakteru przypadkowego, gdyż stanowi on jednoznaczny identyfikator podmiotu w obrocie prawnopodatkowym. Posługiwanie się przez Stronę numerem NIP przypisanym do Spółki stanowiło zatem obiektywny

i weryfikowalny przejaw identyfikowania się z tym podmiotem w relacjach z organami podatkowymi. Skoro Ł. Sp. z o. o. przy dokonywaniu transakcji posługiwała się numerem NIP Spółki to należało uznać, że czynności te były podejmowane w imieniu i na rzecz tej Spółki, a ich skutki prawne są przypisane temu podmiotowi. W konsekwencji sprzedaż samochodów przy użyciu NIP Spółki powoduje powstanie obowiązku podatkowego

w zakresie podatku należnego, który Spółka zobowiązana była wykazać i uregulować, zgodnie z ww. przepisami ustawy o VAT, a czego nie uczyniła, co bezpośrednio wynika

z ustaleń organów podatkowych obu instancji.

Organ ocenił też, iż Strona nie ma racji zarzucając, że Naczelnik US pominął fakt, że wystawione faktury odzwierciedlały transakcje zawarte pomiędzy Spółką a Ł.B. jako osobą fizyczną, co wyklucza możliwość ustalenia czy faktycznie doszło do odpłatnej dostawy samochodów, co z kolei jest kluczowe dla tych transakcji a nie wynika ani z akt, ani z dokumentów zgromadzonych przez organ.

Dodatkowo organ odwoławczy wyjaśnił, że zaskarżona decyzja nie kwestionuje samego faktu dokonania transakcji między Spółką a wskazanymi w umowach osobami fizycznymi, w tym Ł.B. Organy podatkowe nie twierdzą też, że transakcje wynikające

z tych umów nie miały miejsca. Istotą twierdzenia jest fakt, że Podatnik, wykonując czynności podlegające opodatkowaniu VAT, a takimi były niewątpliwie dostawy pojazdów, obowiązany był do dokonania zgłoszenia rejestracyjnego, zaprowadzenia ewidencji i składania deklaracji. Fakt, że kontrahent był osobą fizyczną, nie zwalniał Podatnika z wymienionych wyżej ustawowych obowiązków.

Ponadto, organ odwoławczy zauważył, że w treści odwołania kurator Spółki wskazał na przepisy ustawy o VAT, które nie odpowiadają stawianym zarzutom, bowiem zapisy art. 96 ust. 1 i 5 ustawy o VAT dotyczą zasadności zgłoszenia rejestracyjnego, natomiast art. 99 ust. 1 ustawy o VAT odnosi się do obowiązku składania deklaracji,

a art. 109 ustawy o VAT- do prowadzenia ewidencji.

Organ jednak odnosząc się do zakwestionowania prawidłowości ustaleń

w zakresie rozliczenia podatku VAT od dokonanych transakcji wskazał, iż bezspornym

w sprawie pozostaje fakt, że Skarżąca nie złożyła deklaracji dla podatku od towarów

i usług za sporne okresy, a wcześniej nie wykazała sprzedaży w stosownej ewidencji, podczas gdy z ustaleń organu pierwszej instancji zawartych w zaskarżonej decyzji wprost wynika, że za sporne okresy Spółka zawierała umowy dokumentujące sprzedaż samochodów osobowych. Nie zasługiwało więc na uwzględnienie stanowisko kuratora Spółki, który zarzucił, że: (...) działania Spółki nie wypełniają znamion ustawowych determinujących zasadność dokonania zgłoszenia rejestracyjnego, oraz że (...) działania Spółki nie wypełniają znamion ustawowych determinujących zasadność składania deklaracji oraz prowadzenia ewidencji. Organ uznał te twierdzenia za pozostające

w oczywistej sprzeczności z dokonanymi ustaleniami. Natomiast cytując przy tym art. 15 ustawy o VAT ocenił, iż brak powyższych działań po stronie Spółki na tle zaistniałego stanu faktycznego to rażące naruszenie podstawowych obowiązków podatnika VAT, jakim niewątpliwie stała się Spółka z tytułu sprzedaży pojazdów.

Również w złożonym odwołaniu Strona w odniesieniu do wykonanych dostaw towarów wskazała, że Naczelnik US pominął istotną kwestię, jaką jest fakt, że ww. umowy i faktura zostały podpisane/wystawione przez osobę, która nie miała umocowania do działania w imieniu Spółki, a nadto że były podpisane w okresie, w którym Spółka nie posiadała zarządu, stąd nie była zdolna do zawarcia tychże umów i do dokonania transakcji. Tym samym dokumenty te nie mogły stanowić podstawy do uznania, że doszło do skutecznej sprzedaży przez Spółkę, co w połączeniu z brakiem ustalenia kwestii, jak to w dacie transakcji, że: - samochody należały do spółki, - doszło do wydania samochodów, - Spółka otrzymała wynagrodzenie, czyni niemożliwym, aby tego rodzaju dokumenty stanowiły podstawę dla organu do ustalenia podatku VAT oraz opłaty dodatkowej.

Dyrektor Izby w tym miejscu wskazał, że z analizy danych zawartych w KRS wynika, że Ł.B. sprawował funkcje – Prezesa zarządu bądź wspólnika (w podanych

w decyzji okresach) w: B. Sp. z o. o., Ł. Sp. z o. o. oraz w U. Sp. z o.o.

Na podstawie tych danych wynika, że ww. był prezesem zarządu w Spółce od [...] lipca 2021 r. do [...] listopada 2021 r. Od [...] lipca 2021 r. do [...] grudnia 2021 r. był jedynym wspólnikiem. [...] grudnia 2021 r. ponownie został prezesem zarządu i z tym samym dniem przestał być wspólnikiem. Od tej daty jedynym wspólnikiem Spółki jest U. Sp. z o. o. Natomiast od [...] maja 2022 r. Ł. Sp. z o. o. nie posiada reprezentacji.

Przy uwzględnieniu zaś faktu posługiwania się NIP Spółki, jak i oświadczenia Ł. B. w trakcie przesłuchania z 8 grudnia 2025 r. o działaniu na podstawie pełnomocnictwa Dyrektor przyjął, że transakcje były podejmowane w imieniu i na rzecz Spółki, a to wyklucza uznanie, że Spółka nie była w stanie samodzielnie prowadzić swoich spraw,

w tym zawierać umów sprzedaży pojazdów w części okresów objętych przedmiotem niniejszego postępowania.

Mając na uwadze powyższe, w odniesieniu do podatku naliczonego organ odwoławczy wypowiedział się, że Strona, pomimo wezwań, nie przedłożyła dokumentów źródłowych, tj. oryginałów faktur (lub ich duplikatów), które potwierdziłyby nabycie towarów lub usług, a także rejestrów zakupu i sprzedaży. Odnosząc się do powyższego wskazał jednak, że to na Stronie, jako mogącej skorzystać z prawa do odliczenia ciąży obowiązek posiadania i przedłożenia organowi podatkowemu faktur lub jej duplikatów,

z których ten podatek wynika. Z akt sprawy natomiast wynika, że kurator Spółki wzywany do przedłożenia dokumentów źródłowych ich nie przedstawił. Dokumentacja taka nie została także przedłożona na etapie postępowania odwoławczego, co niniejszym czyni ustalenia w tym zakresie dokonane przez Naczelnika US za zasadne.

W odniesieniu natomiast do dodatkowego zobowiązania podatkowego Dyrektor Izby po zacytowaniu art. 112b ust. 1 pkt 2) ustawy o VAT wyraził, iż przenosząc te uregulowania na grunt rozpatrywanej sprawy stanął na stanowisku, że zachodzą okoliczności uzasadniające ustalenie dla Spółki kwoty dodatkowego zobowiązania podatkowego za: sierpień 2021 r., od października 2021 r. do stycznia 2022 r., od marca do kwietnia 2022 r., za kwiecień 2022r., sierpień 2022 r., październik 2022 r., grudzień 2022 r., kwiecień 2023 r. i listopad 2024 r. Nie jest bowiem spornym, że Spółka nie złożyła deklaracji i nie wpłaciła kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za ww. okresy, co zgodnie z przepisem art. 112b ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT stanowi przesłankę do ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego za wskazane okresy.

Dla odstąpienia od zastosowania tego przepisu prawa muszą z kolei zaistnieć określone warunki, tj. wymienione w art. 112b ust. 3 pkt 1-3 ustawy o VAT, które

w niniejszej sprawie nie zaistniały, ponieważ:

- zaniżenie zobowiązania podatkowego nie wiązało z popełnionymi błędami rachunkowymi lub oczywistymi omyłkami (art. 112b ust. 3 pkt 2a);

- Strona nie ujęła podatku należnego (z wystawionych umów sprzedaży) ani w okresach rozliczeniowych, w których powinna ani w okresach poprzedzających czy kolejnych (art. 112b ust. 3 pkt 2b);

- sprawa dotyczy Spółki, nie osoby fizycznej - zatem nie zaistniała/zaistnieje sytuacja, że osoba fizyczna za ten sam czyn poniosła/poniesie odpowiedzialność za wykroczenie skarbowe, albo za przestępstwo skarbowe (art. 112b ust. 3 pkt 3 ustawy);

Podsumowując Dyrektor Izby stwierdził, że wbrew temu co próbuje wykazać kurator Spółki nie wystąpiły okoliczności uzasadniające odstąpienie od ustalenia Ł. Sp.

z o. o. dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za ww. okresy. Wymierzenie zaś dodatkowego zobowiązania jest uzależnione od okoliczności danej sprawy i sprowadza się do wymierzenia wartości procentowej, która przekłada się na kwotę pieniężną, którą podatnik jest zobowiązany zapłacić w konsekwencji stwierdzenia nieprawidłowości w rozliczeniu podatku VAT.

Dokonując szczegółowej analizy Dyrektor Izby stwierdził, że:

a) Spółka nie wykazała żadnej sprzedaży/dostawy ani zakupów/nabyć oraz nie zadeklarowała podatku należnego. Nie można zatem uznać, że przyczyną określonego przez organ pierwszej instancji, zaniżenia zobowiązania podatkowego w łącznej kwocie 29.021 zł była oczywista omyłka, czy błąd rachunkowy, ale świadome nierozliczenie przez Spółkę podatku VAT wynikającego z zawartych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą umów sprzedaży samochodów osobowych.

b) można uznać za istotny i znaczny rodzaj oraz stopień naruszenia ciążącego na Spółce obowiązku, które skutkowało powstaniem nieprawidłowości. Spółka nie wypełniła bowiem ciążącego na niej obowiązku zapłaty zobowiązania podatkowego zgodnie z art. 103 ust. 1 ustawy o VAT.

c) analizując rodzaj, stopień i częstotliwość stwierdzanych dotychczas nieprawidłowości dotyczących zobowiązań w podatku, należy zauważyć, że Ł. Sp. z o. o. została wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego [...] 2021 r., zatem jak słusznie organ pierwszej instancji wskazał, pomimo zawarcia umów sprzedaży Spółka nie wykazała żadnego podatku należnego. Od zawarcia pierwszej umowy sprzedaży Spółka w ogóle nie złożyła żadnej deklaracji podatkowej.

Naczelnik US nie kontrolował też prawidłowości rozliczenia Spółki za inne okresy niż objęte decyzją. Zgromadzony materiał dowodowy nie wskazuje, aby na Spółce ciążyły nieprawidłowości dotyczące nieprzedawnionych zobowiązań podatkowych innych niż w podatku VAT okresy podane w zaskarżonej decyzji. Oceniając zatem tę przesłankę, w ocenie organu, ustalone okoliczności faktyczne należało interpretować na korzyść Strony.

W sprawie natomiast kwota zaniżenia zobowiązania podatkowego jest związana ze stwierdzonymi nieprawidłowościami tj. brakiem wykazania/rozliczenia podatku należnego w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą wynikającą z zawartych umów sprzedaży. Organ pierwszej instancji określił, że Spółka powinna była wykazać podatek podlegający wpłacie do urzędu skarbowego, zaś kwota stwierdzonych nieprawidłowości/zaniżonego zobowiązania podatkowego jest znaczna bowiem wynosi łącznie 29.021 zł.

Analizując działania podjęte przez Spółkę po stwierdzeniu nieprawidłowości

w celu usunięcia ich skutków Dyrektor Izby podkreślił, że Spółka nie złożyła do dnia wszczęcia postępowania podatkowego deklaracji podatkowych. Z posiadanych baz danych wynika ponadto, że do dnia wydania decyzji nie zostały uregulowane w całości określone decyzją organu pierwszej instancji z 30 czerwca 2025 r. zobowiązania podatkowe w podatku VAT za wskazane w decyzji okresy. Zatem, możliwość nienakładania sankcji w postaci dodatkowego zobowiązania podatkowego przewidziana w sytuacjach wynikających z art. 112b ust. 3 ustawy o VAT, w niniejszej sprawie nie wystąpiły.

Biorąc pod uwagę całokształt okoliczności faktycznych i prawnych niniejszej sprawy - w ocenie organu odwoławczego - zastosowanie art. 112b ust. 1 pkt 2 ustawy

o VAT należało uznać jako współmierne do popełnionego przez Spółkę czynu polegającego na zaniżeniu zobowiązania podatkowego za sporne okresy. Szczegółowe zaś wyliczenie sankcji zostało zawarte przez organ pierwszej instancji na stronie 11 zaskarżonej decyzji i jej ustalenie za wymienione wyżej okresy poza luty 2022 r. nie budzi wątpliwości organu.

Uwzględniając dokonaną analizę wymienionych w art. 112 ust. 2b od pkt 1 do pkt 5 przesłanek, w ocenie Dyrektora Izby, zasadnym więc było obniżenie wymiaru dodatkowego zobowiązania podatkowego ustalonego przez organ pierwszej instancji do poziomu 20 % kwoty zaniżenia zobowiązania podatkowego za ww. okresy rozliczeniowe.

Mając zatem na względzie: - brak złożonych przez Stronę deklaracji; - wypełnienie przesłanek nakładających na organy podatkowe obowiązek ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego; - brak przesłanek wykluczających zastosowanie przepisów o dodatkowym zobowiązaniu podatkowym; - oraz dokonanie oceny przesłanek wymienionych w art. 112b ust. 2b ustawy, zgodnie z którymi na korzyść Spółki przemawia to, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby Spółka błędnie rozliczała się z budżetem państwa, ciążyły na niej nieprzedawnione zobowiązania podatkowe za inne niż objęte niniejszą decyzją okresy rozliczeniowe

Końcowo Dyrektor też wskazał, że organ pierwszej instancji na podstawie umowy sprzedaży samochodu z dnia 23 marca 2022 r. dokonał nieprawidłowego określenia zobowiązania podatkowego i przypisania wywiedzionych skutków prawno - podatkowych z tej umowy do lutego 2022 r., podczas gdy zobowiązanie podatkowe na podstawie tej umowy powinno zostać określone w marcu 2022 r. Biorąc jednak pod uwagę treść art. 234 O.p. organ odwoławczy odstąpił od określenia zobowiązania podatkowego za marzec 2022 r. na podstawie tejże umowy. Jednocześnie organ uznał, że skoro nie powstało zobowiązanie podatkowe w za wyżej wspomniany okres to powoduje to bezprzedmiotowość postępowania prowadzonego w przedmiocie weryfikacji tego zobowiązania (rozliczenia) - zgodnie z art. 208 § 1 O.p. Zasadnym wobec tego stało się umorzenie na ww. podstawie postępowania w przedmiocie podatku od towarów usług za luty 2022 r. zarówno w zakresie określenia zobowiązania i ustalenia dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług z uwagi na brak podstaw do orzekania przez organy podatkowe za ten okres.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Strona skarżąca działająca przez kuratora reprezentowanego przez pełnomocnika – adwokata zaskarżyła decyzję organu drugiej instancji utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie podatku od towarów i usług, określającej z tytułu wystawionych faktur podatek do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT

w pozostałym zakresie, tj. za sierpień 2021 r., od października 2022 r. do stycznia 2022 r., za marzec 2022 r. (z wyłączeniem odstąpienia od określenia zobowiązania podatkowego za marzec 2022 r. na podstawie umowy zawartej 23 marca 2022 r.), za: kwiecień 2022 r., sierpień 2022 r., październik 2022 r., grudzień 2022 r., kwiecień 2023 r. oraz za listopad 2024 r. zarzucając naruszenie:

1) art. 247 § 1 pkt 3 i 5 O.p. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa, co skutkuje wystąpieniem przesłanki nieważności decyzji,

a w konsekwencji uzasadnia zastosowanie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.;

Wskazując, że organ drugiej instancji wydając skarżoną decyzję dopuścił się rażących błędów tak proceduralnych, jak i materialnych, Strona zarzuciła naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

2) art. 191 w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nieodpowiadającej stanowi faktycznemu sprawy a skutkującej nieprawidłowym stwierdzeniem, że Spółka dokonała następujących transakcji determinujących konieczność zapłaty podatku VAT oraz opłaty dodatkowej sprzedaży samochodu: a) [...] dnia 20.11.2024 r. za cenę 9.500,00 zł; b) [...] dnia 13.04.2023 r. za cenę 11.000,00 zł; c) [...] dnia 20.10.2021 r. za cenę 7.000,00 zł; d) [...] dnia 08.10.2022 r. za cenę 10.000,00 zł; e) [...] z dnia 31.12.2021 r. za cenę 11.000,00 zł; f) samochodu [...] dnia 13.11.2021 r. za cenę 11.300,00 zł; g) [...] dnia 17.01.2022 r. za cenę 9.500,00 zł; h) [...] dnia 24.08.2021 r. za cenę 10.800,00 zł; i) [...] dnia 07.08.2022 r. za cenę 12.500,00 zł; j) [...] dnia 14.03.2022 r. za cenę 12.700,00 zł, k) [...] dnia 13.04.2022 r. za cenę 10.000,00 zł; l) [...] dnia 11.12.2022 r. za cenę 12.000,00 zł; m) [...] dnia 01.10.2021 r. za cenę 11.200,00 zł; n) [...] dnia 04.11.2021 r. za cenę 4.700,00 zł;

3) art. 191 w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego polegającej na stwierdzeniu, że wskazane w zaskarżonej decyzji transakcje sprzedaży samochodów odzwierciedlały faktyczne zdarzenia gospodarcze z udziałem Ł. Sp. z o.o.;

4) art. 187 § 1 w zw. z art. 181, art. 180, art. 122, art. 121 oraz art. 120 O.p. poprzez brak zebrania wyczerpującego materiału dowodowego, a w k