Sąd oddalił skargę współwłaścicielki na podatek od nieruchomości za 2025 rok

Decyzją z 3 września 2025 r. Wójt Gminy O. ustalił K. M. i J. B. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2025 rok w wysokości 13.530 zł.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, co następuje.

K. M. i J. B. są współwłaścicielami nieruchomości położonych na terenie Gminy O. stanowiących dz. ew. nr [...] obręb O.:

- gruntów o pow. 14 465 m˛ klasoużytku o symbolu [...] o stawce podatku 0,66 zł, podatek 9 546,90 zł;

- gruntów o pow. 5 504 m˛ klasoużytku o symbolu [...] o stawce podatku 0,38 zł, podatek 2 091,52 zł;

- budynku niemieszkalnego o pow. użytkowej ogółem 320,53 m˛, w tym 26,81 m˛ kondygnacji o wysokości od 1,40 do 2,20 m i 293,72 m˛ kondygnacji o wysokości powyżej 2,20 m, o stawce podatku 5,90 zł, podatek odpowiednio 158,18 zł i 1 732,95 zł;

- budynku mieszkalnego wpisanego do rejestru zabytków o pow. użytkowej ogółem 430,46 m˛, w tym 29,03 m˛ kondygnacji o wysokości od 1,40 do 2,20 m i 401,43 m˛ kondygnacji o wysokości powyżej 2,20 m, o stawce podatku 0,82 zł, podatek 0 zł (w związku z wpisaniem tego budynku - dworku - do rejestru zabytków przysługuje zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych; Dz. U. z 2025 r. poz. 707 ze zm., dalej: "u.p.o.l.").

Wydanie samoistnego posiadania przedmiotowej dz. ew. nr [...] o pow. 19.969 m˛ nastąpiło 10 stycznia 2020 r. Przedsiębiorstwo Produkcji Rolnej Przetwórstwa, Handlu i Usług "A. " sp. z o. o. przesłało oświadczenie, że przedmiotowa nieruchomość stanowiąca dz. ew. nr [...] nie znajduje się w posiadaniu samoistnym przedsiębiorstwa. Zły stan techniczny budynku, w tym jego dachu, nie skutkuje brakiem przedmiotu opodatkowania.

K. M. wniosła odwołanie od powyższej decyzji kwestionując przyjęcie, że jest podatkiem podatku od przedmiotowej nieruchomości i podnosząc, iż podatnikiem tym - jako posiadacz samoistny nieruchomości - jest "A." sp. z o. o. w O. , która nią włada jako właściciel i poczyniła kroki ku jej nabyciu.

Odwołująca podniosła również, że organ nie przesłał żadnego upomnienia drugiemu właścicielowi przedmiotowej nieruchomości J. B..

Decyzją z 19 grudnia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, co następuje.

W podatku od nieruchomości (art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 u.p.o.l.) ustawodawca przyjął zasadę, że podatek ciąży na właścicielu gruntu (nieruchomości), chyba że przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym. Podatnikiem jest zatem właściciel gruntu (gdy tytuł własności i stan faktycznego posiadania związane są z tym samym podmiotem), natomiast w sytuacji, gdy występują dwa podmioty - właściciel i posiadacz samoistny, podatnikiem jest posiadacz samoistny. Decyzja podatkowa może być skierowana do posiadacza samoistnego tylko wówczas, gdy zostanie ustalone w sposób niebudzący wątpliwości, że nieruchomość znajduje się w posiadaniu samoistnym innej osoby niż właściciel. Posiadaczem samoistnym jest ten, kto faktycznie włada rzeczą jak właściciel (art. 336 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny). Na posiadanie składają się dwa elementy: element fizyczny (corpus) i element psychiczny (animus). Corpus oznacza, że pewna osoba znajduje się w sytuacji, która daje jej możliwość władania rzeczą w taki sposób, jak mogą to czynić osoby, którym przysługuje do rzeczy określone prawo. Animus zaś oznacza wolę wykonywania względem rzeczy określonego prawa dla siebie. Wola ta wobec otoczenia wyraża się w takim postępowaniu posiadacza, które wskazuje na to, że uważa się on za osobę, której przysługuje do rzeczy określone prawo.

W dniu 24 czerwca 2019 r. K. M. i J. B. zostali ujawnieni w księdze wieczystej nr [...] jako właściciele przedmiotowej nieruchomości. Z kolei użytkujące budynek Przedsiębiorstwo Produkcji Rolnej Przetwórstwa, Handlu i Usług "A." sp. z o. o. nigdy nie wyrażało woli władania nieruchomością jak właściciel, tym samym w zachowaniu tego podmiotu nie ma animus, czyli woli wykonywania względem rzeczy prawa własności. W aktach sprawy brak jakiegokolwiek dowodu na to, że kiedykolwiek spółka ta władała nieruchomością jako posiadacz samoistny. Zbędnym było więc składanie przez spółkę oświadczenia o tym, że nie ma ona woli samoistnego posiadania nieruchomości.

Organy obu instancji, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (sygn. akt I SA/Po 364/24, wyrok z 31 października 2024 r., a także wyroki z 29 sierpnia 2023 r., sygn. akt I SA/Po 237/23, I SA/Po 238/23 i I SA/Po 239/23) oraz Naczelny Sąd Administracyjny (wyroki z 27 sierpnia 2025 r., sygn. akt III FSK 89/24, III FSK 90/24 i III FSK 91/24) w sprawach ustalenia K. M. i J. B. podatku od nieruchomości za lata ubiegłe ustaliły, że w piśmie z 2 października 2018 r. dyrektor KOWR wskazał, że nieruchomość znajduje się w faktycznym posiadaniu spółki "A.". W kwestii objęcia w faktyczne posiadanie działki właściciel winien więc zwrócić się do spółki. Jednocześnie dyrektor KOWR informował, że działka nr [...] (przed podziałem), zapisana w księdze wieczystej nr [...] [...], została przejęta do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa po zlikwidowanym P. G. R. w K. . Następnie KOWR (dawniej ANR), wydzierżawił nieruchomość działając w dobrej wierze, zgodnie z przepisami ustawy z 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa. Umowa dzierżawy oznaczona nr [...] została zawarta 30 września 1993 r. na okres do 1 października 2023 r. Spółka została poinformowana o stanie prawnym nieruchomości pismem z 26 kwietnia 2018 r. znak: [...] Powyższe wskazuje, że spółka jest dzierżawcą nieruchomości, czyli posiadaczem zależnym. Ma również świadomość, że właścicielami nieruchomości są K. M. i J. B.. Dowodem na to, że K. M. i J. B. władają nieruchomością jest również fakt, że w oględzinach nieruchomości 28 października 2019 r. uczestniczył J. B., a nie przedstawiciel KOWR czy spółki "A.".

Zwolnieniu z podatku od nieruchomości podlega budynek mieszkalny - dworek o pow. 29,03 m˛ - kondygnacji o wysokości od 1,40 do 2,20 m oraz o powierzchni 401,43 m˛ - kondygnacji o wysokości powyżej 2,20 m, jako budynek wpisany do rejestru zabytków. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że jedynie dwór wpisano do rejestru zabytków. Wpis parku do gminnej ewidencji zabytków nie daje podstaw do zwolnienia od podatku od nieruchomości.

Organ podatkowy miał obowiązek zastosować klasyfikację gruntu przyjętą w ewidencji gruntów i budynków w roku 2025. Jak stanowi art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Organ podatkowy jest związany określonym w ewidencji gruntów i budynków rodzajem użytków gruntowych. Według danych z ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w S., w roku 2025 działka nr [...] w obrębie O. o pow. 19 969 m˛ jest oznaczona symbolem "[...]", czyli tereny rekreacyjno-wypoczynkowe, co do powierzchni 14 465 m˛ oraz symbolem "[...]", czyli tereny mieszkaniowe, co do powierzchni 5 504 m˛. W myśl art. 5 ust. 1 u.p.o.l. wysokość stawek podatku od nieruchomości określa rada gminy w drodze uchwały. Uchwałą Rady Gminy O. z 26 września 2024 r. nr [...] określono jednakową stawkę podatku od nieruchomości dla gruntów pozostałych, jak również dla gruntów zabudowanych budynkami letniskowymi, tj. budynkami sklasyfikowanymi w ewidencji gruntów i budynków jako budynki o funkcji głównej dom letniskowy oraz od gruntów wykorzystywanych na cele rekreacyjne lub letniskowe bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków - 0,56 zł/m˛. Dla terenów mieszkaniowych przewidziano stawkę 0,38 zł. Jak wynika z zawiadomienia Starosty [...] z 7 stycznia 2025 r. w danych ewidencyjnych odnośnie działki nr [...] w obrębie O. zmiany wpisano dopiero 31 grudnia 2024 r. Zgodnie z art. 6 ust. 3 u.p.o.l. jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. W związku z tym, że zmiany wpisano do ewidencji w grudniu 2024 roku, mają one wpływ na wysokość podatku od nieruchomości od 1 stycznia 2025 r. Organ I instancji zastosował zatem prawidłową stawkę odnośnie opodatkowanych gruntów.

K. M. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarzucając naruszenie:

1. art. 122 w zw. z art. 187 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), dalej: "o.p.", polegające na niezebraniu i nierozważeniu całego materiału dowodowego w zakresie ustalania podmiotu zobowiązanego do uiszczenia podatku od nieruchomości;

2. art. 3 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 u.p.o.l. polegające na błędnym przyjęciu, że w sytuacji braku faktycznego wydania (zwrotu) posiadania udziału w nieruchomości spadkobiercy byłego właściciela przez Skarb Państwa (KOWR), która to nieruchomość nadal pozostaje w posiadaniu byłego dzierżawcy, na figurującym w KW współwłaścicielu nieruchomości ciąży obowiązek podatkowy jako podatniku z tytułu podatku od nieruchomości, bez względu na brak wydania rzeczy byłemu właścicielowi;

3. art. 7 K.p.a. ustanawiający zasadę prawdy obiektywnej, zobowiązujący organy administracji publicznej do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego;

4. art. 77 § 1 K.p.a. nakładający na organy administracji obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że umowa dzierżawy przedmiotowej nieruchomości, na podstawie której korzystała z niej spółka "A.", wygasła co prawda 30 września 2023 r., ale skarżąca nadal nie ma dostępu do nieruchomości, nie ma do niej dostępu ani kluczy do budynków i nie może z nich korzystać. Dostęp do nieruchomości nadal ma były dzierżawca (spółka "A."), która okazjonalnie organizuje w dworze imprezy dla myśliwych i ma dostęp do budynków i terenu. Dla przyjęcia, że spółka ta nie jest posiadaczem samoistnym nieruchomości nie jest wystarczające samo jej oświadczenie. Nie wyjaśniono dlaczego wyłączono z postępowania podmiot władający nieruchomością, który obecnie czyni kroki ku jej nabyciu.

Zdaniem skarżącej, Wójt [...] nie wyjaśnił dlaczego obciążył tylko jednego ze współwłaścicieli nieruchomości w postępowaniu egzekucyjnym (dotyczącym podatku od nieruchomości za lata poprzednie), tj. skarżącą a nie również J. B..

W piśmie procesowym z 22 maja 2026 r. (k. [...]) skarżąca podniosła, że właściciel spółki "A." złożył jej ofertę kupna nieruchomości (pismo z 30 kwietnia 2026 r., k. [...]), co oznacza, że traktuje ją jako swoją i dąży do uregulowania stanu prawnego, nie rezygnując z jej faktycznego zajmowania.

Przy piśmie procesowym z 1 września 2026 r. (k. [...]) skarżąca przesłała: (-) dodatkową ofertę spółki w sprawie kupna nieruchomości (pismo z 14 lipca 2026 r., k. [...]), (-) postanowienie Wójta Gminy O. z 4 sierpnia 2026 r. o oddaleniu zarzutów skarżącej w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej wobec niej, a nie również wobec drugiego współwłaściciela J. B., na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z 28 maja 2024 r. wystawionego przez Wójta Gminy O. obejmującego należności z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2020-2022 wraz z zażaleniem na to postanowienie oraz (-) zawiadomienie skierowane z 21 sierpnia 2026 r. przez skarżącą do Prokuratora Rejonowego w P., że obciążenia podatkowe dotyczące przedmiotowej nieruchomości za lata 2020-2025 oparto na sfałszowanym stanie prawnym i poświadczeniu nieprawdy przez KOWR przed organami podatkowymi, tj. złożenia oświadczenia z 11 grudnia 2019 r., co wyczerpuje znamiona czynu zabronionego z art. 271 Kodeksu karnego. W związku z powyższym skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.".

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W toku sądowej kontroli zaskarżonej decyzji, przeprowadzonej na podstawie kryterium zgodności z prawem, w kontekście zarzutów sformułowanych w skardze, Sąd badał zasadność stanowiska organów podatkowych w kwestii wymiaru skarżącej i J. B. podatku od nieruchomości za 2025 rok w wysokości 13.530 zł.

Zasadniczy zarzut skarżącej oparty jest na twierdzeniu, że mimo tego, iż jest ona (wraz z J. B.) właścicielem przedmiotowej nieruchomości, to nie jest jednak jej posiadaczem samoistnym. Posiadaczem samoistnym jest spółka "A." i to ona winna być podatnikiem podatku od nieruchomości.

Na wstępie rozważań Sąd zwraca uwagę, że sporne między stronami zagadnienie było już przedmiotem rozstrzygnięcia w prawomocnych wyrokach tut. Sądu dotyczących lat podatkowych 2020-2024, które zostały poddane kontroli instancyjnej Sądu drugiej instancji (wyroki z 29 sierpnia 2023 r. wydane w sprawach: I SA/Po 237/23, I SA/Po 238/23 i I SA/Po 239/23 oraz wyroki NSA z 27 sierpnia

2025 r. wydane w sprawach: III FSK 89/24, III FSK 90/24 i III FSK 91/24; wyrok z 31 października 2024 r. wydany w sprawie I SA/Po 364/24 i wyrok NSA z 15 lipca

2026 r, wydany w sprawie III FSK 262/25; wyrok z 28 sierpnia 2025 r. wydany w sprawie I SA/Po 339/25 i wyrok NSA z 7 lipca 2026 r. wydany w sprawie III FSK 45/26). Sąd w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko zajęte w tych wyrokach.

Z uwagi ma prawomocność ww. wyroków wskazać tu należy na wynikające z tego faktu konsekwencje. Zgodnie z art. 170 p.p.sa orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z przepisu tego wynika, że ani strona, ani organ administracji publicznej, nie mogą kwestionować wykładni prawa wyrażonej w prawomocnym wyroku. Wynikająca z art. 170 p.p.s.a. moc wiążąca wcześniejszego orzeczenia w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. W kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dane zagadnienie, nie może być ono ponownie badane. Prawomocne orzeczenia korzystają z domniemania prawidłowości i mogą zostać wzruszone jedynie w przypadkach nadzwyczajnych, określonych ustawą.

Jak wskazuje się w orzecznictwie, ratio legis art. 170 p.p.s.a. polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (por. wyrok NSA z 9 maja 2017 r., sygn. akt I FSK 1614/15, wyrok NSA z 2 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 2474/15). Ponadto podkreślić należy, moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu (por. wyrok NSA z 15 czerwca 2016 r., sygn. akt II FSK 1480/14). Wprawdzie powaga rzeczy osądzonej obejmuje sentencję orzeczenia, jednak biorąc pod uwagę, że istota sądowej kontroli wyraża się w ocenie prawnej, ta zaś wyrażona jest w uzasadnieniu, to na zakres powagi rzeczy osądzonej w rozumieniu art. 171 p.p.s.a. wskazują motywy wyroku (por. wyrok NSA z 11 października 2017 r., sygn. akt II FSK 2428/15).

Sąd podziela – co do zasady - stanowisko skarżącej, że w przypadku posiadania samoistnego to posiadacz samoistny, a nie właściciel, jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Niemniej jednak z materiału dowodowego zebranego w sprawie nie wynika, aby spółka "A." (lub inny podmiot) była w roku 2025 posiadaczem samoistnym przedmiotowej nieruchomości.

Sąd zwraca uwagę, że także w postępowaniu podatkowym dotyczącym

2024 r. tut. Sąd orzekający w powołanej wyżej sprawie o sygn. akt I SA/Po 339/25,

a także NSA orzekający w sprawie III FSK 45/26, zgodnie uznały, spółka "A." nie była posiadaczem samoistnym przedmiotowej nieruchomości. W ocenie Sądu orzekającego w obecnie kontrolowanej sprawie sytuacja ta nie zmieniła się również w roku 2025, tj. spółka "A." także w tym roku nie była posiadaczem samoistnym przedmiotowej nieruchomości.

Ze zgromadzonego przez organ podatkowy materiału dowodowego wynika bowiem, że posiadaczem samoistnym przedmiotowej nieruchomości najpóźniej do 11 grudnia 2019 r. był Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa, co wynika z jego pisma z tego dnia skierowanego do współwłaścicieli nieruchomości - skarżącej K. M. i J. B.. Jak stwierdził NSA w powołanym wyżej wyroku o sygn. akt III FSK 45/26, KOWR w tym piśmie wyraził swoją wolę przekazania nieruchomości, tym samym przynajmniej od tego momentu w zachowaniu dotychczasowego posiadacza nie było animus czyli woli wykonywania względem rzeczy prawa własności. Składając to oświadczenie KOWR nie miał już woli władania rzeczą dla siebie. Już wówczas odpadła jedna z przesłanek uznania KOWR za samoistnego posiadacza. Kwestia doręczenia tego oświadczenia właścicielom nie ma znaczenia dla ustalenia od kiedy KOWR przestał zachowywać się jak właściciel nieruchomości. To 11 grudnia 2019 r. KOWR złożył oświadczenie, że nie ma woli władania rzeczą i nie uważa się za posiadacza samoistnego. Również organ podatkowy został poinformowany przez KOWR, iż nieruchomość została wydana w posiadanie właścicielom (pismo z 17 grudnia 2019 r.).

W aktach sprawy brak jest również dowodu wskazującego na to, że posiadaczem samoistnym nieruchomości w roku 2025 była spółka "A.". Przedmiotowa nieruchomość została wydzierżawiona spółce "A." na podstawie umowy dzierżawy z 30 września 1993 r. na okres do dnia 1 października 2023 r. i była ona poinformowana o stanie prawnym nieruchomości pismem z 26 kwietnia 2018 r. Powyższe wskazuje, że spółka była jedynie dzierżawcą nieruchomości, czyli posiadaczem zależnym. Miała również świadomość, że właścicielami nieruchomości są K. M. i J. B.. Ten stan nie zmienił się po upływie okresu, na jaki umowa dzierżawy została zawarta.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.ol. obowiązek podatkowy ciążył zatem na skarżącej i J. B. jako właścicielach nieruchomości. Wprawdzie skarżąca poinformowała organ m. in. o zajęciu przedmiotowej nieruchomości przez spółkę "A." i użytkowaniu jej okazjonalnie na spotkania myśliwskie, jednak ze złożonego przez tą spółkę oświadczenia z 17 czerwca 2024 r. wynika, że sporna działka nie znajduje się w jej posiadaniu samoistnym. Tym samym użytkująca nieruchomość spółka nie wyraża woli władania nieruchomością jak właściciel i potwierdziła, że jest wyłącznie posiadaczem zależnym. W zachowaniu spółki nie ma więc woli wykonywania względem nieruchomości prawa własności i nie można uznać jej za podatnika podatku od spornej nieruchomości.

W toku postępowania przed WSA w Poznaniu skarżąca konsekwentnie twierdzi, że nie władała i nie włada nieruchomością, ponieważ nieruchomością włada inny podmiot. Skarżąca podała, że nie ma dostępu do nieruchomości (w szczególności do wpisanego do rejestru zabytków dworu), w związku z powyższym nie może ona ponosić znaczącego obciążenia w postaci podatku od nieruchomości. W okolicznościach sprawy nie sposób jednak przyjąć, w oparciu jedynie o twierdzenia skarżącej, że nie jest ona podatnikiem podatku od nieruchomości. Twierdzenie skarżącej o niewładaniu nieruchomością i braku do niej dostępu nie zostało w żaden sposób uwiarygodnione. Strona nie wyjaśniła, w jaki sposób miano ją pozbawić dostępu do nieruchomości. Nie dowiodła również, by wola władania rzeczą jak właściciel została przez inny podmiot zamanifestowana w jakikolwiek sposób. Tymczasem wola posiadacza, która decyduje o charakterze władania samoistnego (wola władania jak właściciel) musi być ujawniona na zewnątrz. To właśnie czynnik woli pozwala odróżnić posiadanie samoistne od posiadania zależnego, a rzeczywistą wolę posiadacza, która decyduje o charakterze samego posiadania, ustala się na podstawie zamanifestowanych na zewnątrz przejawów władania rzeczą. Uznaje się, że posiadanie ma charakter samoistny, gdy posiadacz wykonywał czynności faktyczne sygnalizujące samodzielny, rzeczywisty, niezależny od woli innej osoby stan władztwa, a jego dyspozycje swą treścią odpowiadałyby dyspozycjom właściciela. Przejawem zamanifestowania na zewnątrz swojej woli władania jak właściciel jest m. in. zamknięcie drzwi lub bram wjazdowych, ogrodzenie nieruchomości. Skarżąca przywołuje tego rodzaju argumenty, ale nie przedstawia na ich rzecz żadnych dowodów potwierdzających jej twierdzenia o braku dostępu do nieruchomości.

Skarżąca wskazując, że podatnikiem podatku od nieruchomości winna być spółka "A." pomija, że umowa dzierżawy z 30 września 1993 r. obejmowała okres do 1 października 2023 r. i z akt sprawy nie wynika, aby spółka ta korzystała ze spornej nieruchomości w 2025 r.

Złożenie skarżącej przez spółkę "A." oferty kupna nieruchomości nie oznacza, że spółka ta jest posiadaczem samoistnym nieruchomości.

Powyższe wskazuje, że niezasadny jest zasadniczy zarzut skarżącej, że nie jest ona podatnikiem podatku od przedmiotowej nieruchomości za rok 2025.

Prawidłowe jest też stanowisko organu, że ustalając wysokość podatku organ powinien był uwzględnić klasyfikację gruntu wynikającą z ewidencji gruntów i budynków, gdyż zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w tej ewidencji. Organ słusznie podniósł, że z zawiadomienia Starosty [...] z 7 stycznia 2025 r. wynika, że w danych ewidencyjnych odnośnie działki nr [...] w obrębie O. zmiany wpisano 31 grudnia 2024 r. Zgodnie z art. 6 ust. 3 u.p.o.l. jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. W związku z tym, że zmiany wpisano do ewidencji w grudniu 2024 roku, mają one wpływ na wysokość podatku od nieruchomości od 1 stycznia 2025 r. (na co wskazał już WSA w Poznaniu w wyroku o sygn. akt I SA/Po 339/25 dotyczącym podatku za rok 2024). Organ I instancji zastosował zatem prawidłową stawkę odnośnie opodatkowanych gruntów. Według danych z ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w S., w roku 2025 działka nr [...] w obrębie O. o pow. 19 969 m˛ jest oznaczona symbolem "[...]", czyli tereny rekreacyjno-wypoczynkowe, co do powierzchni 14 465 m˛ oraz symbolem "[...]", czyli tereny mieszkaniowe, co do powierzchni 5 504 m˛. W myśl art. 5 ust. 1 u.p.l. wysokość stawek podatku od nieruchomości określa rada gminy w drodze uchwały. Uchwałą Rady Gminy O. z 26 września 2024 r. nr [...] określono jednakową stawkę podatku od nieruchomości dla gruntów pozostałych, jak również dla gruntów zabudowanych budynkami letniskowymi, tj. budynkami sklasyfikowanymi w ewidencji gruntów i budynków jako budynki o funkcji głównej dom letniskowy oraz od gruntów wykorzystywanych na cele rekreacyjne lub letniskowe bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków - 0,66 zł/m˛. Dla terenów mieszkaniowych przewidziano stawkę 0,38 zł.

W kontekście zawartego w skardze zarzutu Sąd zwraca uwagę, że wierzyciel (Wójt Gminy O.) nie ma obowiązku wystawienia tytułu wykonawczego wobec wszystkich współwłaścicieli nieruchomości. Podkreślić tu jednak należy, że podnoszone przez skarżącą kwestie związane z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym wykraczają poza przedmiot tej sprawy i nie mogą być rozstrzygane przez organ w podatkowym postępowaniu wymiarowym, ani przez Sąd w toku sądowej kontroli decyzji wymiarowej.

W piśmie procesowym z 1 września 2026 r. skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania z uwagi na jej zawiadomienie skierowane 21 sierpnia 2026 r. do Prokuratora Rejonowego w P., że obciążenia podatkowe dotyczące przedmiotowej nieruchomości za lata 2020-2025 oparto na sfałszowanym stanie prawnym i poświadczeniu nieprawdy przez KOWR przed organami podatkowymi, tj. złożenia oświadczenia z 11 grudnia 2019 r., co wyczerpuje znamiona czynu zabronionego z art. 271 Kodeksu karnego. Wniosek ten na rozprawie Sąd oddalił, gdyż rozstrzygnięcie sprawy nie zależy od końcowego wyniku ewentualnego postępowania karnego wszczętego z zawiadomienia skarżącej. W przypadku ewentualnego stwierdzenia w postępowaniu karnym sfałszowania dokumentów, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne skarżąca będzie mogła wnieść o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 1 o.p.

Zdaniem Sądu, nie ma w tej sprawie wątpliwości co do tego, czy organ I instancji zgromadził materiał dowodowy, który pozwalał na rozstrzygnięcie sprawy. W tym zakresie organy nie uchybiły zasadom wynikającym z art. 122, art. 180, art. 187 § 1 o.p. Sądowa kontrola zaskarżonych decyzji dotyczy w tym zakresie stosowania przez organy przepisów postępowania zawartych w ustawie Ordynacja podatkowa. Powołane w skardze przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie miały w tej sprawie zastosowania.

W podsumowaniu przeprowadzonej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że organy zgromadziły w sprawie wystarczający dla jej rozstrzygnięcia materiał dowodowy, który należycie oceniły, dokonując prawidłowych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego, dokonując ich prawidłowej wykładni.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.