Sąd uchylił decyzje w sprawie odmowy unieważnienia NIP oddziału spółki zagranicznej

1. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja z dnia 11 marca 2026 r. Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia 5 grudnia 2026 r., nr [...], w przedmiocie odmowy unieważnienia NIP nadanego B. S.A. Oddział w P. (dalej jako: "strona", "skarżąca" lub "spółka").

1.1. Z akt sprawy wynika, że organ I instancji postanowieniem z dnia 7 czerwca 2023 r., początkowo odmówił spółce wszczęcia postępowania w sprawie o unieważnienie numeru identyfikacji podatkowej (NIP), które zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 11 września 2023 r. Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2024 r., o sygn. akt I SA/Po 791/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na powyższe postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2025 r., o sygn. akt III FSK 498/24, uchylając w całości powyższe orzeczenie WSA w Poznaniu, jednocześnie uchylił postanowienie Dyrektora IAS z dnia 11 września 2023 r. oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji z dnia 7 czerwca 2023 r. W motywach powyższego judykatur, NSA zobowiązał organ I instancji do merytorycznego rozpatrzenia wniosku strony z dnia 25 kwietnia 2023 r. o unieważnienie numeru identyfikacji podatkowej (NIP) nadanego oddziałowi spółki.

1.2. Realizując zalecenia NSA, organ I instancji po przeprowadzeniu postępowania z wniosku strony, wydał powołaną na wstępie decyzję z dnia 5 grudnia 2026 r., którą odmówił unieważnienia numeru identyfikacji podatkowej nadanego stronie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniono, że B. S.A. z siedzibą w L. prowadzi w kraju działalność gospodarczą za pośrednictwem Oddziału w P. zarejestrowanego w rejestrze przedsiębiorców pod nr [...] Oddział w P. stanowi zakład pracy, tj. zatrudnia pracowników, do których zadań należy świadczenie pracy na rzecz spółki. W związku z powyższym Oddział spółki w ramach procesu rejestracji w KRS dnia 18 listopada 2022 r. otrzymał numer identyfikacji podatkowej (NIP) [...] na potrzeby identyfikacji jako płatnika zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) i składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne (ZUS). Oddział również w zgłoszeniu NIP-8 z dnia 22 lutego 2023 r. potwierdził status płatnika składek ZUS oraz złożył deklaracje roczne o zaliczkach na podatek dochodowy PIT-4R za lata 2022-2024. Wyjaśniono, że spółka podlega też ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób prawnych (CIT) w kraju i jest zobowiązana do dokonywania stosownych rozliczeń w tym zakresie oraz jest czynnym podatnikiem VAT w kraju. Dla obu tych celów wykorzystywany jest NIP [...] nadany w dniu 28 listopada 2022 r. W konsekwencji w związku z prowadzoną przez zagranicznego przedsiębiorcę działalnością w kraju zostały nadane dwa numery NIP:

1) NIP [...] przyznany Oddziałowi podczas rejestracji w KRS, upubliczniony w jawnym i powszechnie dostępnym rejestrze przedsiębiorców KRS oraz

2) NIP [...] nadany spółce dla celów rozliczeń w zakresie podatku CIT oraz w zakresie podatku VAT. Numer ten widnieje również w wykazie, o którym mowa w art. 96b (tzw. biała lista podatników VAT) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2022 r., poz. 931 ze zm. - dalej w skrócie "u.p.t.u."). Oddział spółki zagranicznej nie posiada własnej podmiotowości prawnej, nie prowadzi działalności gospodarczej we własnym imieniu i na własny rachunek. Dlatego też to jednostka macierzysta zagranicznego przedsiębiorcy jest podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT) i CIT z tytułu prowadzonej na terytorium kraju działalności gospodarczej, a nie jej oddział.

Zdaniem organu I instancji, w wyniku utworzenia oddziału w kraju nie dochodzi do powstania nowego, odrębnego od spółki macierzystej podatnika CIT i VAT. Tym samym w celu rozliczania tych podatków z organami podatkowymi działająca za pośrednictwem oddziału spółka macierzysta, posługuje się nadanym jej NIP jako podatnikowi podatku dochodowego od osób prawnych w kraju i jest obowiązana do podawania swojego NIP na wszelkich dokumentach związanych z wykonywaniem zobowiązań podatkowych. Przywołując treść przepisu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz. U. z 2022 r., poz. 2500 ze zm. - dalej w skrócie "u.n.i.p.") wskazano, że obowiązkowi ewidencyjnemu podlegają również płatnicy. Z tej regulacji wynika obowiązek odrębnej rejestracji Oddziału jako płatnika, tj. na potrzeby płacenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) oraz składek ubezpieczeniowych. Zdaniem organu I instancji, oddział jako strona umów o pracę ze swoimi pracownikami i w konsekwencji płatnik zaliczek na PIT oraz składek ubezpieczeniowych (ZUS) podlega odrębnemu obowiązkowi ewidencyjnemu i wymogowi nadania NIP. Oddział nie powinien posługiwać się w tym zakresie NIP nadanym spółce, bo jako płatnik jest odrębnym podmiotem i tym samym nie doszło do wielokrotnego nadania NIP. W ocenie organu I instancji każdy z podmiotów, podatnik - jednostka macierzysta (spółka) oraz płatnik (Oddział) dokonuje zgłoszenia ewidencyjnego odrębnie i jednokrotnie. Z tych względów przyjęto, że nie zaistniała przesłanka uzasadniająca unieważnienie nadanego oddziałowi - NIP [...].

1.3. W odwołaniu od powyższej decyzji strona zarzuciła jej naruszenie art. 2 ust. 1, art. 5 ust. 1, art. 8c ust. 2 pkt 1 u.n.i.p., art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 11 ze zm. - dalej w skrócie "o.p.") wnosząc o uchylenie decyzji w całości i orzeczenie co do istoty.

1.4. Dyrektor IAS, opisaną na wstępie, decyzją z dnia 11 marca 2026 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Podzielając stanowisko organu I instancji zauważył, że podatnikiem podatku od towarów i usług jest osoba prawna, a za podatnika podatku od towarów i usług nie uznaje się oddziału podmiotu zagranicznego. Wszelka działalność podmiotów zagranicznych na terytorium kraju w sferze podatku od towarów i usług, wymaga złożenia zgłoszenia identyfikacyjnego NIP-2 przez jednostkę macierzystą oraz uzyskanie krajowego numeru identyfikacji podatkowej (NIP), a następnie złożenia zgłoszenia rejestracyjnego dla potrzeb podatku od towarów i usług. Wyjaśniono, że początkowo B. S.A. Oddział w P. został zarejestrowany w KRS i jako płatnik w dniu 18 listopada 2022 r. uzyskał NIP [...]. Następnie, podmiot zagraniczny B. S.A., złożył w dniu 25 listopada 2022 r. do właściwego urzędu skarbowego zgłoszenie NIP-2 wraz ze zgłoszeniem VAT-R, w celu rejestracji jako podatnika VAT i na podstawie tych dokumentów, nadano w dniu 28 listopada 2022 r. - NIP [...]. Powtórzono stanowisko, że w krajowym systemie podatkowym, to jednostka macierzysta zagranicznego przedsiębiorcy, a nie jej oddział, posiada status podatnika VAT. Jeżeli zatem przedsiębiorca zagraniczny, w tym przypadku B. S.A., prowadzi poprzez swój oddział w kraju działalność opodatkowaną VAT, to musi się zarejestrować w kraju jako podatnik VAT. W takim przypadku podatnikiem VAT jest przedsiębiorca zagraniczny (który prowadzi samodzielnie działalność gospodarczą), a nie oddział jako taki. B. S.A. Oddział w P. w takiej sytuacji może realizować "tylko" od strony technicznej obowiązki przedsiębiorcy zagranicznego w zakresie rozliczania VAT (np. składa deklaracje, płaci podatek). Organ odwoławczy powołał się na przepis art. 8c ust. 2 u.n.i.p., z którego wynika, że postępowanie w sprawie unieważnienia NIP jest wszczynane z urzędu (nie na wniosek) z uwagi na wystąpienie enumeratywnie wymienionych okoliczności. Zdaniem organu II instancji, w niniejszej sprawie nie doszło do wielokrotnego nadania NIP. Zaznaczono, że B. S.A. Oddział w P. powstał i uzyskał NIP [...] przed uzyskaniem NIP przez jednostkę macierzystą, dlatego Oddział nie starał się o drugi NIP, gdyż B. S.A. nie dokonała jeszcze wówczas zarówno zgłoszenia identyfikacyjnego, jak i rejestracyjnego w zakresie podatku VAT. Oddział będący płatnikiem składek ubezpieczeniowych oraz podatku dochodowego od osób fizycznych powinien zatem posługiwać się NIP [...], nadanym jako płatnikowi w dniu 18 listopada 2022 r. tylko i wyłącznie w tym zakresie, tj. do rozliczeń składek ZUS i zaliczek PIT.

2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, strona reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów procesu zgodnie z właściwymi przepisami. Wydanemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie:

- art. 124 w zw. art. 121 § 1 o.p. poprzez brak uchylenia decyzji organu I instancji, a także naruszenie art. 2a o.p. poprzez brak zastosowania w niniejszej sprawie zasady in dubio pro tributario skutkujące brakiem uchylenia tej decyzji;

- art. 2 ust. 1, art. 5 ust. 1 oraz art. 8c ust. 2 pkt 1 u.n.i.p. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że nie doszło do wielokrotnego nadania NIP, zatem, nie zaistniała przesłanka unieważnienia NIP.

W uzasadnieniu skargi spółka wyjaśniła, że na gruncie przepisów o NIP ustawodawca rozróżnia dwie kategorie podmiotów: (1) osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które są podatnikami na podstawie innych ustaw oraz inne podmioty, które także na mocy odrębnych ustaw mają przypisany status podatnika, a obok tej grupy (2) również inne podmioty niż wymienione w ust. 1, jeżeli na podstawie odrębnych ustaw są podatnikami, oraz płatnicy podatków. Rozróżnienie powyższych kategorii wynika z redakcji art. 2 u.n.i.p., gdzie w ust. 2 spójnik "oraz" oddziela "płatników podatków" od kategorii "innych podmiotów", będących podatnikami, których odesłanie do ust. 1 powyższego przepisu łączy w jedną kategorię z podmiotami wymienionymi w tymże ustępie. Autor skargi powołał się na wykładnię systemową wewnętrzna i uznał, że art. 2 ust. 2 u.n.i.p. należy interpretować w świetle art. 6 tejże ustawy, gdzie ustawodawca literalnie rozróżnia kategorię "podatników" (np. w ust. 1 podatników podatku od towarów i usług) i "płatników podatków podlegający obowiązkowi ewidencyjnemu" (w ust. 1a). Zdaniem skarżącej, o ile w art. 2 u.n.i.p. ustawodawca określił zakres podmiotowy obowiązku ewidencyjnego poprzez wskazanie podmiotów, którym na mocy analizowanej ustawy należy nadać NIP, to o podziale tych podmiotów na określone kategorie można wnioskować z art. 6 tej ustawy, który konkretyzuje kto i kiedy jest obowiązany dokonać stosowanego zgłoszenia ewidencyjnego. Z treści przepisu art. 5 u.n.i.p. skarżąca wywodzi zasadę jednokrotności zgłoszenia identyfikacyjnego, bez względu na rodzaj oraz liczbę opłacanych przez podatnika podatków, formę opodatkowania, liczbę oraz rodzaje prowadzonej działalności gospodarczej oraz liczbę prowadzonych przedsiębiorstw. Wobec powyższego brak jest podstaw do przyjęcia, że dany podmiot, będący jednocześnie podatnikiem jakiegoś podatku oraz płatnikiem składek wskazanych w art. 2 ust. 3 tej ustawy, jest obowiązany do podwójnego zgłoszenia ewidencyjnego, a tym samym do posiadania dwóch NIP. Oznacza to, że oddział spółki zagranicznej, będącej podatnikiem na mocy odrębnych przepisów, nie jest obowiązany do zgłoszenia ewidencyjnego, nawet będąc płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych oraz płatnikiem składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne (art. 2 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 u.n.i.p.). Tym samym nie ma podstaw do nadania takiemu oddziałowi spółki odrębnego numeru identyfikacji podatkowej.

2.2. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację w sprawie.

2.3. Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu pełnomocnik skarżącej podtrzymał stanowisko i wywody zawarte w skardze. Pełnomocnik organu odwoławczego nie wziął udziału w rozprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozważył, co następuje:

3. Skarga jako zasadna, zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do przepisu art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu lub czynności nie doszło do naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Uznanie skargi za zasadną następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź uchybienia prawu materialnemu (art. 145 § 1 p.p.s.a.), co w niniejszej sprawie miało miejsce. Badając zaskarżone decyzje, według opisanych powyżej kryteriów, Sąd stwierdza, że organy obu instancji dopuściły się obrazy prawa materialnego i naruszenia przepisów prawa procesowego, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, które rodziło konieczność ich usunięcia z obrotu prawnego. Sąd podziela bowiem stanowisko i ocenę prawną prezentowaną przez skarżącą.

3.1. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja z dnia 11 marca 2026 r. Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie odmowy unieważnienia NIP nadanego B. S.A. Oddział w P..

Materialnoprawną podstawą powyższego rozstrzygnięcia jest przepis art. 8c ust. 2 pkt 1 u.n.i.p., który stanowi, że naczelnik urzędu skarbowego unieważnia z urzędu, w drodze decyzji, NIP nadany podmiotowi, w przypadku: wielokrotnego nadania NIP, biorąc pod uwagę interes prawny i gospodarczy podmiotu. Dokonując wykładni powyższej regulacji rolą organów podatkowych w niniejszej sprawie było zbadanie, czy doszło do wielokrotnego nadania NIP, a następnie wnikliwe rozważenie interesu prawnego i gospodarczego strony. Odnośnie pierwszej przesłanki kluczowe znaczenie ma powołany powyżej wyrok NSA z dnia 12 sierpnia 2025 r., o sygn. akt III FSK 498/24, w którym Sąd dokonując wykładni art. 8c ust. 2 pkt 1 u.n.i.p. jednoznacznie stwierdził, że w niniejszej sprawie "organy nadały skarżącej dwa numery NIP (jako czynnemu podatnikowi VAT i płatnikowi podatku dochodowego oraz składek ZUS), przez co ma ona problemy w zawieraniu transakcji z innymi przedsiębiorcami". W tym stanie rzeczy nieuprawnione jest twierdzenie organu II instancji, że w niniejszej sprawie nie doszło do wielokrotnego nadania NIP. Zdaniem Sądu w składzie orzekającym, powyższa okoliczność nie może być obecnie podważana. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że w dniu 18 listopada 2022 r. oddział uzyskał NIP jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych oraz płatnik składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne - NIP [...], który widnieje w rejestrze KRS w odniesieniu do Oddziału. Z kolei w dniu 28 listopada 2022 r. został nadany spółce macierzystej NIP [...] dla celów podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób prawnych.

Mając na uwadze, że w niniejszej sprawie organy podatkowe niezasadnie kontestowały wielokrotne nadanie NIP, to w rezultacie wadliwie zaniechały zbadania interesu prawnego i gospodarczego strony, pomimo opisanych przez skarżącą trudności w transakcjach gospodarczych w związku z ujawnieniem w KRS dwóch NIP. Wobec powyższego na uwzględnienie zasługują zarzuty skargi obrazy prawa materialnego u.n.i.p. poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.

3.2. Podobne, choć nie tożsame, zagadnienie prawne było przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 8 maja 2025 r., o sygn. akt III FSK 172/25 (treść powołanych orzeczeń dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: publ. CBOSA). W powyższym judykacie stwierdzono, że nie istnieje obowiązek ponownego zgłoszenia identyfikacyjnego dla oddziału spółki zagranicznej będącego płatnikiem podatku dochodowego i składek ubezpieczeniowych w sytuacji, gdy spółka była już objęta ewidencją podatkową jako podatnik w podatku dochodowym od osób prawnych i w podatku od towarów i usług. Wprawdzie powyższe orzeczenie dotyczy odwrotnej kolejności nadania NIP (najpierw spółce, potem oddziałowi), nie mniej zasadę z niego wypływającą należy odnieść na grunt badanej sprawy.

Dany podmiot, będący podatnikiem lub płatnikiem, tylko jednokrotnie dokonuje zgłoszenia identyfikacyjnego, którego następstwem jest nadanie NIP. Zgłoszenie takie jest realizacją obowiązku ewidencyjnego, którym dany podmiot jest objęty na mocy przepisów u.n.i.p. Zakres podmiotowy tejże ustawy obejmuje dany podmiot na mocy art. 2 u.n.i.p., gdy jest on albo podatnikiem jakiekolwiek podatku, albo płatnikiem, który nie ma statusu podatnika. Dany podmiot dokonuje zgłoszenia jednokrotnie, jeżeli należy do jednej z dwóch powyższych kategorii. W tym kontekście włączenie w zakres ustawy płatników służyło objęciu obowiązkiem ewidencyjnym takich jednostek, które mogą być płatnikiem jakiegokolwiek podatku, ale same nie są podatnikami. Ustawa nie przewiduje obowiązku dokonywania ponownego zgłoszenia identyfikacyjnego przez podmiot, który jest lub stał się płatnikiem określonego podatku lub płatnikiem składek ubezpieczeniowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2024 r., o sygn. akt III FSK 1330/22). Czynności dokonywane przez oddział są czynnościami samej spółki. Zatrudnianie zatem pracowników i z tego powodu bycie płatnikiem podatku dochodowego oraz składek ubezpieczeniowych odbywa się w ramach podmiotowości spółki. Nałożenie więc obowiązku ewidencyjnego na oddział spółki, która to spółka ma już NIP, byłoby jednoznaczne z ponownym nałożeniem obowiązku zgłoszenia identyfikacyjnego na tę samą spółkę, co w świetle zawartej w art. 5 u.n.i.p. zasady jednokrotności zgłoszenia identyfikacyjnego jest niedopuszczalne.

Na gruncie niniejszej sprawy istotnego znaczenia nabiera, że w postanowieniach u.n.i.p. brak jest podstaw do przyjęcia, iż podmiot, będący jednocześnie podatnikiem jakiegokolwiek podatku oraz płatnikiem podatku lub składek ubezpieczeniowych, jest zobowiązany do podwójnego zgłoszenia ewidencyjnego, a tym samym do posiadania dwóch NIP. Jak wskazano powyżej, czynności dokonywane przez oddział są czynnościami samej spółki. Przymiot bycia płatnikiem, w przypadku podmiotu, który na mocy odrębnych przepisów jest już podatnikiem, nie jest związany z obowiązkiem ponownego zgłoszenia ewidencyjnego i starania się o drugi NIP (por. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2025 r., o sygn. akt III FSK 1274/24). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podziela także pogląd sformułowany w orzeczeniu NSA dnia 31 stycznia 2020 r., o sygn. akt II FSK 509/18, że oddział spółki zagranicznej, będącej podatnikiem na mocy odrębnych przepisów, nie jest zobowiązany do zgłoszenia ewidencyjnego, nawet będąc płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych oraz płatnikiem składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne.

Reasumując powyższe rozważania, Sąd zauważa, że wbrew twierdzeniom organów obu instancji w niniejszej sprawie doszło do wielokrotnego nadania NIP, o którym stanowi art. 8c ust. 2 pkt 1 u.n.i.p. Wobec powyższego przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organów podatkowych będzie rozważenie przesłanek interesu prawnego i gospodarczego strony, w kontekście niepożądanych skutków i opisanych przez skarżącą trudności w obrocie gospodarczym. Dokonując wykładni przepisów u.n.i.p., należy zatem uwzględnić wiążącą ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu niniejszego wyroku, stosownie do art. 153 p.p.s.a.

3.3. W niniejszej sprawie doszło również do uchybienia przepisom proceduralnym z o.p., albowiem organy nie przeprowadziły w istocie postępowania dowodowego, pomijając opisane powyżej istotne aspekty sprawy. Nie odniesiono się do podnoszonych przez skarżącą argumentów, a uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia nie sposób uznać za przekonujące. W procesie poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji, organy nie uwzględniły całokształtu okoliczności faktycznych i nie rozważyły interesu prawnego i gospodarczego strony, naruszając przy tym zasady postępowania podatkowego, wyrażone w art. 120, art. 180 i art. 187 § 1 o.p., a w rezultacie nie dokonały także swobodnej oceny dowodów z art. 191 o.p. Sąd podziela stanowisko skarżącej, że w niniejszej sprawie uchybiono również zasadzie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie, jak wymaga przepis art. 121 § 1 o.p.

3.4. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., uchylił decyzje organów obu instancji w całości. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego orzeczono w oparciu o przepisy art. 200 i 205 § 2 w zw. z § 4 p.p.s.a., uwzględniając uiszczony wpis od skargi (200 zł) oraz wynagrodzenie (480 zł), wynikające z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r., poz. 1687 ze zm.), a także koszt opłaty skarbowej od złożonego do akt pełnomocnictwa (17 zł).