NSA uchylił wyrok WSA i decyzję Wojewody o odmowie pozwolenia na budowę

Wyrokiem z dnia 30 lipca 2025 r., sygn. akt II SA/Gd 369/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę H. K. i M. P. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 27 marca 2025 r., nr WI-I.7840.1.220.2024.TK, którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), zwanej dalej "K.p.a.", w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm.), zwanej dalej "P.b.", uchylono decyzję Starosty [...] z dnia 10 października 2024 r., nr AB/MA-6740/111/24/K o pozwoleniu na rozbiórkę istniejącej zabudowy, tj. budynku gospodarczego oraz budowę trzech budynków usługowych ozn. "A", "B" i "C" i windy wolnostojącej wraz z infrastrukturą techniczną na terenie działki nr [...] w miejscowości [...], gm. [...] i odmówiono skarżącym udzielenia pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji.

Sąd I instancji podzielił ocenę organu odwoławczego, że przedmiotowa inwestycja narusza ustalenia uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] [...] 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...], zwanej dalej "MPZP". Dla ww. działki obowiązują ustalenia karty terenu nr 12 planu miejscowego - § 6 uchwały, karta terenu nr 12 – teren usług turystyki oznaczony na rysunku planu symbolem 50.UT. Zgodnie z zasadami kształtowania zabudowy i zagospodarowania ustalonymi dla tego terenu (karta terenu nr 12, pkt 2): b) wielkość powierzchni zabudowy – maksymalnie 20% powierzchni działki (lit. b), e) dachy dwuspadowe lub wielospadowe o połaciach symetrycznych, o kącie nachylenia od 36 do 45 stopni (lit. e). Tymczasem budynek A oraz budynek C nie posiadają dachów symetrycznych, ponieważ dachy posiadają powierzchnie płaskie, które nie są dopuszczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jak również znajduje się w nich zewnętrzna klatka schodowa, przez co przedłożony projekt w dalszym ciągu, mimo wezwania organu do przedstawienia projektu zgodnego z MPZP, jest niezgodny z prawem miejscowym. Przy tej ocenie Sąd uwzględnił "zasadę wolności budowlanej" (art. 4 P.b. w zw. z art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP) oraz to, że w tej sprawie planowane budynki zaprojektowano pierwotnie z dachami dwuspadowymi połączonymi z dachami płaskimi. Następnie – w wyniku postanowienia Starosty [...] z 17 lipca 2024 r., nr AB.6740.411.2024.MA, przeprojektowano je w sposób najlepiej uwidoczniony na rysunkach załączonych do skargi (k. 12-15 akt sądowych).

W tym miejscu należy wskazać, że ocena co do niezgodności projektowanych dachów z MPZP była dla Wojewody zasadnicza do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Jednak Wojewoda, dostrzegł także inne błędy i braki projektu, stwierdzając równocześnie, że nie wpływają one na wynik postępowania w niniejszej sprawie ze względu na kluczowe uchybienie dotyczące zgodności inwestycji z planem miejscowym w zakresie rodzaju dachów. Sąd I instancji wskazał, że Wojewoda stwierdził także inne, liczne wady projektu tj. co do wymaganej powierzchni zabudowy – niewliczenie do niej schodów zewnętrznych, galerii komunikacyjnych, wiaty śmietnikowej, tymczasem powierzchnia budynków A, B i C i windy wolnostojącej wynosi 18,96% powierzchni zabudowy; co do ilości miejsc postojowych, ponadto projekt nie zawiera elementów wymaganych art. 30b ust. 3 P.b. pomimo, że dotyczy też rozbiórki budynku gospodarczego. Powyższe wady projektu budowalnego nie zostały dostrzeżone przez organ I instancji.

Sąd stwierdził, że ww. liczne wady projekty polegają m.in. na sprzeczności inwestycji z ustaloną w § 6 – karta terenu nr 12 pkt 2 lit. b MPZP, wielkością powierzchni zabudowy, którą określono na maksymalnie 20% w stosunku do powierzchni działki. W odniesieniu do tej sprzeczności projektu z MPZP Sąd stwierdził, że podziela stanowisko Wojewody, że Norma PN-ISO 9836:2017, do której odsyła rozporządzenie Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2022 r. poz. 1679 ze zm.), definiując powierzchnię zabudowy, nie pozwala na uznanie, jak tego chcieliby skarżący, że zewnętrzna klatka schodowa i galerie (pełniące głównie funkcję komunikacyjną) nie będą wliczane do powierzchni zabudowy budynku. Nie są to bowiem elementy drugorzędne projektowanych budynków, ponieważ budynki te nie mogłyby bez tych elementów (schodów zewnętrznych oraz galerii stanowiących jedyną drogę komunikacji na kondygnacje wyższe niż parter) funkcjonować prawidłowo. Powierzchnia schodów zewnętrznych oraz galerii powinna zatem zostać wliczona do powierzchni zabudowy.

Sąd nie zaakceptował też poglądu skarżących, jakoby postanowienie z 9 października 2024 r., nr PKZ.4123.410.2024, którym Powiatowy Konserwator Zabytków w [...] pozwolił inwestorom na prowadzenie robót budowlanych w obszarze znajdującym się w wykazie gminnej ewidencji zabytków, mogło mieć decydujący wpływ na przyjęcie prawidłowej interpretacji obowiązujących przepisów prawa w aktualnie toczącym się postępowaniu i uniemożliwiało organowi odwoławczemu dokonanie własnej oceny, czy przedmiotowe obiekty budowlane zostały zaprojektowane zgodnie z obowiązującymi zapisami planu miejscowego, w tym w szczególności z zasadami kształtowania zabudowy i zagospodarowania ustalonymi dla terenu inwestorów. Z ww. postanowienia Konserwatora wynika jedynie, że prace budowlane inwestorów nie naruszą wyglądu zabytku wpisanego do ewidencji zabytków.

W tych okolicznościach Sąd uznał, że kontrolowane postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z wymogami przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 K.p.a., dając podstawy do kompletnych ustaleń faktycznych i pozwalając na prawidłowe zastosowanie przepisów Prawa budowlanego oraz prawa miejscowego, o czym świadczy analiza motywów decyzji Wojewody. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi stawiane przez art. 107 § 3 K.p.a. Zarzuty podniesione w skardze okazały się chybione i nie zdołały podważyć legalności działań organu odwoławczego w niniejszej sprawie.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. złożyli skarżący, wnosząc o zmianę wyroku przez stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody w całości jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa; ewentualnie – uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zaskarżonej decyzji; ewentualnie – uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku; oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.

1) art. 35 ust. 1 w zw. z art. 35 ust. 4 P.b. przez przyjęcie, że wniosek inwestora posiadał nieprawidłowości, podczas gdy był kompletny i zgodny z unormowaniami wskazanymi w przytoczonych artykułach;

2) art. 35 ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 P.b. przez niewłaściwe ich zastosowanie i przyjęcie, że spełnione zostały przesłanki do wydania decyzji o odmowie pozwolenia na budowę podczas gdy strona nie została wezwana do uzupełnienia braków z uwagi na które wydano decyzję o odmowie pozwolenia na budowę;

3) § 6 ust. 12 pkt 2 lit. e MPZP przez jego niewłaściwą interpretację i błędne uznanie, że zaprojektowane w projekcie budowalnym złożonym do zatwierdzenia przez Inwestora, dachy budynków nie spełniają przesłanki dachów "dwuspadowych lub wielospadowych o połaciach symetrycznych, o kącie nachylenia od 36o do 45o, podczas gdy z rysunków załączonych do projektu budowlanego oraz wyjaśnień Inwestora wynika, że wszystkie zaprojektowane dachy na inwestycji ww. warunki spełniały;

4) § 6 ust. 12 pkt 2 lit. b MPZP przez jego niewłaściwą interpretację i błędne uznanie, że planowana powierzchnia zabudowy jest niezgodna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy wielkość powierzchni zabudowy wynosi 18,96% i jest zgodna z maksymalną powierzchnią zabudowy określoną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (20%);

5) art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 4 prawa budowlanego poprzez wydanie decyzji ograniczającej istotę prawa własności nieruchomości skarżących przez odmowę wydania decyzji o udzieleniu pozwolenia na rozbiórkę i pozwolenia na budowę, pomimo spełnienia wszystkich przewidzianych prawem przesłanek.

Ponadto zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

6) art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 w zw. z art. 35 ust. 4 P.b. przez niestwierdzenie nieważności postępowania z uwagi na rażące i oczywiste naruszenie prawa materialnego wyrażające się wydaniem decyzji o odmowie pozwolenia na budowę, podczas gdy inwestor spełnił wymagania określone przepisami prawa, a przedłożony przez niego wniosek był kompletny i zgodny z unormowaniami wskazanymi w przytoczonych artykułach;

7) art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 P.b. przez niestwierdzenie nieważności postępowania z uwagi na rażące i oczywiste naruszenie przepisów prawa wyrażające się wydaniem decyzji o odmowie pozwolenia na budowę, podczas gdy inwestor nie został wezwany do uzupełnienia braków, z uwagi na które wydano decyzję o odmowie pozwolenia na budowę;

8) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 1 w zw. z art. 35 ust. 4 P.b. przez oddalenie skargi pomimo naruszenia prawa materialnego wyrażające się wydaniem decyzji o odmowie pozwolenia na budowę, podczas gdy inwestor spełnił wymagania określone przepisami prawa, a przedłożony przez niego wniosek był kompletny i zgodny z unormowaniami wskazanymi w przytoczonych artykułach;

9) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 35 ust. 5 w zw. z art. 35 ust. 3 P.b. przez oddalenie skargi mimo oczywistego naruszenie przepisów prawa wyrażające się wydaniem decyzji o odmowie pozwolenia na budowę, podczas gdy inwestor nie został wezwany do uzupełnienia braków, z uwagi na które wydano decyzję o odmowie pozwolenia na budowę;

10) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 136 § 1 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a P.b. oraz w z art. 7 K.p.a., art. 77 K.p.a. w zw. z art. 15 K.p.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. przez wybiórczą analizę akt sprawy, przyjęcie sprzecznej z logicznym myśleniem narracji organu i nieuchylenie decyzji w całości z uwagi na naruszenie przepisów postępowania mogących mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia wyrażające się w niezastosowanie przez organ odwoławczy powołanego art. 136 § 1 K.p.a. i nieprzeprowadzenie przez Wojewodę Pomorskiego w toku postępowania odwoławczego dodatkowego postępowania dowodowego z urzędu lub brak zlecenia przeprowadzenia takiego dodatkowego postępowania dowodowego przez organ I instancji, w sytuacji w której Wojewoda (kwestionując w tym zakresie stanowisko organu I instancji), dyskrecjonalnie uznał, że strona nie wykonała obowiązków nałożonych na nią postanowieniem Starosty z 17 lipca 2024 r., wydanym w trybie art. 35 ust. 3 P.b., co sprzeciwia się wyrażonemu w przepisie art. 7 K.p.a. postulatowi działania organu administracyjnego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej i podejmowania (w tym z urzędu) wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu obywateli przy zachowaniu interesu społecznego, jak również naruszało prawo strony do dwuinstancyjności postępowania;

11) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 3 p.p.s.a. i art. 35 ust. 3 P.b. w zakresie w jakim Sąd przyjął, że brak symetrii wynikał z braku jednakowych połaci dachu odchodzących od wspólnej kalenicy co świadczy o słuszności decyzji wojewody i braku konieczności wzywania strony do ponownego uzupełnienia braków, podczas gdy wskazana okoliczność nie stanowiła przedmiotu wezwania przez organ, ani też nie stanowiła przyczyny wydania przez wojewodę negatywnego rozstrzygnięcia;

12) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 136 § 1 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a P.b. oraz w zw. z art. 7 K.p.a., art. 77 K.p.a. w zw. z art. 15 K.p.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia nie odnoszącego się do zarzutów skargi obejmujących nieistnienie powierzchni płaskich oraz brak podstaw do przyjęcia urządzeń technicznych za połać dachu; wskazane kwestie pominięte przez Sąd były istotne z punktu widzenia motywów wydania orzeczenia określonej treści i w zasadzie spowodowały brak rozstrzygnięcia sprawy w granicach oddanego pod osąd przedmiotu sprawy.

Ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy w trybie art. 182 § 2 p.p.s.a. i w sprawie nie żądano przeprowadzenia rozprawy, dlatego przedmiotowa sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, choć nie wszystkie sformułowane w niej zarzuty zawierają usprawiedliwione podstawy.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie, rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. W tym przypadku Sąd orzeka na podstawie art. 188 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny za zasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące zasadniczej kwestii jaka legła u podstaw wydania zaskarżonego wyroku, tj. stwierdzonej przez Wojewodę i zaakceptowanej przez Sąd I instancji oceny co do niezgodności zaprojektowanych dachów z MPZP. W tej kwestii, skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma wątpliwości co do zgodności zaprojektowanych dachów z MPZP, które spełniają wymóg co do tego, że budynki na terenie o symbolu 50.UT mają mieć dachy dwuspadowe lub wielospadowe o połaciach symetrycznych, o kącie nachylenia od 36o do 45o (§ 6 – karta terenu nr 12 pkt 2 lit. e MPZP). Ocena ta wynika z tego, że w odniesieniu do zaprojektowanego dachu możliwe jest ustalenie osi symetrii, pozwalającej na podział dachu na dwie lustrzane części i nie jest do tego potrzebne zaprojektowanie wspólnej kalenicy dla połaci dachowych jako wyznaczających symetryczne płaszczyzny. Poza tym w MPZP odnośnie do wymogu dachów symetrycznych nie ustanowiono warunku, aby oś symetrii wyznaczała wyłącznie kalenica. Dlatego z treści postanowień planu miejscowego nie można wyinterpretować – tym bardziej w świetle zastosowania zasady wolności budowlanej wywodzonej z art. 4 P.b. – wymogów, które z niego nie wynikają. Ponadto dla tej oceny nie ma znaczenia to, że w zaprojektowanym dachu przewidziano urządzenia w postaci kominów, które wyznaczają płaskie płaszczyzny w stromych połaciach dachu. Są to urządzenia niejako zagłębione w bryłę budynku co powoduje, że dach w tym miejscu jest obniżony poniżej górnych krawędzi stromych połaci dachowych, tworząc na środku dachu zagłębioną rynnę wewnętrzną (kosz dachowy). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, takie rozwiązanie projektowe nie ma przestrzennie wpływu na ocenę, że mamy do czynienia z dachem stromym (aktualnie fizycznie wielospadowym, choć w odbiorze przestrzennym wizualnie dwuspadowym) symetrycznym, a więc takim który spełnia wymogi z MPZP. Trudno też przyjąć aby o braku symetryczności dachu miałyby decydować zaprojektowane na dachu urządzenia techniczne, w które zasadniczo musi być wyposażony budynek, jak np. kominy. Podobnie należało także ocenić tzw. zewnętrzne schody, które wkomponowane zostały w zasadniczą bryłę budynków z uwzględnieniem płaszczyzny połaci dachowych. Należy podkreślić w tym miejscu, że przepisy planistyczne mają za zadanie uporządkowanie przestrzeni podlegającej zabudowie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, projekt budowlany obrazuje w odniesieniu do widocznych walorów przestrzennych dach stromy dwuspadowy (praktycznie wielospadowy) i symetryczny, co w głównej mierze polega na realizacji dachu o nachyleniu 36o o lustrzanym odbiciu płaszczyzn dachowych. Ponadto, dla tej oceny pomocne, choć oczywiście nie decydujące o rozstrzygnięciu niniejszej sprawy, pozostaje stanowisko Konserwatora Zabytków, który uzgodnił pozytywnie projekt budowlany, potwierdzając, że przewidziane w projekcie budowlanym rozwiązania co do dachów wpisują się w historyczną zabudowę występującą w obszarze pasa nadmorskiego gminy [...]. Należy podkreślić, że przewidziane w MPZP wymogi co do dachów mają właśnie za zadanie chronić ekspozycję zespołu [...] wsi [...]. W sprawie nie wykazano, aby projekt budowlany powodował zakłócenie tej chronionej konserwatorsko ekspozycji, a wręcz przeciwnie z konserwatorskiego punktu widzenia nie znaleziono podstaw do odmowy uzgodnienia przedstawionego projektu budowlanego.

Przedstawiona powyżej ocena ma decydujące znaczenie dla wyniku sprawy, ponieważ, jak wskazał sam Wojewoda Pomorski, istnieją inne błędy i braki projektu, które jednak nie wpływają na wynik postępowania w niniejszej sprawie ze względu na kluczowe uchybienie dotyczące zgodności inwestycji z planem miejscowym w zakresie rodzaju i nachylenia dachów. Te inne "błędy i braki" nie były przedmiotem wezwania organu architektonicznego do ich uzupełnienia w trybie art. 35 ust. 3 P.b., na co niewadliwie zwrócił uwagę Sąd I instancji. Stąd te uchybienia projektu budowlanego na aktualnym etapie postępowania nie mogą zasadniczo decydować o wyniku postępowania sądowoadministracyjnego, ale także administracyjnego, co wskazuje raczej na istniejące wady postępowania wyjaśniającego, wymagające naprawienia przez organ odwoławczy w toku ponownego rozpatrzenia odwołania, właśnie w trybie art. 35 ust. 3 P.b. w związku z art. 136 § 1 i 2 K.p.a. W tym zaś zakresie inwestor powinien mieć na względzie, że co do wielkości powierzchni zabudowy czy to organ administracyjny, czy sąd administracyjny nie mogą domyślać się jaka w istocie jest powierzchnia zabudowy przedmiotowej inwestycji z uwzględnieniem czy to schodów zewnętrznych, galerii służących komunikacji, czy wiaty śmietnikowej. Nie wystarczy w tym względzie ferowanie, że wskazana w projekcie wielkość powierzchni zabudowy nie przekracza wymogu z MPZP w zakresie wskaźnika powierzchni zabudowy na poziomie 20%, bo wskazuje się w nim na 18,96%, co daje "duży zapas" 39,2 m2 do zabudowy. To projekt budowlany powinien uwzględniać wszystkie zabudowane powierzchnie - te które służą do wyliczenia wskaźnika powierzchni zabudowy. W tym też miejscu należy podzielić ocenę Sądu I instancji, że w okolicznościach niniejszej sprawy tzw. "schody zewnętrzne" trudno uznać za drugorzędny element zabudowy, który nie podlega wliczeniu do powierzchni zabudowy. Mamy bowiem do czynienia zasadniczo ze schodami, które są wpisane w bryłę projektowanych budynków, a co do dwóch budynków stanowiąc zasadniczy element ciągów komunikacyjnych, bez których niemożliwe byłoby przemieszczanie się po budynkach, poza budynkiem "C", który posiada także schody wewnętrzne – jak wskazała strona skarżąca w skardze kasacyjnej. Podobnie należało ocenić braki projektu budowlanego, co do wymogów odnośnie miejsc postojowych, choć w tym zakresie Sąd I instancji nie wypowiedział żadnej merytorycznej oceny, poza przywołaniem w części historycznej wywodu, że Wojewoda wskazał w tym zakresie na istniejące braki projektu budowlanego. Jeszcze raz podkreślenia wymaga, że nie jest zadaniem organu administracyjnego i sądu administracyjnego wykazywanie, np. ile dokładnie jest tych miejsc, jakie są ich wymiary i gdzie dokładnie jaką być miejsca parkingowe dla osób niepełnosprawnych. To wszystko powinien zawierać projekt budowlany tak, aby można było dokonać jego kontroli pod względem zgodności z prawem. A zatem wbrew twierdzeniom strony skarżącej, aktualnie nie można było przyjąć, że projekt budowlany jest kompletny.

Przedstawiony powyżej wywód prowadzi do wniosku, że zawierają usprawiedliwione podstawy zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 35 ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 P.b.; § 6 ust. 12 pkt 2 lit. e MPZP; art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 4 P.b.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 35 ust. 5 w zw. z art. 35 ust. 3 P.b.; a także w części dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. i 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 136 § 1 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a P.b. oraz w z art. 7 K.p.a., art. 77 K.p.a. w zw. z art. 15 K.p.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 3 p.p.s.a. i z art. 35 ust. 3 P.b.

Mając powyższe na względzie, skoro końcowo uwzględnieniu podlegały ww. zarzuty skargi kasacyjnej i jednocześnie wypowiedziana powyżej ocena przemawia za uznaniem wadliwości zaskarżonego wyroku i zaskarżonej decyzji, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny uprawniony był do zastosowania art. 188 p.p.s.a. Tym samym zaistniały podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku, jak i podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia 27 marca 2025 r., nr WI-I.7840.1.220.2024.TK.

Odnośnie do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej należało stwierdzić, że nie zawierają usprawiedliwionych podstaw, ponieważ w istocie projekt budowlany zawiera braki, które powinny zostać uzupełnione przez stronę skarżącą, o czym wyżej była mowa. Poza tym wskazywany w podstawach zarzutów skargi kasacyjnej art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. nie służy stwierdzeniu nieważności postępowania, lecz stwierdzeniu nieważności zaskarżonego aktu administracyjnego z uwagi na zaistniałe wady nieważnościowe, o jakich mowa w art. 156 § 1 K.p.a. Takich wad Naczelny Sąd Administracyjny nie doszukał się w zaskarżonej decyzji Wojewody, która w głównej mierze zapadła w wyniku wykładni przepisów MPZP, co do tego jakie są wymogi odnośnie do projektowanych dachów. Kwestia dokonania wykładni nie zawiera zaś pierwiastka oczywistości, a to m.in. "oczywistość naruszenia prawa" jest jedną z trzech wymaganych przesłanek do stwierdzenia, że mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa.

Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 35 ust. 1 w zw. z art. 35 ust. 4 P.b.; § 6 ust. 12 pkt 2 lit. b MPZP; art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 w zw. z art. 35 ust. 4 P.b.; art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 P.b.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 1 w zw. z art. 35 ust. 4 P.b; art. 141 § 4 p.p.s.a. – nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.

Z tych względów, na podstawie art. 188 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.