Spółka odbierająca odpady nie osiągnęła wymaganego recyklingu i zapłaci 1591 zł kary

Prezydent Miasta B. (organ I instancji) decyzją z dnia 18 grudnia 2025 r., działając m.in. na podstawie art. 9g pkt 1, art. 9x ust. 2 pkt 1, ust. 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 733 - dalej "u.c.p.g."), nałożył na obecnie skarżącą F. Sp. z o.o. w Z., karę pieniężną w wysokości 1 591,00 zł za nieosiągnięcie wymaganego za 2023 rok poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych.

Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Skarżąca przekazała do organu I roczne sprawozdanie podmiotu wpisanego do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości na terenie miasta B. za rok 2023. Na podstawie danych zawartych w sprawozdaniu stwierdzono, iż zgodnie z Dz. II ilość odebranych przez przedsiębiorcę odpadów komunalnych wyniosła 23,980 Mg, a w Dz. V I B osiągnięty poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu 12,90 % tj. 3,0937 Mg. Organ weryfikując sprawozdanie spółki stwierdził, iż obliczenia zostały dokonane w sposób prawidłowy. W związku ze stwierdzeniem niedopełnienia obowiązku określonego w art. 9g pkt 1 u.c.p.g. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej na spółkę w związku z nieosiągnięciem wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych u podmiotu odbierającego odpady komunalne za rok 2023. Organ I instancji, po przeprowadzeniu postępowania nie znalazł podstaw do odstąpienia od nałożenia kary w związku z nieosiągnięciem przez spółkę wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych

W odwołaniu skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika stwierdziła, że decyzja została wydana z naruszeniem zarówno prawa materialnego, jak i prawa procesowego. Wniosła o uchylenie decyzji w całości organu I instancji i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu przedstawiła argumenty na poparcie swego stanowiska akcentując, że organ nie dokonał prounijnej wykładni prawa, a także pominął linię orzeczniczą Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (SKO, organ odwoławczy) przytoczoną przez spółkę. Ponadto zdaniem spółki organ I instancji nie wziął pod uwagę indywidualnej sytuacji spółki oraz nie zastosował zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony. Zdaniem skarżącej organ I instancji wydał decyzję arbitralną, bez zastosowania proporcjonalności i nałożeniu kary niewspółmiernie dotkliwej w stosunku do zawinienia strony.

Na skutek wniesionego przez skarżącą odwołania od powyższej decyzji, SKO, zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy zrelacjonował dotychczasowy przebieg postępowania i obszernie przytoczył przepisy prawa znajdujące zastosowanie w sprawie.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że skarżąca w 2023 r. odbierała odpady komunalne od właścicieli nieruchomości na terenie gminy B. na podstawie wpisu nr od numerem [...], w rejestrze działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości prowadzonym przez Prezydenta Miasta B. W 2023 r. odbierała odpady komunalne od właścicieli nieruchomości na terenie gminy B. na podstawie umów zawartych z właścicielami nieruchomości. Skarżąca była zobowiązana do osiągnięcia w 2023 r. poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych.

Dalej SKO wyjaśniło w ślad za ustaleniami organu I instancji, że w 2023 r. w przypadku skarżącej łączna masa wytworzonych odpadów komunalnych wyniosła 23 980 Mg, a poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych 3,0937 Mg. Organ I instancji ustalił go na poziomie 12,90 %, podczas gdy wymagany przepisami prawa poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych za 2023 r. winien był wynieść 35% czyli 8,393 Mg.. Różnica między wymaganym poziomem przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych a osiągniętym przez stronę w 2023 r. wynosi 22,1028%. Brakująca masa odpadów to 5,3003 Mg. Zatem kara pieniężna za nieosiągnięcie wymaganego za 2023 rok poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wynosi 1 591,00 zł.

SKO zweryfikowało ustalenia organu I instancji w toku prowadzonego postępowania administracyjnego i doszło do takich samych rezultatów. Zauważyło, że wskazane wartości pokrywają się z tymi ze sprawozdania podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości za 2023 r., złożonego przez skarżącą. Zdaniem SKO organ I instancji prawidłowo ustalił, że w sprawie został popełniony delikt administracyjny, określony w art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g., który podlega karze obliczanej zgodnie z 9x ust. 3 u.c.p.g. Organ I instancji prawidłowo również ustalił różnicę między wymaganym poziomem recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami odpadów komunalnych, a tym osiągniętym przez stronę w 2023 r.

SKO zauważyło, że organ I instancji rozważył zastosowanie w sprawie przepisów działu lVa kodeksu postępowania administracyjnego zatytułowanego: "Administracyjne kary pieniężne." W tym zakresie organ I instancji wskazał m.in.: "W tym przypadku waga naruszenia prawa nie jest znikoma z uwagi na fakt, iż różnica między wymaganym a osiągniętym poziomem; jest znaczna. Spółka osiągnęła za rok 2023 poziom 12,90 %, podczas gdy wymagany przepisami prawa poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych za 2023 r. winien był wynieść 35%.

Nie doszło również do zaprzestania naruszania prawa, albowiem spełnienie tej przesłanki w roku 2023 nie jest już możliwe i nie było możliwe w chwili wszczęcia postępowania administracyjnego. Jednocześnie, na spółkę została nałożona kara za rok 2022 za ten sam delikt. Zatem do nieosiągnięcia poziomów recyklingu doszło na terenie gminy B. dwa lata z rzędu. Naruszenie nie ma w związku z tym charakter jednorazowego. W tej sytuacji organ odwoławczy nie znalazł podstaw do odstąpienia od nałożenia kary w trybie art. 189f § 1 k.p.a.

SKO zauważyło, że konieczność osiągania odpowiednich poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych powinna była być znana profesjonalnym podmiotom zajmującym się zbiórką odpadów, a do takich bez wątpienia strona należy i już zawierając umowy na okres objęty zaskarżoną decyzją i realizując je skarżąca musiała mieć świadomość konieczności osiągnięcia tych poziomów, a mimo to zawarła odpowiednie umowy oceniając, iż wymagane prawem poziomy przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych są możliwe do osiągnięcia i nie zabezpieczając się w żaden sposób przed niewłaściwą realizacją umów przed wytwórców odpadów.

SKO zauważyło, iż organ I instancji zastosował się do wcześniejszych zaleceń organu odwoławczego zawartych w decyzji Nr [...] z dnia 19 września 2025 r.

W skardze na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego art. 9x ust. 2 pkt 1 i art. 9x ust. 3 u.c.p.g. w związku z art. 9g u.c.pg. w związku z motywem 26 i 45 preambuły Dyrektywy i art. 36 ust. 2 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy, Dz. Urz. UE L 312 z 22.11.2008, str. 3 (dalej: Dyrektywa) w związku z art. 49 ust. 3 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej z dnia 30 marca 2010 r. (Dz. Urz. UE.C Nr 83, str. 389) oraz art. 31 ust. 3 i 42 ust 1 Konstytucji RP poprzez brak ich zastosowania i pominięcie prounijnej wykładni przepisów art. art. 9x ust. 2 pkt 1 i art. 9x ust. 3 u.c.p.g. oraz naruszenie przepisów postępowania, a to art. 189d k.p.a.; art. 189 f § 1 k.p.a. w związku z art. 7a k.p.a. w związku z art. 11 k.p.a. w związku z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a.; art. 78 § 1 k.p.a. w związku z art. 75 k.p.a. i art. 80 k.p.a i art. 7 k.p.a. w związku z art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g.; art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 81a § 1 k.p.a.; art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w związku z art. 81 a § 1 k.p.a ; art. 8 § 2 k.p.a. w związku z art. 6 k.p.a. Wniosła o uchylenie zaskarżanej decyzji SKO w oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości, przeprowadzenie rozprawy oraz przeprowadzenie dowodu z dokumentów wymienionych w skardze celem wykazania wysokiego prawdopodobieństwa grożącej skarżącej szkody w przypadku utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji, wstrzymanie wykonania zaskarżanej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej do czasu rozpoznania skargi.

Ponadto wniosła o skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dwóch pytań prejudycjalnych dotyczących wykładni przepisów prawa Unii Europejskiej. Skarżąca wyjaśniła dodatkowo, że ma świadomość, iż w sprawie pod sygnaturą II SA/Gl 931/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skierował pytanie prejudycjalne do Trybunału Sprawiedliwości natomiast pytanie prejudycjalne skarżącego prejudycjalne dotyczy innych przepisów.

W obszernym uzasadnieniu skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Prawomocnym postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2026 r. tut. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2026 r. tut. Sąd zawiesił postępowanie sądowe w związku ze skierowaniem do Trybunału Sprawiedliwości pytania prejudycjalnego.

Postanowieniem z dnia 22 maja 2026 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Gliwicach, po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej uchylił postanowienie tut. Sądu z dnia 20 kwietnia 2026 t.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 z późn. zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.- dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W rozpoznawanej sprawie Sąd, dokonując - w zakreślonych wyżej granicach -kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem decyzja ta nie narusza przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Przystępując do oceny legalności zaskarżonej decyzji przypomnieć przyjdzie, że zgodnie z art. 9g u.c.p.g. podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów:

1) przygotowania do ponownego użycia i recyklingu określonych w art. 3aa albo art. 3b ust. 1;

2) ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3c ust. 2 pkt 1;

3) nieprzekraczających poziomów składowania określonych w art. 3b ust. 2a.

Niedopełnienie powyższych obowiązków skutkuje nałożeniem sankcji finansowej, o której mowa w art. 9x ust. 2 u.c.p.g., zgodnie z którym przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, który nie wykonuje obowiązku określonego w art. 9g - podlega karze pieniężnej, obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu:

1) przygotowania do ponownego użycia i recyklingu;

2) ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania;

3) składowania.

Metoda ustalania wysokości tej kary określona została w art. 9x ust. 3 i 4 omawianej ustawy.

Jak wynika z powyższego kara pieniężna za niewykonanie obowiązku określonego w art. 9g u.c.p.g. polegającego na osiągnięciu odpowiedniego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła przewidziana w art. 9x ust. 3 tej ustawy należy do kategorii bezwzględnie określanych, a jej wysokość zależy m.in. od brakującej masy odpadów komunalnych, wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami. Przesłanką jej wymierzenia jest obiektywnie pojęta bezprawność administracyjna polegająca na braku realizacji obowiązków wynikających z art. 9g u.c.p.g. (por. wyrok NSA z dnia 17 października 2023 r., sygn. akt III OSK 2849/21). Zarysowany powyżej spór był już rozstrzygany przez sądy administracyjne, w tym również przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach m.in. w wyrokach: z dnia 24 kwietnia 2025 r. sygn. akt II SA/Gl 1649/24, z dnia 28 marca 2025 r. o sygn. akt II SA/Gl 1482/24, z dnia 12 lipca 2024 r. sygn. akt II SA/Gl 369/24, z dnia 24 kwietnia 2025 r. sygn. akt II SA/Gl 28/25 czy z dnia 14 sierpnia 2025 r. sygn. akt II SA/419/25. Skład orzekający podziela zawartą tam argumentację.

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy uznać, iż kontrolowane rozstrzygnięcia organów administracji są prawidłowe, przy czym ustalony stan faktyczny uznać należy za bezsporny.

Skarżąca w roku 2023 była podmiotem odbierającym odpady komunalne na podstawie umów z właścicielami nieruchomości na terenie miasta B.. Złożyła również stosowne sprawozdanie za ten rok. Nie budzi zatem wątpliwości, iż w kontrolowanej sprawie na skarżącej ciążył obowiązek, o którym mowa w art. 9g ust. 1 u.p.c.g. W sprawie nie pozostaje sporne, że skarżąca nie osiągnęła w roku kalendarzowym 2023 w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu określonego w art. 3aa pkt 1, ani w całości, ani nawet w najmniejszej części.

W związku z powyższym skarżąca podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 9x ust. 2 pkt 1 obliczonej zgodnie z jego ust. 3 ustawy, zaś organy orzekające w sprawie dokonały w tej materii stosownych obliczeń.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela i przyjmuje za własne stanowisko wyrażone przez tut. Sąd w prawomocnym wyroku z dnia 12 lipca 2024 r. sygn. akt II SA/Gl 369/24, w którym podkreślono, że przesłanką wymierzenia przedmiotowej kary jest obiektywnie pojęta bezprawność administracyjna polegająca na braku realizacji obowiązków wynikających z art. 9g ustawy. W konsekwencji należy uznać, że prowadząc postępowanie w sprawie organ właściwy nie bada innych okoliczności sprawy, takich jak stopień przyczynienia się przedsiębiorcy do nieosiągnięcia przewidzianych ustawą poziomów recyklingu, zawinienia zobowiązanego, czy też sytuacji rynkowej. Wobec tego niezasadne są w tym zakresie wszelkie zarzuty skargi oraz argumentacja na ich poparcie dotyczące braku winy skarżącej odnośnie nieosiągnięcia wymaganych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. Zauważenia również wymaga, że skarżąca, jako podmiot profesjonalny, wiedziała jakie zasady obowiązują przy prowadzeniu tego rodzaju działalności oraz jakie wiążą się z tym konsekwencje. Planując swoją działalność powinna czynić to w taki sposób, aby wypełnić wymagania prawem przewidziane. Jeśli bowiem podmiot chce wykonywać działalność gospodarczą, czyli zarobkową, przyjmuje na siebie zobowiązania wynikające z przepisów i ponosi odpowiedzialność za ich niewypełnienie.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, to odnotować należy, iż zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2022 r., sygn. akt III OPS 1/21, do postępowań administracyjnych w przedmiocie nałożenia administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w przepisach Rozdziału 4d u.c.p.g., stosuje się art. 189f k.p.a. Stosownie do treści § 1 tego przepisu organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa (pkt 1) lub za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna (pkt 2). Instytucja prawna odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest przejawem odejścia ustawodawcy od konstrukcji administracyjnej odpowiedzialności obiektywnej za naruszenie prawa polegającego na niedopełnieniu obowiązku (naruszeniu zakazu) o charakterze administracyjnym. Istotą odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest nienakładanie tej kary, mimo że doszło do naruszenia prawa przez obowiązanego (zob. A. Wróbel w: M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Lex el. 2020). Przesłanka określona w pkt 2 przywołanego przepisu nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, do jej zastosowania konieczne jest bowiem spełnienie przesłanki tożsamości (identyczności) zachowania będącego przedmiotem odrębnych postępowań.

W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy dokonał analizy możliwości zastosowania odstąpienia od wymierzenia kary. Wyniki tych rozważań doprowadziły do stwierdzenia, że brak było podstaw na gruncie rozpoznawanej sprawy do zastosowania tej instytucji. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela to stanowisko. Należy pamiętać, że w tym przypadku poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wyniósł 0%, co oznacza, że skarżąca Spółka w ogóle nie zrealizowała ciążącego na niej obowiązku, co słusznie podkreśliły organy orzekające w sprawie.

Odnotować również trzeba, że instytucja przewidziana w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. musi być stosowana ze szczególną rozwagą. Jeśli bowiem ustawodawca nałożył określony obowiązek, to podmiot jest zobowiązany ten obowiązek wykonać. Kara administracyjna jest naturalną reakcją na jego niewypełnienie.

Uzasadnione było w ocenie Sądu stwierdzenie przez organy orzekające w sprawie, że naruszenie prawa nie miało charakteru znikomego, zatem nie zostały spełnione przesłanki odstąpienia od nałożenia na spółkę administracyjnej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu. Takie stanowisko zostało przez organy szczegółowo uzasadnione w zapadłych decyzjach. Odnosząc się do argumentacji, iż Spółka nie miała żadnych obiektywnych możliwości wywiązania się z ustawowego obowiązku osiągnięcia wymaganych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wskazać należy, iż przepisy stanowiące podstawę wydania decyzji w sprawie nałożenia kary za nieosiągnięcie określonego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu mają na celu osiągnięcie jak najwyższego tzw. poziomu ekologicznego poprzez zmotywowanie przedsiębiorców odbierających odpady do prowadzenia działalności nastawionej przede wszystkim na osiągnięcie tych celów. W innym przypadku podmiot odbierający odpady nie byłby w ogóle zainteresowany ich segregowaniem i recyklingiem. Recykling to odzysk, w ramach którego odpady są ponownie przetwarzane na produkty, materiały lub substancje wykorzystywane w pierwotnym celu lub w innych (definicja recyklingu zawarta w art. 3 pkt 23 ustawy o odpadach). Służy on zmniejszaniu ilości odpadów i zużycia surowców naturalnych i staje się jedną z najistotniejszych metod ochrony środowiska we współczesnym świecie. Ochrona środowiska, co zdaje się bezzasadnie bagatelizować strona skarżąca, jest jednym z podstawowych zadań Państwa (art. 5 Konstytucji RP). W związku z tym, działając w zgodzie z Konstytucją ustawodawca kreuje normy prawne pozwalające w jak największym zakresie realizować te cele. Omawiane regulacje służą zaś szeroko pojętej ochronie środowiska.

Warto w tym miejscu wskazać, iż zgodnie z obowiązującą zasadą swobody umów strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Wobec tego zawarcie przez spółkę umów z właścicielami nieruchomości na odbiór niesegregowanych odpadów komunalnych obciąża wyłącznie skarżącą i z faktu takiego ukształtowania stosunków zobowiązaniowych nie może ona wywodzić jakichkolwiek okoliczności "łagodzących" i rzutujących na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Z tych też względów Sąd podziela stanowisko organów w tym zakresie.

Warto również w tym miejscu wskazać, iż zgodnie z art. 71a ust. 5 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2023 r., poz. 1587 ze zm.) podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, który przekazuje te odpady do prowadzonych przez siebie stacji przeładunkowej, miejsca zbierania odpadów komunalnych lub miejsca przetwarzania odpadów komunalnych, niezwłocznie, każdorazowo po przekazaniu tych odpadów, dodaje w Bazie danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami informacje o masie odpadów komunalnych oraz o dacie i godzinie ich przekazania.

Tym samym spółka jako odbiorca odpadów obowiązana jest do prowadzenia na bieżąco ich ilościowej i jakościowej ewidencji (BDO) zgodnie z katalogiem odpadów określonym w rozporządzeniu Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. poz. 10).

Ponadto należy mieć na uwadze, iż zgodnie z art. 71a ust. 1 ustawy o odpadach kartę przekazania odpadów komunalnych sporządza podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości przed rozpoczęciem odbierania tych odpadów, odrębnie dla każdego ładunku transportowanych odpadów komunalnych danego rodzaju przekazywanych do następnego posiadacza odpadów albo do prowadzonych przez siebie stacji przeładunkowej, miejsca zbierania odpadów komunalnych lub miejsca przetwarzania odpadów komunalnych.

Tym samym spółka ma możliwość bieżącego monitorowania ilości odebranych odpadów w tym odpadów możliwych do ponownego użycia i recyklingu.

W ocenie Sądu w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów procedury administracyjnej. Postępowanie zostało przeprowadzone prawidłowo. W sprawie podjęto czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.). Organy zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), który nie wymagał uzupełnienia, a jego ocena nie naruszyła zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Organ odwoławczy rozpoznał ponownie sprawę. Poczynione ustalenia znalazły odpowiednie odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony, i do tak ustalonego stanu faktycznego prawidłowo organy administracji publicznej orzekające w sprawie zastosowały przepisy prawa materialnego. Podobnie uzasadnienia decyzji z pogłębioną argumentacją czynią zadość regułom wynikającym z treści art. 107 § 3 k.p.a. Niezasadny pozostaje zatem zarzut naruszenia tego przepisu.

Należy pamiętać, że obowiązek osiągnięcia w danym roku kalendarzowym wymaganego poziomu recyklingu został wprost przewidziany przez ustawodawcę w art. 9g ust. 1 u.c.p.g.

Mając wszystko powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143).

Dodać jeszcze wypadnie, że powołane wyżej wyroki sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl