Zagospodarowanie przestrzenne. Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części

Przedmiotem skargi Wojewody Warmińsko-Mazurskiego (dalej: "wojewoda", "skarżący") jest uchwała Nr XVII/119/2025 Rady Miejskiej w Nowym Mieście Lubawskim z dnia 16 grudnia 2025 r. w sprawie planu ogólnego Gminy Miejskiej Nowe Miasto Lubawskie (dalej: "uchwała", "plan ogólny"). W skardze wniesiono o stwierdzenie nieważności uchwały w części, w zakresie wyznaczenia strefy 9SW oraz w zakresie wyznaczenia obszaru zabudowy śródmiejskiej w części obejmującej ww. strefę planistyczną, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem skarżącego uchwała w zaskarżonej części istotnie narusza zasady ustalania wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej (dalej także: "PBC") dla części wyznaczonych w planie ogólnym miasta stref planistycznych, określone w art. 13e ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.; dalej: "u.p.z.p.") oraz w § 2 ust. 1 i 3, załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 8 grudnia 2023 r. w sprawie projektu planu ogólnego gminy, dokumentowania prac planistycznych w zakresie tego planu oraz wydawania z niego wypisów i wyrysów (Dz.U. poz. 2758 ze zm.; dalej: "rozp.MRiT", "rozporządzenie").

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zgodnie z § 2 ust. 1 i załącznikiem nr 1 do rozp.MRiT dla strefy planistycznej SW (tj. strefy wielofunkcyjnej z zabudową mieszkaniową wielorodzinną) minimalna wartość udziału powierzchni biologicznie czynnej wynosi 30%. Odstępstwo od tej zasady przewidziano w § 2 ust. 3 rozp.MRiT, który w ocenie wojewody nie znajduje zastosowania do zaskarżonego planu ogólnego. Zauważono bowiem, że żaden z dwóch miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących na terenie obejmującym obszar strefy 9SW nie określa minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej oraz maksymalnego udziału powierzchni zabudowy. Podano, że z obszaru pierwszego planu miejscowego (przyjętego uchwałą nr XXXVI/282/2005 Rady Miejskiej w Nowym Mieście Lubawskim z dnia 11 lipca 2005 r w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Nowe Miasto Lubawskie) granicami strefy planistycznej 9SW objęte zostały tereny oznaczone symbolami: B-143UMW, B-144UMW, B-145UMW, B-146UMW, B-147UMW, B- 148UMW, B-149UMW, B-150UMW, B-151UMW, B-152UMW, B-154UMW, B-155UMW, B-156U, B-165UMW, B-166UMW o przeznaczeniu podstawowym: zabudowa usługowa, nieuciążliwa - usługi centrotwórcze, oraz dopuszczalnym: funkcja mieszkaniowa. Dla terenów tych nie określono minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej oraz maksymalnego udziału powierzchni zabudowy. Powyższych wskaźników nie ustalono również dla obszaru drugiego planu miejscowego (przyjętego uchwałą nr XXVII/181/2021 Rady Miejskiej w Nowym Mieście Lubawskim z dnia 31 sierpnia 2021 r. w sprawcie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Nowe Miasto Lubawskie), w którym strefa planistyczna 9SW obejmuje tereny 1MS, 2MS, 3MS, 4MS, dla których ustalono przeznaczenie: zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna i usługi.

Wojewoda wyjaśnił, że ww. plany miejscowe nie zawierają w ogóle ustaleń w zakresie minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej, gdyż zostały uchwalone na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 15, poz. 139), która w art. 10 ust. 6 (a także w aktach wykonawczych) nie wskazywała precyzyjnie jednoznacznie wymogu określania takiego wskaźnika w planach miejscowych. Wykluczył jednak aby brak ustaleń w zakresie udziału powierzchni biologicznie czynnej z ww. powodów był jednoznaczny z jego ustaleniem na poziomie 0%, co umożliwiałoby ustalenie wartości minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej dla ww. stref planistycznych w wartości innej niż określona w załączniku nr 1 do rozporządzenia. Stwierdził zatem, że ustalenie w gminnym katalogu stref planistycznych w obszarze strefy 9SW wartości minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej na poziomie 1% narusza zasady ustalania tego wskaźnika zawarte w art. 13e ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. oraz w § 2 ust. 1 i 3 rozp.MRiT.

W opinii skarżącego opisane powyżej nieprawidłowości przemawiają za stwierdzeniem nieważności uchwały w zaskarżonej części, wyjaśniając, że stwierdzenia nieważności uchwały w zakresie wyznaczenia strefy 9SW powoduje konieczność stwierdzenia nieważności uchwały w zakresie wyznaczenia obszaru zabudowy śródmiejskiej w części obejmującej ww. strefę planistyczną, gdyż ustalenie tego obszaru jest powiązane ściśle wyznaczeniem ww. strefy.

W piśmie procesowym z 19 czerwca 2026 r. wojewoda wskazał, że istnieje bezpośredni związek pomiędzy ustaleniem w planie ogólnym obszaru zabudowy śródmiejskiej, a przyjętą strefą planistyczną, gdyż ta jest konieczna do ustalenia minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej dla inwestycji realizowanej na obszarze zabudowy śródmiejskiej. Założył, że brak strefy planistycznej, np. w przypadku stwierdzenia nieważności postanowień, które danej strefy dotyczą będzie skutkować tym, że postanowienia odnoszące się do terenu obszaru zabudowy śródmiejskiej, w części obejmującej ww. strefę planistyczną będą puste normatywnie, a ich pozostawienie dodatkowo będzie mogą wprowadzać w błąd adresatów planu ogólnego. Podał, że zgodnie z art. 2 pkt 23 u.p.z.p. przez obszar zabudowy śródmiejskiej należy rozumieć położony w mieście obszar zwartej, intensywnej zabudowy mieszkaniowej i usługowej. Natomiast z art. 13a ust. 4 pkt 2 lit. b tej ustawy wynika, że w planie ogólnym można określić obszary zabudowy śródmiejskiej, a według art. 13a ust. 5 plan ogólny w zakresie, o którym mowa w ust. 4 pkt 1 i pkt 2 lit. b, uwzględnia się przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz stanowi podstawę prawną decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ustalenie obszaru zabudowy śródmiejskiej w planie ogólnym ma wpływ na sposób ustalenia minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej. I tak według art. 20 ust. 4 pkt 1 u.p.z.p. w planie miejscowym, w przypadku terenu położonego w obszarze zabudowy śródmiejskiej - można ustalić minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej niemniejszy niż 2/3 minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej określonego dla strefy planistycznej obejmującej teren. W świetle tych przepisów wojewoda podtrzymał wniosek o stwierdzenie nieważności uchwały w części, w zakresie wyznaczenia strefy 9SW oraz w zakresie wyznaczenia obszaru zabudowy śródmiejskiej w części obejmującej ww. strefę planistyczną.

W odpowiedzi na skargę Gmina Miejska Nowe Miasto Lubawskie (dalej: "Gmina") wniosła o jej oddalenie. Wyjaśniła, że w planach miejscowych, obejmujących tereny objęte w planie ogólnym strefą planistyczną oznaczoną symbolem 9SW, ustalone zostały zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu w tym zapisy dotyczące minimalnej powierzchni terenu biologicznie czynnej. Podała, że w toku uchwalania tych aktów zdecydowano, że z uwagi na charakter zabudowy, dla obszarów znajdujących się w centrum miasta, nie będzie nakazu urządzania terenów powierzchni biologicznie czynnej. Uznała, że nie określając wartości wskaźnika oczywistym będzie, iż wynosić on będzie 0%. Zaznaczyła, że na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym nie było konieczności określania przedmiotowego wskaźnika w planach miejscowych. Wywiodła, że biorąc pod uwagę charakterystykę centrum Nowego Miasta Lubawskiego, w którym to zabudowa jest bardzo intensywna i w większości przypadków sięga 100% powierzchni działek, wpisanie jakichkolwiek wymagań w zakresie minimalnego udziału powierzchni biologicznej czynnej jawiłoby się jako bezcelowe. Podkreśliła, że dokonanie na nich ewentualnych nasadzeń zieleni, każdorazowo podlegałoby uzgodnieniu z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, co czyniłoby każdy proces budowlany nadmiernie wydłużonym. Zdaniem Gminy ustalenie spornego wskaźnika w minimalnej wartości 30% w centrum miasta doprowadziłoby do chaosu w planowaniu przestrzennym, a w konsekwencji uniemożliwiłoby rozbudowę i przebudową już istniejących budynków. Stwierdzono, że wpisanie wartości 1% jako wskaźnika minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej, co jest wyższe od zera, stanowi zachowanie wymogu konieczności ustalania tego wskaźnika w planach ogólnych zgodnie z art. 13e ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. i § 2 ust. 3 rozp.MRiT.

W piśmie procesowym z 29 czerwca 2026 r. Gmina podtrzymała stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna albowiem w kontrolowanej sprawie wystąpiły przesłanki do stwierdzenia nieważności planu ogólnego w części.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. "istotne naruszenie zasad sporządzania planu ogólnego lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części". Stosownie do art. 91 ust. 1 oraz art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1153, ze zm.) o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Po upływie tego terminu organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Natomiast na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143, ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sąd uwzględniając skargę na uchwałę organu gminy uprawniony jest m.in. do stwierdzenia nieważność tej uchwały w części, co też Sąd uznał za konieczne w kontrolowanej sprawie w związku z istotnym naruszeniem przez organ gminy zasad sporządzania planu ogólnego.

Pojęcie zasad sporządzania planu ogólnego należy odnosić do merytorycznej zawartości tego aktu (część tekstowa, graficzna, załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Chodzi tu przede wszystkim o związanie rady gminy przepisami prawa, w tym prawa europejskiego, zasadami konstytucyjnymi i przepisami ustaw materialnoprawnych, które wyznaczają granice władztwa planistycznego gminy (por. wyrok NSA z 13 czerwca 2023 r. sygn. akt II OSK 1956/20, LEX nr 3593708). Ocena tego, czy plan ogólny został przygotowany zgodnie z zasadami jego sporządzania wymaga zatem odniesienia się do regulacji wynikających z przepisów u.p.z.p. i wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych. Nie jest także wykluczone w tym zakresie odwoływanie się do zasad prawa unijnego, Konstytucji RP oraz innych ustaw prawa materialnego, które determinują granice władztwa planistycznego gminy. Ze względu na kwalifikację prawną uchwały w sprawie planu ogólnego do aktów prawa miejscowego ocena jej legalności powinna również uwzględniać, czy została sporządzone zgodnie z ogólnymi zasadami przewidzianymi dla źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Analizując natomiast legalność przedmiotowej uchwały pod kątem istotnego naruszenia zasad sporządzania aktu należy wziąć pod uwagę wpływ naruszenia prawa na treść ustaleń planistycznych oraz na ograniczenia praw podmiotów spoza systemu administracji planistycznej w kontekście ewentualnego nadużycia władztwa planistycznego. Istotnym naruszeniem zasad sporządzania planu ogólnego będzie zatem przyjęcie rozwiązań niezgodnych z normami konstytucyjnymi lub zawartymi w ustawach materialnoprawnych, które wyznaczają granice wykonywania władztwa planistycznego (por. K. Szlachetko [w:] Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, red. J. H. Szlachetko, Warszawa 2024, art. 28; wyroki NSA z 28 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1295/14 oraz z 13 maja 2025 r. sygn. akt II OSK 463/24). Z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w kontrolowanej sprawie, gdyż jak zasadnie wywiedziono w skardze plan ogólny w istotny sposób narusza zasady ustalania wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej dla części wyznaczonych w planie ogólnym miasta stref planistycznych określone w art. 13e ust. 2 pkt 3 up.z.p. oraz w § 2 ust. 1 i 3 rozp.MRiT.

Zgodnie bowiem z art. 13e ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. "w gminnym katalogu stref planistycznych określa się m.in. wartości minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej – w strefach planistycznych, o których mowa w art. 13c ust. 2 pkt 1-10, nie mniejszego niż wynika to z przepisów wydanych na podstawie art. 13m ust. 2". Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że gmina ma nie tylko obowiązek określenia udziału powierzchni biologicznie czynnej, ale także że należy ustalić ten parametr w wartości minimalnej. Jak wyjaśnił projektodawca ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688 ze zm.), którą wprowadzono m.in. regulacje dotyczące planu ogólnego (zob. druk sejmowy nr 3097, Sejm RP IX kadencji, https://www.sejm.gov.pl/), "w art. 13a ust. 4 określono zakres treści planu ogólnego, którego normatywna część będzie dotyczyła najważniejszych ustaleń w zakresie strefowania obszaru gminy oraz ustalania nieprzekraczalnych warunków realizacji inwestycji w zakresie parametrów i wskaźników urbanistycznych określonych w gminnych standardach urbanistycznych. (...) Minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej dla każdej strefy zostanie wskazany w przepisach wykonawczych dla planu ogólnego. Gminy będą miały możliwość zaostrzenia tych wartości w ramach gminnych standardów kształtowania zabudowy. Wartość maksymalnej nadziemnej intensywności zabudowy, maksymalnej wysokości zabudowy oraz maksymalnego udziału powierzchni zabudowy gminy określać będą same, w ramach katalogu stref planistycznych (...) Dla obszarów zabudowy śródmiejskiej przewidziano łagodniejsze wymagania w zakresie minimalnej powierzchni biologicznie czynnej".

Intencją ustawodawcy przy wprowadzeniu ww. regulacji było zatem, aby wskaźnik udziału PBC nie tylko był obowiązkowo ustalony w planie ogólnym, ale żeby jego wysokość była co najmniej na takim poziomie, jak wartości minimalne określone przez prawodawcę. Natomiast nie zakreślono górnej granicy. Ustawodawca pozostawił więc gminie swobodę tylko w zaostrzeniu minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej. Cel ten pozostaje w zgodzie z art. 1 ust. 2 u.p.z.p. w świetle którego w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza wymagania ochrony środowiska, w tym zmniejszania podatności na zmiany klimatu.

Na podstawie upoważnienia zawartego w art. 13m ust. 2 u.p.z.p. zostało wydane rozp.MRiT, które w § 2 ust. 1 stanowi, że "charakterystykę stref planistycznych, obejmującą profil funkcjonalny stref planistycznych oraz minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej, określa załącznik nr 1 do rozporządzenia, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3". Z załącznika tego wynika natomiast, że dla strefy planistycznej SW (tj. strefy wielofunkcyjnej z zabudową mieszkaniową wielorodzinną) minimalna wartość udziału powierzchni biologicznie czynnej wynosi 30%. Odstępstwo od tej zasady przewidziano w § 2 ust. 3 rozp.MRiT w świetle którego "w przypadku gdy obszar strefy planistycznej jest objęty obowiązującymi planami miejscowymi, w strefie tej można określić wartość minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej niższą niż wynika to z załącznika nr 1 do rozporządzenia, jednak nie niższą niż najwyższa wartość wskaźnika opisującego minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej dla terenów wyznaczonych w obowiązujących planach miejscowych, obejmujących obszar strefy". Z porównania treści § 2 ust. 1 i ust. 3 rozp.MRiT wynika jednoznacznie, że w ust. 3 tego przepisu prawodawca wprowadził wyjątek od zasady ustanowionej w ust. 1. Przypomnieć zatem należy, że podstawową dyrektywą stosowania wykładni rozszerzającej i zwężającej jest zakaz wykładni rozszerzającej przepisów prawnych, które stanowią lex specialis, a za taki należy uznać § 2 ust. 3 rozp.MRiT. Przepisy szczególne, stanowiące wyjątki od powszechnie obowiązujących zasad, podlegają wykładni ścisłej i nie mogą być interpretowane rozszerzająco, aby w ten sposób nie podważyć zasady ogólnej. Z § 2 ust. 3 rozp.MRiT jednoznacznie wynika natomiast, że możliwość odstępstwa od reguły określenia omawianego parametru zgodnie z załącznikiem nr 1 (przez obniżenie jego wartości) ograniczona została do przypadku, gdy spełnione są łącznie 3 przesłanki:

1) obszar strefy planistycznej jest objęty obowiązującym planem miejscowym,

2) ten plan miejscowy "określa" minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej,

3) określony w planie wskaźnik "minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej" musi dotyczyć tego samego terenu, który jednocześnie znajduje się w obszarze strefy, dla której planowane jest obniżenie wielkości przedmiotowego wskaźnika.

Sąd podziela stanowisko wojewody, że nie wszystkie ww. przesłanki wystąpiły w kontrolowanej sprawie. Żaden z dwóch miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących na terenie obejmującym obszar strefy 9SW nie określa bowiem wskaźnika minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej. Dla porządku należy przypomnieć, że z obszaru pierwszego planu miejscowego (przyjętego uchwałą nr XXXVI/282/2005 Rady Miejskiej w Nowym Mieście Lubawskim z dnia 11 lipca 2005 r w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Nowe Miasto Lubawskie) granicami strefy planistycznej 9SW objęte zostały tereny oznaczone symbolami: B-143UMW, B-144UMW, B-145UMW, B-146UMW, B-147UMW, B- 148UMW, B-149UMW, B-150UMW, B-151UMW, B-152UMW, B-154UMW, B-155UMW, B-156U, B-165UMW, B-166UMW o przeznaczeniu podstawowym: zabudowa usługowa, nieuciążliwa - usługi centrotwórcze, oraz dopuszczalnym: funkcja mieszkaniowa. Dla terenów tych nie określono minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej oraz maksymalnego udziału powierzchni zabudowy. Powyższych wskaźników nie ustalono również dla obszaru drugiego planu miejscowego (przyjętego uchwałą nr XXVII/181/2021 Rady Miejskiej w Nowym Mieście Lubawskim z dnia 31 sierpnia 2021 r. w sprawcie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Nowe Miasto Lubawskie), w którym strefa planistyczna 9SW obejmuje tereny 1MS, 2MS, 3MS, 4MS, dla których ustalono przeznaczenie: zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna i usługi.

Nie sposób przy tym przyjąć aby na potrzeby zastosowania wyjątku od zasady określenia wartości minimalnego udziału PCB zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozp.MRiT możliwe było utożsamienie zaniechania ustalenia tego parametru urbanistycznego (w tym odstąpienia od jego ustalania w obowiązującym planie miejscowym, bez względu na przyczyny tego zaniechania), z jego ustaleniem na poziomie 0% (por. wyrok WSA w Olsztynie z 21 kwietnia 2026 r. sygn. akt II SA/Ol 126/26). Do takiej wykładni tego przepisu zdaje się natomiast dążyć organ gminy w odpowiedzi na skargę, wywodząc, że wpisanie wartości 1% jako wskaźnika minimalnego udziału PCB jest wyższe od zera i stanowi zachowanie wymogu konieczności ustalania tego wskaźnika w planach ogólnych zgodnie z art. 13e ust. 2 pkt. 3 u.p.z.p. i § 2 ust. 3 rozp.MRiT. Przyjęcie poglądu organu gminy pozostawałoby w sprzeczności z dyrektywą ścisłej wykładni przepisów stanowiących wyjątki od powszechnie obowiązujących zasad. Także przytoczony fragmenty uzasadnienia projektu ustawy oraz treść omawianych przepisów u.p.z.p. i rozp.MRiT uzasadniają wniosek, że w ocenie prawodawcy utrzymanie lub wprowadzenie wysokich wartości omawianego wskaźnika jest bardzo istotne w planowaniu przestrzeni i celem prawodawcy nie jest umożliwienie gminom jego obniżania poniżej wartości, które już ustalone zostały w rozporządzeniu jako "minimalne".

Przyjęcie stanowiska, że mimo braku ustalenia ww. parametru w obowiązującym planie miejscowym, możliwe jest zastosowanie omawianego odstępstwa, prowadziłoby ponadto do niedopuszczalnego wniosku, że zbędna byłaby część przepisu § 2 ust. 3: "jednak nie niższą niż najwyższa wartość wskaźnika opisującego minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej dla terenów wyznaczonych w obowiązujących planach miejscowych, obejmujących obszar strefy". Niedopuszczalne jest natomiast takie ustalenie znaczenia normy, przy którym pewne jej zwroty traktowane są jako zbędne (tak J. Wróblewski [w:] W. Lang, J. Wróblewski, S. Zawadzki, Teoria państwa i prawa, Warszawa 1980, s. 401, M. Zirk-Sadowski [w:] System prawa administracyjnego. T. 4. Wykładnia w prawie administracyjnym, red. R. Hauser, A. Wróbel, Z. Niewiadomski, Warszawa 2015, s. 219-220). Przy przyjmowaniu paradygmatu racjonalnego ustawodawcy nie można zakładać, że część przepisu jest zbędna, zwłaszcza w sytuacji, w której możliwa jest taka interpretacja przepisu, która pozwala na posiadanie walorów normatywności przez wszystkie zwroty zamieszczone w przepisie (zob. wyrok NSA z 3 sierpnia 2005 r. sygn. akt OSK 1842/04).

W konsekwencji powyższego, Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej strefy planistycznej 9SW. Przy wyznaczaniu tej strefy doszło do istotnego naruszenia zasad ustalania wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, czego wyrazem jest sprzeczność przyjętych rozwiązań z art. 13e ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. oraz § 2 ust. 1 i 3 i załącznikiem nr 1 do rozp.MRiT. Sąd podzielił przy tym stanowisko wojewody, że istnieje bezpośredni związek pomiędzy ustaleniem w planie ogólnym obszaru zabudowy śródmiejskiej, a przyjętą strefą planistyczną, gdyż ta jest konieczna do ustalenia minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej dla inwestycji realizowanej na obszarze zabudowy śródmiejskiej. Zgodnie bowiem z art. 13a ust. 4 pkt 2 lit. b u.p.z.p. w planie ogólnym można określić obszary zabudowy śródmiejskiej, a według art. 13a ust. 5 plan ogólny w zakresie, o którym mowa w ust. 4 pkt 1 i pkt 2 lit. b, uwzględnia się przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz stanowi podstawę prawną decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Na podstawie art. 20 ust. 4 pkt 1 u.p.z.p. w planie miejscowym, w przypadku terenu położonego w obszarze zabudowy śródmiejskiej - można ustalić minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej niemniejszy niż 2/3 minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej określonego dla strefy planistycznej obejmującej teren. Tożsamą regulację odnośnie do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zawarto w art. 54 ust. 2a pkt 1 u.p.z.p. Stąd też, Sąd za konieczne uznał stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały także w zakresie wyznaczenia obszaru zabudowy śródmiejskiej w części obejmującej strefę planistyczną 9SW.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 tej ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 118).

Przywoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl