Sąd uchylił postanowienia o wstrzymaniu rozbudowy altany w ogrodzie działkowym

Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga W. L. (zwanej dalej "inwestorką" lub "skarżącą") na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej "WWINB" lub "organem II instancji") z 17 marca 2026 r., nr [...]. W postanowieniu tym utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego dla Miasta [...] (zwanego dalej "PINB" lub "organem I instancji") z 30 stycznia 2026 r., nr [...] znak: [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowalnych polegających na budowie altany działkowej na działce nr ew. [...] – parcela nr [...] – na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego im[...] w [...] przy ul. [...]. Zaskarżone postanowienie zostało podjęte w oparciu o poniżej przedstawione okoliczności faktyczne i prawne.

Zarząd ww. ogrodu działkowego dostrzegł, że skarżąca rozbudowuje swoją altanę, jednakże, jego zdaniem, w rozmiarach większych niż dopuszczalne w rozumieniu art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1073, dalej "u.r.o.d."). O powyższym zawiadomiono PINB.

Dnia 13 listopada 2025 r. miała miejsce kontrola przeprowadzona przez PINB. Na wstępie kontroli inwestorka razem ze swoim pełnomocnikiem (adwokatem) przedłożyła do akt zdjęcia z prowadzonych robót. PINB ustalił, że skarżąca jest użytkownikiem parceli nr [...] na rodzinnym ogrodzie działkowym od blisko 3 lat. Istniała już tutaj wcześniej altana ogrodowa. Rozbudowa następuje począwszy od 2022 r. Skarżąca oświadczyła, że obecny kształt i forma budynku mają charakter przejściowy, a nie docelowy. Powierzchnia nie będzie przekraczać 35 m2. Według wyliczeń PINB parametry budynku są następujące: 5,11 i 5,07 m wysokości, szerokość: 8,01 m i długość: 4,56 m.

Pismem z 29 stycznia 2026 r. PINB zawiadomił strony, w tym inwestorkę o wszczęciu postępowania w sprawie legalności budowy altany.

Postanowieniem z 30 stycznia 2026 r. PINB, działając na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1, art. 48 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418 ze zm., dalej P.b.) oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej K.p.a.), wstrzymał, w drodze postanowienia, prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie altany ogrodowej oraz zawiadomił inwestorkę o możliwości zalegalizowania samowolnie prowadzonej budowy, a także o konieczności uiszczenia opłaty legalizacyjnej.

W uzasadnieniu postanowienia PINB podniósł, że altana na tej parceli istniała przed rokiem 2006. W latach 2022-2025 została rozbudowana z inicjatywy inwestorki do rozmiarów obecnych. Powierzchnia altany wynosi łącznie 35,00 m2, jednakże wysokość wynosi 5,11 m. Obiekt ten nie spełnia, zdaniem PINB, wymogów konstytuujących altanę ogrodową w myśl jej definicji z art. 2 pkt 9a u.r.o.d. Skarżąca musiała zatem uzyskać uprzednio pozwolenie na budowę, aby prowadzić opisane wyżej roboty budowlane. Skoro inwestycja jest realizowana w warunkach samowoli budowlanej, to należało według PINB uruchomić procedurę z art. 48 ust. 1 P.b.

W zażaleniu na postanowienie organu I instancji inwestorka, reprezentowana przez adwokata, podniosła zarzut naruszenia art. 6, art. 8, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80, a także art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nierzetelne przeprowadzenie postępowania dowodowego i niewłaściwą ocena stanu faktycznego, nieustosunkowanie się do uwag z kontroli. Podniosła także zarzut naruszenia art. 48 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 i 5 P.b., ponieważ jej zdaniem nie było podstaw do wydania takiego postanowienia. Skarżąca ponosi, że obecnie altana ma wysokość 5,11 m, ale docelowo będzie to przepisowa wysokość. Co więcej budowa ciągle trwa, nie została zakończona. Czasowe przekroczenie wysokości wynika z błędu wykonawcy, co zostanie zweryfikowane w toku dalszych prac.

Zaskarżonym postanowieniem z 17 marca 2026 r. WWINB utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji, działając na podstawie art. 123 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a. WWINB wyjaśnił w uzasadnieniu postanowienia, że jeżeli obiekt budowlany posiada większe rozmiary niż te, o których mowa w art. 2 pkt 9a u.r.o.d., to wówczas traci zwolnienie z art. 29 ust. 2 pkt 4 P.b. Realizując obiekt o tych rozmiarach inwestorka musi posiadać pozwolenie na budowę. Powierzchnia obiektu zgadza się w kontekście powierzchni dla altan ogrodowych, ale nie ma zgody co do wysokości. Przekracza ona 5,00 m przy dachu płaskim. Nie jest to altana działkowa, więc skarżąca musiała uzyskać pozwolenie na budowę. Postanowienie z art. 48 ust. 1 P.b. wydaje się nawet wtedy, gdy roboty budowlane zakończyły się.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia WWINB uznał, że nie chodzi o domniemane wymiary, tylko o te, które są aktualnie, a są one niezgodne z prawem. Deklaracja inwestorki to za mało. W latach 2022-2025 była już przebudowa, gdzie obiekt uzyskał aktualne wymiary. Z tego względu nie można było przystać na argumentację skarżącej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca, reprezentowana przez adwokata, wniosła o uchylenie postanowień obu instancji, wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W skardze podniesiono zarzuty naruszenia:

1) art. 6 i art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postepowania w sposób nierespektujący zasady praworządności i pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, wyrażające się zwłaszcza w wybiórczym oraz niewłaściwym zastosowaniem przepisów prawa, nierzetelnym przeprowadzeniem postępowania dowodowego oraz dowolną oceną zebranego materiału dowodowego;

2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego i w związku z tym nieprawidłowe ustalenie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie;

3) art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw zaskarżonego postanowienia, w tym w szczególności nieustosunkowanie się w ogóle do uwag zgłoszonych przez skarżącą podczas kontroli w dniu 13 listopada 2025 r. odnotowanych w pkt 12 protokołu kontroli;

4) art. 11 K.p.a. poprzez brak szczegółowego odniesienia się do argumentów podniesionych w zażaleniu i bezwiednie powtórzenie przez WWINB argumentacji przedstawionej w postanowieniu PINB, a tym samym brak wyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ wydając postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie PINB;

5) art. 48 ust. 1 pkt 1 oraz art. 48 ust. 3 i 5 P.b. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o wstrzymaniu budowy, w sytuacji, w której brak było podstaw do wydania tego rodzaju rozstrzygnięcia;

6) art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 1 i art. 144 K.p.a. poprzez wydanie postanowienia utrzymującego postanowienie PINB podczas, gdy było ono obarczone błędami wskazanymi w zażaleniu.

W uzasadnieniu skargi podniesiono argumentację tożsamą jak w zażaleniu.

W odpowiedzi na skargę WWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, jakie zajął w zaskarżonym postanowieniu.

Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2026 r. o sygn. akt II SA/Po 394/26, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że sprawa została rozpoznana w trybie art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej P.p.s.a.), gdyż przedmiotem skargi jest postanowienie, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.

Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany zarzutami skargi, w związku z czym nie wyznaczają one kierunku analizy podejmowanej przez Sąd. Innymi słowy, Sąd z urzędu powinien wziąć pod uwagę wszelkie okoliczności, które mają wpływ na ocenę trafności kontrolowanego rozstrzygnięcia, nawet jeśli nie zostały one podniesione przez stronę skarżącą. Już teraz należy zaznaczyć, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn, niż podniesiono w jej treści.

W pierwszej kolejności wypada wyjaśnić, co w istocie rzeczy jest przedmiotem niniejszej sprawy.

Organy nadzoru budowlanego zgodnie wskazały, że jest to budowa altany, co wynika z rozstrzygnięcia postanowienia organu I instancji, zaaprobowanego następnie przez organ II instancji.

Ustalenia poczynione w toku kontroli przeprowadzonej w dniu 13 listopada 2025 r. wskazują natomiast, co zresztą trafnie podniósł PINB w uzasadnieniu postanowienia, że doszło do rozbudowy altany.

Takie stanowisko Sądu znajduje umocowanie w ustaleniach kontrolnych, ale także wynika z przedłożonych przez skarżącą do akt zdjęć.

Podsumowując ta część rozważań stwierdzić należy, iż z akt sprawy wynika, że z inicjatywy skarżącej doszło do zburzenia co najmniej dwóch ścian i "przesunięcia" ich tak, że pozostają one w ramach obrysu budynku, kosztem tarasu/ganku tej altany – dwuspadowy dotąd dach pokrywał powierzchnię większą niż altany, bowiem obejmował on także ganek. Ponadto poddasze zostało poddane daleko posuniętej modyfikacji, skutkującej tym, że z nieużytkowego, stało się ono nową kondygnacją tym razem już z płaskim dachem. Doszło zatem do zmiany kubatury obiektu budowlanego poprzez powiększenie powierzchni mieszkalnej z uwagi na zmianę lokalizacji niektórych ścian zewnętrznych oraz zrealizowano nową kondygnację, a dach uczyniono płaskim. To uprawnia do wniosku, że budynek altany został rozbudowany.

Warto przywołać definicję budowy z art. 3 pkt 6 P.b., gdzie budową jest wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa i nadbudowa tego obiektu.

Ustawodawca wprowadza zatem osobne kategorie robót budowlanych, jakie mogą skutkować różnymi formami architektonicznymi – budową obiektu ("wykonaniem od zera"), jego odbudową, rozbudową, czy nadbudową.

Ta dystynkcja jest o tyle uzasadniona, że w art. 48 ust. 1 ab initio P.b. mowa jest o wstrzymaniu budowy prowadzonej co do obiektu lub jego części będącego w budowie albo już wybudowanego. Rozróżnienie wskazane w powołanym przepisie pozwala na identyfikację różnych przedmiotów postępowania, co w konsekwencji w dalszych etapach postępowania może prowadzić do rozmaitych skutków wynikających dla obiektu budowlanego w całości albo dla jego części. Przy założeniu, że postępowanie legalizujące samowolę budowlaną nie zakończy się pomyślnie dla inwestora, organ nadzoru budowlanego wyda decyzję o nakazie rozbiórki odpowiednio całości albo części obiektu zrealizowanego niezgodnie z prawem.

Istotne jest zatem ustalenie, czy samowola budowlana dotyczy całego obiektu, czy jego rozbudowanej części.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy zaznaczyć, że PINB wszczął postępowanie administracyjne dotyczące legalności budowy altany, należącej do skarżącej. Uczynił to w reakcji na wyniki kontroli przeprowadzonej w dniu 13 listopada 2025 r. Ustalenia PINB były takie, że doszło do rozbudowy altany działkowej, jednakże rozmiary takiej altany pozostają w sprzeczności z art. 2 pkt 9a u.r.o.d. Zasadnie organ I instancji uznał, że w takiej sytuacji skarżąca powinna uzyskać pozwolenie na budowę, bowiem rozmiary przekraczające te, o których mowa w art. 2 pkt 9a u.r.o.d., czynią tą altanę budynkiem nie podpadającym pod jakiekolwiek zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę albo dokonania zgłoszenia.

Zdaniem Sądu, PINB dokonał jednakże w rozstrzygnięciu swojego postanowienia błędnej kwalifikacji przedmiotu postępowania administracyjnego, a WWINB niezasadnie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Należy wyjaśnić, że PINB zaniechał ustaleń co do legalności powstania altany istniejącej przed rozbudową zainicjowaną w 2022 r. Nie wiadomo, czy altana została ulokowana na parceli nr [...] zgodnie z prawem. Refleksji poddano tylko roboty budowlane, jakie doprowadziły w latach 2022-2025 do powstania obiektu o rozmiarach niezgodnych z tymi, o których mowa w art. 2 pkt 9a u.r.o.d., przyjmując, że w rozstrzygnięciu postanowienia, że stanowiło to budowę, jednocześnie z uzasadnieniach postanowień obu instancji czyniąc ustalenia faktyczne wskazujące na zaistnienie samowoli budowlanej w postaci rozbudowy istniejącego obiektu.

Co za tym idzie, z uwagi na rozważania przeprowadzone względem art. 3 pkt 6 oraz art. 48 ust. 1 pkt 1 ab initio P.b., należało stwierdzić, że organy nadzoru budowlanego, w świetle przeprowadzonych ustaleń, powinny co do zasady uczynić przedmiotem swojego postępowania rozbudowę altany, a nie jej budowę.

Błędna kwalifikacja przedmiotu postępowania może prowadzić w dalszych etapach procesu legalizacyjnego do kolejnych błędnych rozstrzygnięć. Jeżeli skarżąca zdecyduje się na podjęcie próby zalegalizowania przeprowadzonej samowoli budowlanej, to będzie ona musiała np. uiścić opłatę legalizacyjną, której wysokość jest uzależniona od powierzchni obiektu budowlanego. Będzie zatem ona inna, gdy przedmiotem postępowania będzie cała altana oraz inna, gdy przedmiotem będzie tylko to, co zostało rozbudowane. Dalej, przy założeniu, że skarżącej nie powiedzie się legalizacja, to wówczas PINB będzie zobowiązany do wydania decyzji o nakazie rozbiórki obiektu. Z uwagi na to, że organy przyjęły za przedmiot postępowania całą altanę, co wynika z pkt I. rozstrzygnięcia postanowienia PINB, to potencjalnej rozbiórce będzie podlegać cały obiekt, a nie tylko jego część, o którą altana została rozbudowana. To zaś spowoduje utratę, co Sąd jedynie zakłada, a nie przesądza, także legalnej części stojącej altany. Jest to niezasadne rozstrzygnięcie, skoro nakazem rozbiórki może być objęta rozbudowana część obiektu budowlanego.

Dla wadliwości zastosowania art. 48 P.b. nie ma znaczenia to, że przepis ten pociąga za sobą daleko idące konsekwencje dla inwestora, gdyż rozbiórka nadbudowy, czy rozbudowy spowodowałaby nie tylko cofnięcie jej efektów, lecz także całkowite pozbawienie konstrukcji dachu spornego budynku. Wynika to z tego, że rozbiórka kondygnacji nie uniemożliwia w przyszłości późniejszej/następczej budowy dachu, np. w kształcie sprzed dokonania samowoli budowlanej, co oczywiście ;podlegać będzie stosownej reglamentacji budowlanej i jest wyłącznie uzależnione o woli i stosownych działań inwestora. Niewątpliwie każda rozbiórka części obiektu budowlanego pozostawia uszczerbek w jej wyglądzie, funkcjonalności, sposobie korzystania czy kubaturze. Chodzi tutaj jednak o taką sytuację, gdy nakaz rozbiórki nielegalnie wykonanej dobudowy, rozbudowy, nadbudowy czy przebudowy ma wpływ przede wszystkim na cechy konstrukcyjne budowli, a nie cechy estetyczne, czy funkcjonalne (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2024 r., sygn. akt II OSK 313/22, wszystkie orzeczenia sądowe powołane w uzasadnieniu niniejszego wyroku są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl, chyba że wyraźnie zostanie wskazane inne źródło publikacji orzeczenia). Nakaz rozbiórki, na co wskazuje Trybunał Konstytucyjny, jest środkiem nadzoru rozumianym jako instytucja materialnego prawa administracyjnego, gwarantująca poszanowanie porządku prawnego i przywrócenie stanu zgodnego z prawem. Osoba dopuszczająca się naruszenia ustanowionych wymagań musi liczyć się z tym, że Państwo nie będzie respektować bezprawnych faktów dokonanych i legalizować naruszeń prawa, ale skutecznie wymusi restytucję stanu zgodnego z prawem. Instytucja nakazu rozbiórki służy zatem ochronie tych samych wartości, które chroni Państwo za pomocą instytucji pozwolenia na budowę, skoro jest środkiem pozwalającym na wyegzekwowanie obowiązku uzyskania pozwolenia (wyrok TK z dnia 26 marca 2002 r., sygn. akt SK 2/01, LEX nr 54049).

W orzecznictwie przyjmuje się trafny pogląd o niemożności rozebrania samowolnie rozbudowanego obiektu budowlanego w całości, jeżeli miałoby to odnosić się także do legalnie posadowionej części tego obiektu (zob. wyrok NSA z dnia: 17 lutego 2026 r., sygn. akt II OSK 2213/23, 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 2246/19). Trzeba mieć jednak na uwadze, czego PINB, ani WWINB w ogóle nie rozważały, że są takie roboty budowlane, które skutkują niemożnością wyodrębnienia części macierzystej budynku od części rozbudowanej, czyniąc go tym samym jedną niepodzielną całością. Wówczas dopiero, pomimo nielegalnie przeprowadzonej rozbudowy, przedmiotem postępowania z art. 48 ust. 1 pkt 1 p.b. można uczynić całość obiektu budowlanego (zob. wyrok NSA z dnia 16 września 2025 r., sygn. akt II OSK 653/23). Zaniechanie ze strony organów nadzoru budowlanego orzekających w niniejszej sprawie (rozpoznawczego i odwoławczego) co do refleksji nad tym zagadnieniem, czyni zaskarżone postanowienie co najmniej orzeczeniami przedwczesnymi. Przede wszystkim, z uwagi na odrębność budowy obiektu od jego rozbudowy, można uczynić przedmiotem postępowania jedynie rozbudowę, jako efekt robót objętych samowolą budowlaną. Tylko w sytuacji takiego powiązania części rozbudowanej z częścią macierzystą czyniącej ją jedną samodzielną konstrukcją, za przedmiot postępowania można przyjąć legalność posadowienia całego obiektu, pomimo nielegalnie przeprowadzonej rozbudowy. Rozważania nad tym zagadnieniem powinny być przeprowadzone, czego skutkiem powinien być ustalony przedmiot postępowania administracyjnego, zasadnie wszczętego na podstawie art. 48 ust. 1 P.b., bowiem identyfikacja przedmiotu tego postępowania będzie miała wpływ na dalsze etapy postępowania legalizacyjnego.

Powyższe oznacza, iż zasadne okazały się – aczkolwiek z innych powodo niż podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w tym w szczególności art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., albowiem organy nie poczyniły kompletnych i niezbędnych w świetle omówionych powyżej przepisów prawa materialnego ustaleń faktycznych co do zakresu robót zrealizowanych przez skarżącą, kształtu obiektu przed wdrożeniem tych robót i co za tym idize zidentyfikowania w sposób niewątpliwy robót, które zrealizowane zostały w warunkach samowoli budowlanej, co pozwoliłoby na przyjęcie prawidłowej kwalifikacji prawnej tejże samowoli.

Pomimo zasadności skargi per se, większość wprost zgłoszonych w niej zarzutów okazała się niezasadna. W szczególności niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 6 i art. 8 K.p.a. Organ I instancji przeprowadził kontrolę jeszcze przed wszczęciem postępowania administracyjnego i trafnie zidentyfikował parametry budynku skarżącej, które nie pozwalają uznać go za altanę, o której mowa w art. 2 pkt 9a u.r.o.d. Organy nadzoru budowlanego działały na podstawie przepisów prawa i trafnie w tym zakresie ustaliły zaistniałe okoliczności.

Nie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. z przyczyn podniesionych w skardze. Wyniki kontroli uprawniały organy do tego, aby stwierdzić, że skarżąca, chcąc zrealizować obiekt budowlany w obecnym kształcie powinna legitymować się uprzednio uzyskanym pozwoleniem na budowę. Sąd nie może zgodzić się z argumentacją skarżącej, że obecne parametry są tylko przejściowe, a nie docelowe. Pojawiają się uzasadnione wątpliwości, w jaki sposób skarżąca ma zamiar jeszcze doprowadzić do stanu zgodnego z art. 2 pkt 9a u.r.o.d., skoro wszystkie ściany zostały już wzniesione, a górną kondygnację wieńczy dach płaski. Organy nadzoru budowlanego mają obowiązek interweniować ilekroć dostrzegą nieprawidłowości w prowadzeniu robót budowlanych trwających jeszcze jak i zakończonych. Organy nie mogą oczekiwać na efekt końcowy.

Zarzut naruszenia art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 K.p.a. był chybiony. Organ II instancji odniósł się do uwagi zawartej w punkcie 12 protokołu kontroli, co omówiono także w poprzednim akapicie. Zapatrywania skarżącej w tej kwestii są nieprawidłowe.

Niezasadność poprzedniego zarzutu skutkuje niejako automatycznie niezasadnością kolejnego zarzutu, tj. zarzutu naruszenia art. 11 K.p.a. WWINB wskazał, co uznał za podstawę zasadności wydania postanowienia przez organ I instancji – realizację robót, skutkujących istnieniem wymiarów obiektu budowlanego, niewpisujących się w parametry altany działkowej.

Zarzut naruszenia art. 48 ust. 1 pkt 1 oraz art. 48 ust. 3 i 5 P.b. poprzez zastosowanie tych regulacji w sprawie okazał się niezasadny. Wydanie postanowienia opartego o ww. podstawę prawną okazało się co do zasady wręcz konieczne, bowiem zidentyfikowano istnienie budynku, który nie spełnia znamion altany działkowej w rozumieniu art. 2 pkt 9a u.r.o.d. Jak wskazano już wyżej uchybienie organu nie polegało na wdrożeniu postępowania legalizacyjnego, lecz na braku poczynienie jednoznacznych i pewnych ustaleń co do zakresu przedmiotowego tego postępowania (rozbudowa czy budowa altany działkowej) i sprzeczności w tym zakresie tych ustaleń pomiędzy treścią rozstrzygnięć organów nadzoru budowlanego, a treścią poczynionych w ich uzasadnieniach ustaleń faktycznych.

Stanowczego podkreślenia zdaniem Sądu wymaga, iż z uwagi na fakt, że istnieje aktualnie budynek, który nie korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 4 P.b., to skarżąca musi podjąć decyzję, czy chce, aby zostało przeprowadzone postępowanie legalizacyjne, czy też nie. To od woli skarżącej będą teraz zależeć dalsze losy jej altany.

Mając powyższe na uwadze, Sąd, z uwagi na powołany powyżej przepis art. 134 § 1 P.p.s.a., doszedł do przekonania o zasadności skargi. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 P.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie PINB (pkt I sentencji wyroku).

O zwrocie kosztów postępowania sądowego w kwocie 597 zł orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. (pkt II sentencji wyroku).

Ponownie rozpoznając sprawę, organ I instancji będzie się kierować wiążącą oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania wyrażonymi przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku, co wynika z art. 153 P.p.s.a.

Przede wszystkim PINB w sposób jednoznaczny i pewny ustali przedmiot postępowania administracyjnego, mając na uwadze powiązania konstrukcyjne, które mogą doprowadzić do prowadzenia postępowania z art. 48 ust. 1 P.b. w odniesieniu do budowy albo rozbudowy obiektu budowlanego.