Dostęp do informacji publicznej. Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa

J. J. (dalej: "skarżący") wnioskiem z 20 kwietnia 2026 r. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w G. (dalej: "KPP", "organ") o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej postępowań dyscyplinarnych prowadzonych wobec funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w G. w okresie 5 lat od dnia złożenia wniosku. Skarżący wniósł o podanie:

- liczby wszczętych postępowań dyscyplinarnych w analizowanym okresie, w podziale na poszczególne lata,

- liczby postępowań zakończonych nałożeniem kary dyscyplinarnej oraz liczby postępowań zakończonych umorzeniem, również w podziale na lata,

- kategorii naruszeń stanowiących podstawę wszczęcia postępowań,

- stanowiska lub komórki organizacyjnej odpowiedzialnej za prowadzenie postępowań dyscyplinarnych.

W piśmie z 4 maja 2026 r. KPP stwierdził, że żądane informacje, uwagi na stopień ich szczegółowości (podział na lata, wyniki rozstrzygnięć i kategoryzację naruszeń), posiadają charakter informacji przetworzonej. Organ nie dysponuje zestawieniem odpowiadającym pełnemu zakresowi pytań. Z uwagi na powyższe KPP, wezwał skarżącego do wskazania, w czym upatruje on szczególnie istotnego interesu publicznego.

Skarżący wyjaśnił w piśmie z 5 maja 2026 r., że żądane informacje dotyczą postępowań dyscyplinarnych prowadzonych wobec funkcjonariuszy Policji, a więc mechanizmów odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za naruszenia prawa i zasad służby. Podkreślił, że informacje o liczbie postępowań dyscyplinarnych, ich wynikach i rodzaju naruszeń mają kluczowe znaczenie dla oceny, czy organy Policji w sposób rzeczywisty i skuteczny reagują na przypadki naruszeń prawa przez funkcjonariuszy. Z uwagi na szczególną rolę Policji, jako formacji wyposażonej w uprawnienia do ingerencji w prawa i wolności jednostki, przejrzystość w zakresie odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariuszy ma fundamentalne znaczenie dla zaufania obywateli do państwa i zapewnienia standardów państwa prawa. Tym, samym w sprawie zachodzi szczególnie istotny interes publiczny, gdyż żądane informacje dotyczą bezpośrednio sposobu egzekwowania odpowiedzialności wobec funkcjonariuszy publicznych oraz transparentności działania organów państwa.

Decyzją z [...] r. KPP udostępnił skarżącemu informację w zakresie liczby wszczętych postępowań dyscyplinarnych oraz rodzajów i liczby postępowań zakończonych nałożeniem kary dyscyplinarnej, odstąpieniem od ukarania i uniewinnieniem, w podziale na lata 2022 – 2026.

Decyzję tę doręczono skarżącemu 18 maja 2026 r. na wskazany adres do e-doręczeń.

W złożonej 25 maja 2026 r. skardze skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji,

- art. 61 ust. 1 Konstytucji przez brak udostępnienia informacji na wniosek,

- art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: "ustawa", "u.d.i.p."), przez częściowe zrealizowanie przedmiotowego wniosku.

Skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, w zakresie nieudostępnionych informacji, tj. przedstawienia kategorii naruszeń stanowiących podstawę wszczęcia postępowań i wskazanie stanowiska lub komórki organizacyjnej odpowiedzialnej za prowadzenie postępowań dyscyplinarnych, a także o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że KPP udostępnił tylko część informacji publicznych, objętych ww. wnioskiem, to jest w zakresie liczby wszczętych postępowań dyscyplinarnych w podziale na poszczególne lata, liczby postępowań zakończonych nałożeniem kary dyscyplinarnej i zakończonych umorzeniem. W odniesieniu do pozostałych pytań, informacja nie została udostępniona. Zaznaczył, że z uwagi na upływ terminu do udostępnienia przedmiotowej informacji, w odniesieniu do tej części wniosku, organ pozostaje w bezczynności.

Dodał, że KPP bezpodstawnie zakwalifikował żądane informacje jako informacje przetworzone w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy, gdyż wniosek obejmował dane o charakterze ewidencyjnym i statystycznym, które mają charakter informacji prostych. Wynikają one z bieżącej działalności organu i powinny znajdować się w prowadzonych przez niego rejestrach, ewidencjach lub aktach spraw. Ich udostępnienie nie wymaga tworzenia nowej jakości informacji, lecz jedynie wyszukania, zestawienia i przekazania wnioskodawcy. Sama konieczność przejrzenia akt czy sporządzenia zestawienia nie przesądza o przetworzonym charakterze informacji, lecz stanowi czynność techniczną, mieszczącą się w zakresie obowiązków organu wynikających z ustawy.

W piśmie z 29 maja 2026 r., doręczonym skarżącemu 2 czerwca 2026 r., KPP poinformował, że postępowania dyscyplinarne wobec funkcjonariuszy Policji wszczynane są wyłącznie w oparciu o zamknięty katalog czynów stanowiących naruszenie dyscypliny służbowej lub niedopełnienie obowiązków, określonych w Rozdziale 10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2025 r. poz. 1821 z późn. zm.). W latach 2022-2026 podstawą wszczęcia postępowań dyscyplinarnych było: niedopełnienie obowiązków służbowych lub przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa – 6 przypadków; czyny popełnione przez funkcjonariusza, godzące w dobre imię służby – 4 przypadki i niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego – 1 przypadek. Podał ponadto, że Zespół ds. Dyscyplinarnych, Kadr i Szkolenia Komendy Powiatowej Policji w G. jest bezpośrednio odpowiedzialny za całokształt zadań związanych z obsługą, rejestracją, prowadzeniem ewidencji i sprawami administracyjno-biurowymi w zakresie postępowań dyscyplinarnych w Komendzie Powiatowej Policji w G. Jednocześnie poinformował, że zgodnie z art. 135 ust. 1 ustawy o Policji bezpośrednie czynności dowodowe i postępowanie wyjaśniające w konkretnych sprawach dyscyplinarnych prowadzą rzecznicy dyscyplinarni, powoływani każdorazowo w drodze decyzji KPP.

W odpowiedzi na skargę KPP wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.

Stwierdził, że 18 maja 2026 r. przekazał skarżącemu zestawienie, obejmujące dane statystyczne dotyczące liczby wszczętych postępowań dyscyplinarnych, sposobu ich zakończenia i nałożonych kar w objętym wnioskiem okresie. Pomimo udzielenia odpowiedzi, skarżący wniósł skargę na bezczynność, zarzucając, że przekazane informacje nie obejmowały wszystkich wnioskowanych danych. Po ponownej analizie sprawy, KPP pismem z 29 maja 2026 r. przekazał pozostałe żądane informacje.

W rezultacie wniosek skarżącego został załatwiony w pełnym zakresie przed rozpoznaniem sprawy przez sąd, co obliguje sąd do umorzenia postępowania.

KPP wywiódł ponadto, że działania organu były podejmowane na bieżąco i zmierzały do prawidłowego rozpoznania sprawy. Organ prowadził korespondencję z wnioskodawcą, ocenił charakter żądanej informacji, rozpoznał stanowisko strony i przekazał wymagane dane. Okoliczności sprawy nie wskazują na celowe uchylanie się od obowiązków ustawowych ani na lekceważenie prawa dostępu do informacji publicznej. Zaistniałe przeoczenie części danych miało charakter incydentalnej omyłki technicznej, która została niezwłocznie naprawiona po powzięciu informacji o skardze. Z tych względów brak jest podstaw do przyjęcia, że zaistniały stan bezczynności miał charakter rażącego naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w ww. przepisach, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. obejmuje ona orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny czy sprawa podlegała załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności i czy organ pozostaje w zwłoce w rozpatrzeniu wniosku.

Wskazać ponadto należy, że w myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Zgodnie zaś z art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei § 1b tego artykułu stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Na podstawie art. 149 § 2 sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Jednocześnie należy podkreślić, że dla oceny zasadności skargi na bezczynność kluczowy jest moment jej wniesienia. W sytuacji gdy bezczynność istniała w tej dacie, lecz ustała po wniesieniu skargi, postępowanie sądowe podlega umorzeniu w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania czynności przy jednoczesnym rozstrzygnięciu, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz ewentualnie o kwestiach wymienionych w art. 149 § 1b i § 2 p.p.s.a.

Przechodząc do oceny zasadności skargi należy podnieść, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: "u.d.i.p.") przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek, zgodnie z art. 10 u.d.i.p. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. Te ostatnie przepisy określają prawną formę działania organów, przy czym mają zastosowanie wyłącznie w ściśle określonych sytuacjach. Wynika z nich bowiem, że decyzja wydawana jest, gdy wystąpią przesłanki uzasadniające odmowę udostępnienia informacji publicznej oraz gdy zaistnieją podstawy do umorzenia postępowania na podstawie art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W pozostałych przypadkach załatwienie sprawy dostępu do informacji publicznej ma formę czynności materialno-technicznej udostępnienia informacji lub pisma informacyjnego skierowanego do wnioskodawcy. Zgodnie z utrwalonym w judykaturze stanowiskiem organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu (por. wyrok NSA z 27.01.2016 r. I OSK 127/15 i powołane tam orzecznictwo – wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przyjmuje się też, że podmiot zobowiązany jest zwolniony z obowiązku udostępniania żądanych informacji publicznych, jeżeli wykaże, że wnioskodawca jest już w ich posiadaniu (por. wyrok NSA z 15.03.2024 r. III OSK 225/22).

Reasumując, w orzecznictwie przyjmuje się, że na gruncie u.d.i.p. może dojść do bezczynność organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej, oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji (por. wyrok WSA w Olsztynie z 12.05.2022 r. II SAB/Ol 84/22).

W niniejszej sprawie nie jest sporne, że wniosek został skierowany do podmiotu zobowiązanego, co do zasady, do udostępniania informacji publicznych. Nie budzi bowiem wątpliwości, że KPP należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., jako organ władzy publicznej.

Niekwestionowane przez organ jest także to, że żądana przez skarżącego informacja, dotycząca zbiorczych informacji dotyczących postępowań dyscyplinarnych prowadzonych wobec funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji, stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Przypomnieć więc tylko należ, że pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Jego doprecyzowaniem jest art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. I tak, udostępnieniu podlega m.in. informacja publiczna o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), a także informacja o danych publicznych, w tym: treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, treść wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a i c). Zaznaczyć trzeba, że art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera tylko przykładowy katalog spraw i dlatego dla prawidłowego ustalenia znaczenia tego pojęcia uwzględnić należy także zapisy Konstytucji RP, która w art. 61

ust. 1 ustala prawo obywatela do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, oraz innych osób i jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Na podstawie ww. przepisów przyjąć trzeba, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone.

Ponieważ obie przesłanki udostępnienia informacji publicznej zostały w sprawie spełnione (zarówno w odniesieniu do przesłanki podmiotowej, jak i przedmiotowej), KPP, do którego skierowano wniosek, winien był podjąć przewidziane prawem działania w celu jego załatwienia.

Bezsporne w sprawie jest, że 18 maja 2026 r. KPP udostępnił skarżącemu część z objętych ww. wnioskiem informacji publicznych, gdyż poinformował wyłącznie o liczbie wszczętych postępowań dyscyplinarnych oraz rodzajach i liczbie postępowań zakończonych nałożeniem kary dyscyplinarnej, odstąpieniem od ukarania i uniewinnieniem (w podziale na lata 2022 – 2026). Pozostawał zatem w bezczynności odnośnie do pozostałej części wniosku (dotyczącej kategorii naruszeń stanowiących podstawę wszczęcia postępowań oraz wskazania stanowiska lub komórki organizacyjnej odpowiedzialnej za prowadzenie postępowań dyscyplinarnych) i bezczynność ta trwała również w momencie wniesienia skargi do sądu.

Istotne w sprawie jest, że organ po wniesieniu skargi na bezczynność organu, udostępnił wnioskowaną informację. W piśmie z 29 maja 2026 r., doręczonym skarżącemu 2 czerwca 2026 r., KPP podał kategorie naruszeń, które stanowiły podstawę wszczęcia postępowań wraz z liczbą przypadków odnoszących się do każdej z kategorii, a także wskazał komórkę organizacyjną bezpośrednio odpowiedzialną za całokształt zadań związanych z obsługą, rejestracją, prowadzeniem ewidencji i sprawami administracyjno-biurowymi w zakresie postępowań dyscyplinarnych w Komendzie Powiatowej Policji w G. i wyjaśnił, że bezpośrednie czynności dowodowe i postępowanie wyjaśniające w konkretnych sprawach dyscyplinarnych prowadzą rzecznicy dyscyplinarni, powoływani każdorazowo w drodze decyzji KPP.

W sytuacji ustania bezczynności przed rozpatrzeniem skargi sąd orzeka, biorąc za podstawę stan faktyczny sprawy w czasie wydania orzeczenia sądowego. Jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność organ administracji publicznej wydał akt lub dokonał czynności, chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów, to oznacza to, że organ nie pozostaje w stanie zarzucanej bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi na tzw. milczenie władzy. Nie może bowiem zobowiązać organu do określonego działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte (por. wyroki NSA z 18.01.2017 r. I OSK 1789/16 i z 7.05.2026 r. III OSK 2058/25). W takich przypadkach, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd umarza postępowanie, które z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Zaznaczyć należy, że stosownie do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2008 r. I OPS 6/08, art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu – w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. – organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności.

W konsekwencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., należało orzec o umorzeniu postępowania w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącego z 20 kwietnia 2026 r. (pkt 1. wyroku).

Podjęcie przez organ stosownego działania w toku postępowania sądowego, po wniesieniu skargi na bezczynność, co jest równoznaczne z uwzględnieniem skargi przez organ, nie zwalania sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zakresie stwierdzenia czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).

Z analizy czynności organu wynika, że omówiona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. orzeczono w punkcie 2. wyroku.

Należy zauważyć, że ustawodawca nie określił w przepisach p.p.s.a. dokładnych kryteriów pozwalających na zakwalifikowanie danego stanu jako rażącego naruszenia prawa. Z tej też przyczyny ocena, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie. Ta ocena nie ma sztywnych ram i winna opierać się na analizie wszystkich okoliczności danej sprawy oraz na zasadach doświadczenia życiowego i zawodowego (zob. wyrok NSA z 29.05.2026 r. III OSK 2192/25). Nie jest bowiem możliwe przesądzenie z góry o tym, że dana kategoria naruszeń przybiera postać kwalifikowaną (zob. wyrok NSA z 10.03.2021 r. II OSK 1610/20). Fakt przekroczenia ustawowych terminów załatwiania spraw sam w sobie nie jest szczególną okolicznością, uzasadniającą stwierdzenie w każdym przypadku, że bezczynność (przewlekłość) miała charakter rażący. W konsekwencji stan bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, chociaż niewątpliwie stanowi naruszenie prawa, nie przesądza o rażącym charakterze tego naruszenia. Należy bowiem mieć na uwadze, że sformułowanie "rażące" oznacza działanie bezspornie ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne i oczywiste (zob. wyrok NSA z 15.05.2026 r. III OSK 1729/25). Może to być również skutkiem unikania podjęcia decyzji przez organ lub lekceważenia praw strony. Z taką sytuacją mamy do czynienia, gdy przyczyna zwłoki leży po stronie organu (zob. wyrok NSA z 29.05.2026 r. III OSK 2192/25). Przyjmuje się więc, że uznanie bezczynności za rażące naruszenie prawa jest uzasadnione, gdy jest ona oczywista, uporczywa i niezgodna z zasadami demokratycznego państwa prawa oraz pozbawiona jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (zob. np. wyrok NSA z 26.05.2020 r. II OSK 4016/19, postanowienie NSA z 27.03.2013 r. II OSK 468/13 , wyrok WSA we Wrocławiu z 10.04.2014 r. II SAB/Wr 14/14; wyrok WSA w Poznaniu z 11.03.2015 r. IV SAB/Po 19/15).

W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi przypadek oczywistego lekceważenia przez KPP wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa. Z podejmowanych przez organ działań nie wynika wola uchylenia się od udostępnienia żądanych informacji publicznych, lecz wskazują one raczej na błędną interpretację przepisów u.d.i.p. (na co wskazuje wydanie w oparciu o art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzji, którą udostępniono informację publiczną, gdy powinno to mieć formę czynności materialno-technicznej, np. pisma). Istotne jest, że KPP udostępnił skarżącemu wszystkie wnioskowane informacje publiczne. Wprawdzie, część informacji udostępnił po otrzymaniu skargi, lecz w tym przypadku KPP działał niezwłocznie. Sąd nie dostrzegł zatem jakichkolwiek przesłanek wskazujących na to, że bezczynność KPP była wynikiem złej woli organu lub celowego zaniechania. Wobec tego należy uznać, że stwierdzona bezczynność organu w tej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Odnosząc się do stanowiska skarżącego dotyczącego prawidłowości kwalifikacji przez KPP żądanej informacji jako przetworzonej, należy wyjaśnić, że mogłoby to być przedmiotem oceny sądu w przypadku kontroli zgodności decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, wydanej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., nie zaś w sprawie ze skargi na bezczynność (tak NSA w wyroku z 28.09.2022 r. III OSK 1753/21).

O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi, orzeczono na podstawie

art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. (punkt 3. wyroku).

Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a, zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.