Zawiadomienia dyrektora zakładu karnego do prokuratury to informacja przetworzona. Skarga oddalona

Pismem z 12 stycznia 2026 r. G. K. (dalej: skarżący; strona; wnioskodawca) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (WSA w Gliwicach) skargę na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Katowicach (dalej również: organ odwoławczy; organ drugiej instancji) z 30 grudnia 2025 r. znak OIOP.024.12.2025.ASW, którą utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Zakładu Karnego w R. (dalej również: organ pierwszej instancji) z 1 grudnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.

Stan faktyczny poprzedzający wydanie zaskarżonej decyzji jest następujący.

Wnioskiem z 31 października 2025 r. skarżący wystąpił w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej o udostępnienie mu cyt. "(...) zawiadomień o popełnieniu przestępstwa które złożył Dyrektor Zakładu Karnego w R. w roku 2025 do Prokuratury Rejonowej w R.(...)".

Pismem z 7 listopada 2025 r. o nr [...] organ pierwszej instancji uznał, że żądana informacja, zgodnie z art. 3 ust.1 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 902 ze zm.; dalej: u.d.i.p.) stanowi informację przetworzoną, oraz w konsekwencji wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni poprzez wykazanie, w jakim zakresie udzielenie żądanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Organ pierwszej instancji poinformował, że nawet w przypadku jej przygotowania, część informacji może okazać się niemożliwa do ujawnienia, z uwagi na konieczność ochrony danych, w niej zawartych. Według organu pierwszej instancji wpierw należałoby sprawdzić właściwie całą dokumentację wewnętrzną jednostki pod kątem żądania zawartego we wniosku, a następnie przygotowania odpowiedzi odpowiadającej kryteriom podanym przez wnioskodawcę, z jednoczesnym wprowadzeniem niezbędnej anonimizacji danych. Zasygnalizować także należy, jak dalej argumentował organ pierwszej instancji, że koniecznym byłoby także wyodrębnienie zawiadomień, których przedmiot wyklucza ich ujawnienie, gdyż: "dotyczą one aspektów wewnętrznego funkcjonowania jednostki penitencjarnej, w zakresie nie dotyczącym funkcjonowania w sferze publicznej".

W piśmie z 14 listopada 2025 r. skierowanym do organu pierwszej instancji, wnioskodawca oświadczył, iż nie ma on obowiązku wykazywać przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego. Dalej poinformował, że domaga się w takiej sytuacji wydania decyzji administracyjnej, którą zamierza następnie zaskarżyć.

Decyzją z 1 grudnia 2025 r. [...] Dyrektor Zakładu Karnego w R. na podstawie art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r. poz. 1691; dalej: k.p.a.) i art. 107 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 16 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 902 ze zm.; dalej: u.d.i.p.) orzekł o odmowie udostępnienia informacji publicznej wskazanej we wniosku z 31 października 2025 r. Organ argumentował, że oczekiwana przez stronę informacja została oceniona jako przetworzona, z uwagi na konieczność sprawdzenia dokumentacji wewnętrznej jednostki pod kątem żądania zawartego we wniosku strony z jednoczesnym wprowadzeniem niezbędnej anonimizacji danych. Według organu pierwszej instancji dodatkowo należałoby wyodrębnić zawiadomienia, których przedmiot wyklucza ich ujawnienie. Zaznaczono, że wnioskodawca nie wykonał również wezwania w zakresie wskazania interesu publicznego w uzyskaniu informacji. Pomimo dodatkowego umożliwienia uzasadnienia wniosku przez organ wnioskodawca nie podjął próby wykazania spełniania przesłanek szczególnej istotności dla interesu publicznego.

Dalej argumentowano, że okoliczności wskazane w uzasadnieniu wniosku strony z 31 października 2025 r. w żadnej mierze nie świadczą o wykazaniu spełnienia przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego, nie wspominając, że wnioskodawca wprost wskazał, że takiego interesu nie zamierza ujawniać. Należy zwrócić uwagę na okoliczność, zdaniem organu pierwszej instancji, że wobec wnioskodawcy jest wykonywana kara pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym w R., a przedmiot zapytania nie jest w żadnej mierze związany przedmiotowo z prawami i obowiązkami osadzonych. Dlatego też, według organu pierwszej instancji, wykluczyć należy istnienie interesu publicznego w ujawnieniu osobie osadzonej treści wszystkich zawiadomień o popełnieniu przestępstwa kierowanych do konkretnej jednostki Prokuratury, które oczywiście mogą dotyczyć wszelkich sfer funkcjonowania jednostki penitencjarnej, nie tylko kwestii wykonania kar izolacyjnych. Tego rodzaju zapytanie, według organu, cyt. "zapewne jest powodowane osobistym interesem wnioskodawcy w jej uzyskaniu, choć nawet wprost nie wyrażonemu".

W odwołaniu strona zakwestionowała zasadność i poprawność odmowy udzielenia jej informacji publicznej, która w jej ocenie ma charakter informacji prostej. Strona akcentowała również, że żądane przez nią informacje nie mają charakteru przetworzonego, dlatego też zbędne było jej wzywanie przez organ pismem z 7 listopada 2025 r. do wykazania istnienia szczególnego interesu publicznego.

Aktualnie zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach decyzją z 30 grudnia 2025 r. znak OIUOP.024.12.2025.ASW organ odwoławczy działając w oparciu o art. 127 § 2 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. oraz art. 16 ust. 2 u.d.i.p. orzekł o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. Organ odwoławczy podzielił argumentację merytoryczną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia podzielając stanowisko niższej instancji, że wnioskodawca nie wykazał aby żądane przez niego wnioskiem z 31 października 2025 r. informacje były szczególnie istotne dla interesu publicznego. Podzielono również stanowisko, że dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego.

Następnie organ drugiej instancji zaaprobował stanowisko przyjęte przez Dyrektora Zakładu Karnego w R., że żądane przez skarżącego informacje publiczne objęte jego wnioskiem z 31 października 2025 r. stanowią informację publiczną przetworzoną, bowiem wymagają ze strony organ podjęcia opisanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji działań związanych ze sprawdzeniem dokumentacji wewnętrznej w celu wyodrębnienia znajdującej się w niej informacji, zebrania danych zgodnie z żądaniem wniosku, analizą treści dokumentacji pod kątem jej charakteru i oceny możliwości udostępnienia (np. informacje niejawne), a także dokonania anonimizacji zawartych w dokumentacji danych, co zaś zgodnie z wymogiem wynikającym z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wymaga wykazania przez wnioskodawcę szczególnej istotności dla interesu publicznego. Analiza dokumentacji sprawy w kontekście złożonego wniosku wskazuje, że Dyrektor Zakładu Karnego w R. nie dysponuje w tym zakresie "gotową" informacją, która podlegałaby udostępnieniu jako informacja prosta. Posiada jedynie, jak dalej przekonywano w uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji, dokumenty stanowiące źródło żądanych informacji, wymagające przeprowadzenia dodatkowych czynności organizacyjnych, analitycznych i intelektualnych w celu wytworzenia specjalnie dla wnioskodawcy żądanych informacji, co prowadzi w istocie do wytworzenia nowych dokumentów o odmiennej od pierwotnej postaci.

W osobistej skardze skierowanej do WSA w Gliwicach skarżący wyraził niezadowolenie z decyzji wydanej w przedmiocie odmowy udostępnienia mu żądanej we wniosku z 31 października 2025 r. informacji publicznej. Ponownie zajął stanowisko, że żądane przez niego informacje mają charakter informacji prostej, dlatego też zbędne i błędne było jego wzywanie pismem z 7 listopada 2025 r. do wykazania szczególnie istotnego charakteru żądanej przez niego informacji dla interesu publicznego.

Na rozprawie 30 września 2026 r. pełnomocnik strony podtrzymał stanowisko strony prezentowanej w osobistej skardze (karta nr 36 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. z 28 października 2022 r., Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do tego, czy żądana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną (jak przyjął organ administracji), czy też jest informacją prostą (jak uważa skarżący). W razie przyjęcia, że żądana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną, konieczne staje się natomiast rozstrzygnięcie drugiej kwestii, a mianowicie czy jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

W myśl art. 1 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 902 ze zm.; dalej: u.d.i.p.), każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Natomiast art. 6 u.d.i.p. wymienia kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu, przy czym nie jest to katalog zamknięty. Informacja publiczna dotyczy działalności organów władzy publicznej lub osób pełniących funkcje publiczne. W niniejszej sprawie wniosek o udostępnienie informacji publicznej został skierowany do dyrektora zakładu karnego, który wykonuje funkcje (zadania) publiczne, a zatem jako taki jest obowiązany do udzielenia informacji publicznej o ile taką posiada. Z akt administracyjnych nie wynika również, aby organ pierwszej instancji kwestionował swój status jako podmiotu zobowiązanego na gruncie u.d.i.p. do rozpatrywania wniosków złożonych w tym trybie.

Również kwestia objęta żądaniem strony z 31 października 2025 r. a mianowicie dostęp do informacji związanej z aktywnością dyrektora zakładu karnego, w tej sprawie ukierunkowaną na składaniu przez niego wniosków/zawiadomień do innych organów Państwa ma - zdaniem Sądu - charakter publiczny.

Mianowicie zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa, którego skarżący się domagał jest informacją publiczną, o której mowa w u.d.i.p., rozumianą jako każda informacja wytworzona przez podmioty publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mienieniem komunalnym. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 304 § 2 ustawy z 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz.U. z 2026 r., poz. 490 ze zm.) instytucje państwowe i samorządowe, które w związku ze swą działalnością dowiedziały się o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu, są obowiązane niezwłocznie zawiadomić o tym prokuratora lub Policję oraz przedsięwziąć niezbędne czynności do czasu przybycia organu powołanego do ścigania przestępstw lub do czasu wydania przez ten organ stosownego zarządzenia, aby nie dopuścić do zatarcia śladów i dowodów przestępstwa. Przepis ten stanowi źródło obowiązku zawiadomienia organów ścigania o przestępstwie i dotyczy wszystkich przestępstw ujawnionych w związku z działalnością instytucji państwowych i samorządowych.

Żądane przez skarżącego dane odnoszące się do faktu dotyczącego złożenia takiego rodzaju zawiadomienia podlegają zatem udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w u.d.i.p., gdyż dotyczą informacji wytworzonej przez podmioty publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej (por. m.in. wyrok WSA w Szczecinie z 2 kwietnia 2026 r., LEX nr 4096761).

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., powołanym w podstawie prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia, prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że informacją prostą jest informacja, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. Natomiast "informacją przetworzoną" jest informacja publiczna opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych, czyli innymi słowy informacja, która zostanie przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów. Informacja przetworzona to taka informacja, której wytworzenie wymaga intelektualnego zaangażowania podmiotu zobowiązanego (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 2013 r., I OSK 89/13, LEX nr 1368968). Wielokrotnie wyjaśniano w wyrokach sądów, że przetworzenie informacji to zebranie lub zsumowanie pojedynczych informacji powstałych na podstawie różnych kryteriów, które wymagają odpowiedniego zestawienia, samodzielnego ich zredagowania związanego z koniecznością przeprowadzenia stosownych czynności analitycznych, a także zgromadzenia informacji prostych poprzez przegląd materiałów źródłowych, w których są zawarte, a ich ilość konieczna dla sporządzenia wykazu wskazanego we wniosku jest znaczna i angażuje po stronie wnioskodawcy środki i zasoby konieczne do jego prawidłowego funkcjonowania. Podkreśla się też, że jeżeli do utworzenia zbioru informacji prostych jest wymagany znaczny nakład środków i zaangażowania pracowników, a w szczególności gdy w celu wybrania dokumentów, o które wnioskuje osoba zainteresowana, jest wymagane dokonanie analizy całego zasobu posiadanych dokumentów to informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (por. wyrok WSA w Gliwicach z 19 marca 2024 r., III SA/Gl 47/24, Legalis nr 3067320; wyrok WSA Krakowie z 17 marca 2017 r., II SA/Kr 1612/16, Legalis nr 1598814; wyrok NSA z 25 kwietnia 2012 r., I OSK 202/12, LEX nr 1264654).

Wniosek strony z 31 października 2025 r. odnosi się do zawiadomień o popełnieniu przestępstw, które złożył Dyrektor Zakładu Karnego w R. do Prokuratury Rejonowej w R..

Wbrew sugestiom skarżącego niezbędna jest przy tym anonimizacja tych dokumentów z uwagi na zawarte w nich dane umożliwiające identyfikację poszczególnych osób/podmiotów, o których mowa w tychże dokumentach, takie jak m.in. dane osobowe w postaci imienia i nazwiska oraz adresu zamieszkania osób wskazanych w żądanych zawiadomieniach, czy treści stawianych zarzutów. Słusznie podnosi też organ, że anonimizacja wymagałaby uprzedniego, precyzyjnego zapoznania się z treścią przedmiotowej (całej) dokumentacji. Powyższe czynności przekraczałyby ramy normalnego sposobu korzystania z informacji publicznej przesądzając o przetworzonym charakterze tejże informacji.

Udostępnienie wnioskowanej informacji wymagałoby wyselekcjonowania i skopiowania oraz zanonimizowania znacznej ilości danych co z kolei będzie się wiązało z działaniami ponadstandardowymi, wymagającymi znacznego zaangażowania pracownika bądź pracowników, wykraczającego poza bieżącą realizację zwykłych zadań organu. Wobec powyższego nie sposób zgodzić się ze skarżącym, że do udostępnienia żądanej przez niego informacji wymagane jest wyłącznie proste sięgnięcie do dokumentów źródłowych.

Niewątpliwie organ dysponuje najpełniejszą wiedzą co do swoich możliwości technicznych, w tym zwłaszcza sprzętu jakim dysponuje i czasu jaki jest wymagany do realizacji wniosku skarżącego.

W ocenie Sądu, w świetle powyższego, za prawidłowe należało uznać stanowisko organu, że w analizowanym przypadku informacja objęta wnioskiem nie istnieje w postaci odpowiadającej żądaniu strony, a jej udzielenie musiałoby być poprzedzone jej wytworzeniem, tak aby informacja mogła przyjąć treść i formę oczekiwaną przez wnioskodawcę i z tego względu wnioskowana informacja wyczerpuje definicję informacji publicznej przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

W tej sytuacji organ był uprawniony do wezwania skarżącego do wykazania, że jego żądanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (vide: pismo z 7 listopada 2025 r. znak [...]).

Należy przy tym wyjaśnić, że pojęcie "szczególnie istotnego interesu publicznego" jest pojęciem niedookreślonym i niezdefiniowanym na gruncie obowiązującego prawa. Interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych instytucji publicznych jako prawnej całości. Co do zasady ujawnienie każdej informacji o działaniach podejmowanych przez władzę publiczną leży w kręgu zainteresowania obywatela, czy też szeroko rozumianej opinii publicznej. Jednakże ustawodawca uzależnił udzielenie informacji publicznej przetworzonej od wykazania po stronie żądającego, że uzyskanie przedmiotowej informacji będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ustawodawca kładzie tu szczególny nacisk na kwalifikowaną formę interesu publicznego poprzez sformułowanie "szczególnie istotne". Szczególny interes publiczny powinien być rozumiany w ten sposób, że żądana informacja jest bardzo istotna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, a jej uzyskanie powinno przyczynić się do bardzo ważnych dla Państwa, instytucji publicznych, czy społeczeństwa działań w szczególności, w zakresie poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego (por: wyrok NSA z 27 stycznia 2011 r., I OSK 1870/10, Legalis nr 348280). W świetle art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. przyjmuje się, że prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. W orzecznictwie podkreśla się, że charakter lub pozycja podmiotu żądającego udzielenia informacji publicznej, a zwłaszcza realna możliwość wykorzystania uzyskanej informacji mają wpływ na ocenę istnienia szczególnego interesu publicznego uzasadniającego ewentualne uwzględnienie wniosku.

Podkreślić należy, że prawo dostępu do informacji publicznej przetworzonej nie może być rozumiane jako nieograniczony instrument do pozyskiwania informacji o funkcjonowaniu organów administracji po to, aby na ich podstawie każda zainteresowana osoba mogła przygotować dokumentację przeznaczoną do wykorzystania przez organy nadzoru i kontroli przestrzegania prawa, np. Rzecznika Praw Obywatelskich czy Prokuraturę, które w ramach posiadanych kompetencji mają odrębną możliwość uzyskania dostępu do tego rodzaju informacji.

Skarżący nie udzielił odpowiedzi na wezwanie organu z 7 listopada 2025 r. w zakresie, w jakim domagano się od niego wykazania, że jego wniosek o informacje publiczne "jest szczególnie istotny dla interesu publicznego". W odpowiedzi zawarł jedynie polemikę z ww. stanowiskiem organu i żądał wydania decyzji administracyjnej.

Z opisanych powodów żaden z zarzutów osobistej skargi strony nie znajduje uzasadnienia. W konsekwencji Sąd uznał działanie organów obu instancji w przedmiotowej sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Kontrolowana decyzja zawiera bowiem poprawną podstawę prawną, jak również przytoczono w niej najważniejsze okoliczności faktyczne tej sprawy, a także dokonano należytego rozważenia przyczyn dla których organ uznał żądanie strony za niemożliwe do uwzględnienia. Stanowisko organu zostało poparte stanowiskiem orzecznictwa i dostatecznie skonkretyzowane w uzasadnieniu decyzji. Organ odwoławczy odniósł się też do istoty zarzutów strony sformułowanych w jej osobistym odwołaniu, dlatego też Sąd uznał, że podjęte rozstrzygnięcie nie jest również arbitralne (dowolne).

Wobec czego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł w wyroku o oddaleniu skargi w całości.

-----------------------

1