Administracyjne postępowanie. Uchylono postanowienie I i II instancji

Postanowieniem z 14 listopada 2024 r., nr 101/2024 Dyrektor Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łodzi na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 74 § 2, art. 73 i art. 144 k.p.a. utrzymał w mocy postanowienie Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Wieluniu z 23 sierpnia 2024 r., nr 0095-00000055676/24 w przedmiocie odmowy wydania M. W. oryginału protokołu z przesłuchania świadka L. S. z 13 marca 2018 r.

Z akt sprawy wynika, że 29 lipca 2024 r. strona złożyła osobiście w Biurze Powiatowym ARiMR w Wieluniu wniosek o wydanie oryginału protokołu z przesłuchania świadka L. S. z 13 marca 2018 r. odnośnie prowadzenia przez wnioskodawcę działalności rolniczej. Wnioskodawca podał, że zgodnie z ustaleniami przewodniczącego Ł. C. podczas przesłuchania 13 marca 2018 r. został zapewniony o pozostawieniu oryginału protokołu, którego do dnia dzisiejszego nie otrzymał. Wniósł o wydanie kserokopii oryginału protokołu z 13 marca 2018 r.

Postanowieniem z 23 sierpnia 2024 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Wieluniu odmówił wydania oryginału dokumentu.

12 września 2024 r. strona złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc jednocześnie o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków, tj. kierującego rozprawą Ł. C., Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Wieluniu R. Z. oraz N. G. na okoliczność zapewnienia strony, że oryginalny protokół pozostanie w aktach sprawy. W związku z powyższym skarżący wniósł o wydanie oryginału protokołu.

Wskazanym na wstępie postanowieniem z 14 listopada 2024 r. Dyrektor Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łodzi utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy wskazując, że zakres dostępu strony do akt reguluje art. 73 k.p.a. Prawo dostępu do akt sprawy w postępowaniu administracyjnym może przybrać postać dwóch odrębnych uprawnień. Pierwsze zostało uregulowane w art. 73 § 1 k.p.a., zgodnie z którym strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Stronie służy prawo zaznajomienia się ze wszystkimi materiałami, które znalazły się w aktach sprawy, niezależnie od tego, czy zostały zaliczone do dowodów służących rozstrzygnięciu sprawy, czy też nie mają takiego charakteru. Prawo to przysługuje stronie także po zakończeniu postępowania. Uprawnienie do zaznajomienia się z aktami sprawy oraz - samodzielnego utrwalenia zawartych tam treści na własny użytek nie wymaga spełnienia przez stronę żadnych warunków, a organ nie może co do zasady ograniczać dostępu do akt. Wskazany przepis reguluje podstawowe prawo strony do zapoznania się z treścią akt. Nadto na mocy art. 73 § 1 k.p.a. organ jest zobligowany do udostępnienia akt sprawy i nie może żądać wykazania ważnego interesu strony. Uprawnienie drugiego rodzaju zostało uregulowane w art. 73 § 2 k.p.a., zgodnie z którym strona ma prawo żądania wydania uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem strony. W świetle powyższego organ odwoławczy zaznaczył, że we wniosku z 29 lipca 2024 r., skarżący wniósł o wydanie oryginału protokołu z przesłuchania świadka. Żądanie strony w tym zakresie było nieuprawnione, ponieważ wydanie oryginału protokołu spowodowałby jego usunięcie z akt sprawy, co nie tylko faktycznie uniemożliwiałoby realizację prawnie gwarantowanej zasady względnej jawności akt postępowania (art. 73 i 74 k.p.a.) lecz byłoby także sprzeczne z zasadą integralności akt postępowania, która jest konsekwencją ciążącego także na organach administracji publicznej ustawowego obowiązku zapewnienia odpowiedniej ewidencji, przechowywania oraz ochrony przed uszkodzeniem, zniszczeniem, bądź utratą powstającej w nich dokumentacji, w sposób odzwierciedlający przebieg załatwiania i rozstrzygania spraw. Organ drugiej instancji nadmienił również, że strona dwukrotnie występowania o kopię ww. protokołu i taką kopię, potwierdzoną za zgodność z oryginałem, za każdym razem otrzymała.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podniósł, że wnosił o wydanie oryginału protokołu, którego brak w aktach sprawy za lata 2004-2012 oraz w sprawach o wznowienie postępowań, celem przedstawienia treści tego protokołu na rozprawie sądowej. W związku z brakiem możliwości zapoznania się z oryginałem protokołu, skarżący ponownie wniósł o rozpoznanie sprawy przez przesłuchanie pracowników Oddziału ARiMR w Wieluniu, gdzie znajduje się oryginalny protokół przesłuchania świadka. Skarżący wyjaśnił, że dążył do dotarcia do oryginału protokołu i uzyskania kserokopii, bądź poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łodzi podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie z 30 kwietnia 2025 r., stanowiącym uzupełnienie skargi ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego sprecyzował, że skarżący kwestionuje rozstrzygnięcie organu w zakresie braku udostępnienia protokołu przesłuchania świadka L. S. i co prawda strona posługuje się terminem "oryginał protokołu" jednakże, jak wyjaśnił pełnomocnik, intencją skarżącego jest udostępnienie odpisu tego dokumentu, bądź też kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem.

Pełnomocnik nadmienił również, że po zapoznaniu się z treścią skargi, a także rozmową ze skarżącym 13 marca 2018 r., zdaniem skarżącego doszło do sporządzenia dwóch protokołów, różniących się treścią, a z których tylko jeden został mu udostępniony. Przewodniczący Komisji – Ł. C. zapewniał skarżącego, że protokół będący przedmiotem jego zainteresowania zostanie mu przedstawiony, co jednak nie nastąpiło.

Wyrokiem z 16 maja 2025 r., sygn. akt III SA/Łd 91/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę M. W. na postanowienie Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łodzi z 14 listopada 2024 r. w przedmiocie wydania oryginału protokołu z przesłuchania świadka w sprawie dotyczącej płatności rolnych. Sąd podzielił stanowisko organów, że żądanie skarżącego zawarte we wniosku z 29 lipca 2024 r. o wydanie oryginału protokołu z przesłuchania świadka L. S. było nieuprawnione. Wydanie oryginału protokołu spowodowałby bowiem jego usunięcie z akt sprawy, co nie tylko faktycznie uniemożliwiłoby realizację prawnie gwarantowanej zasady względnej jawności akt postępowania (art. 73 i 74 k.p.a.), lecz także byłoby sprzeczne z zasadą integralności akt postępowania, która jest konsekwencją ciążącego także na organach administracji publicznej ustawowego obowiązku zapewnienia odpowiedniej ewidencji, przechowywania oraz ochrony przed uszkodzeniem, zniszczeniem bądź utratą powstającej w nich dokumentacji, w sposób odzwierciedlający przebieg załatwiania i rozstrzygania spraw.

Sąd podkreślił, że art. 73 k.p.a. nie przewiduje możliwości wydania dokumentów z akt sprawy, lecz umożliwia jedynie wgląd w akta sprawy, sporządzanie z nich notatek i odpisów - i taką możliwość stronie skarżącej zapewniono, gdyż M. W. dwukrotnie występował do organu o kopię przedmiotowego protokołu i taką kopię – potwierdzoną za zgodność z oryginałem, otrzymał.

Skargę kasacyjną od powołanego wyżej wyroku złożył pełnomocnik skarżącego. Na podstawie art. 176 § 1 pkt 2 w zw. z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

1. naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędne zastosowanie:

a) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 67 § 1 k.p.a. w zw. z art. 73 § 1 i 2 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji, w której skarżący domagał się wydania mu odpisu protokołu przesłuchania świadka L. S., co zostało wskazane w piśmie skarżącego z 29 lipca 2024 r., skardze z 20 grudnia 2024 r., a następnie sprecyzowane w piśmie pełnomocnika z 30 kwietnia 2025 r.

2. naruszenie przepisów postępowania, które uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, w której skarżący domagał się wydania mu odpisu protokołu przesłuchania świadka L. S., co zostało wskazane w piśmie skarżącego z 29 lipca 2024 r., skardze z 20 grudnia 2024 r., następnie dodatkowo sprecyzowane w piśmie pełnomocnika z 30 kwietnia 2025 r., zaś Sąd pominął w uzasadnieniu fakt wniesienia takiego pisma przez pełnomocnika skarżącego.

Wyrokiem z 25 czerwca 2026 r., sygn. akt I GSK 1125/25 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Łodzi wskazując, że skarga kasacyjna jest zasadna, jednak nie w całości. NSA za zasadny uznał zarzut pkt 2 skargi kasacyjnej, gdyż sąd pierwszej instancji nie dostrzegł, ani w jakikolwiek sposób nie odniósł się do treści pisma pełnomocnika skarżącego z 30 kwietnia 2025 r., w którym pełnomocnik skarżącego wskazał, że skarżący kwestionuje rozstrzygnięcie organu w zakresie braku udostępnienia protokołu przesłuchania świadka L. S. i co prawda posługuje się terminem "oryginał protokołu", jednakże intencją skarżącego jest udostępnienie odpisu tego dokumentu, bądź też kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem. Brak oceny tej kwestii, zdaniem NSA stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania, ponieważ należało dokonać oceny argumentacji nie tylko samej skargi lecz również jej uzupełnienia. WSA rozpoznając ponownie sprawę winien zatem rozważyć treść pisma pełnomocnika z 30 kwietnia 2025 r., w którym dokonana została wykładnia woli skarżącego w zakresie pierwotnego żądania z 29 lipca 2024 r., z którego treści wynikało, że wniósł on "o wydanie oryginału protokołu z dnia 13.03.2018 r. z przesłuchania świadka L. S. odnośnie prowadzenia działalności rolniczej M. W.", zaś niżej (w ostatnim zdaniu) wniósł o "wydanie kserokopii oryginału protokołu z dnia 13.03.2018 roku".

24 września 2026 r. do akt sprawy wpłynęło pismo procesowe pełnomocnika Dyrektora ARiMR w Łodzi zawierające wniosek o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów w postaci pism skarżącego z 7 maja 2018 r. i 11 listopada 2018 r. skierowanych do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Wieluniu na okoliczność, że skarżący już dwukrotnie zwracał się o wydanie kopii protokołu rozprawy z 13 marca 2018 r. obejmującej przesłuchanie świadka L. S.. Pełnomocnik nadmienił również, że rozstrzygnięcie wydane na podstawie 74 § 2 k.p.a. dotyczy tylko odmowy wydania oryginału protokołu. Pełnomocnik podkreślił, że w niniejszej sprawie, jak wynika z akt stronie zostało zapewnione prawo wglądu w dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, a żądany przez skarżącego dokument w postaci kopii protokołu rozprawy z 13 marca 2018 r. został mu co najmniej dwukrotnie wydany. Okoliczność powyższa nie była znana NSA w dniu wydania wyroku.

Postanowieniem z 6 października 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił wniosek dowodowy organu zawarty w piśmie z 22 września 2026 r.

Rozstrzygając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sąd oddalił wniosek dowodowy zawarty w piśmie organu z 22 września 2026 r. z uwagi na treść art. 106 § 3 p.p.s.a., który stanowi, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Dokumenty załączone przez organ do pisma z 22 września 2026 r., tj. potwierdzające, że co najmniej dwukrotnie skarżący miał wydaną kopię dokumentu obejmującego protokół przesłuchania świadka L. S. z 13 marca 2018 r., nie wyjaśniają bowiem istotnych wątpliwości w sprawie. W niniejszej sprawie nie jest sporne, że M. W. otrzymał kopię dokumentu obejmującego protokół przesłuchania świadka L. S. z 13 marca 2018 r., gdyż wynika to z akt sprawy oraz uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w spr. III SA/Łd 91/25 z 16 maja 2025 r., w którym Sąd wyraźnie zaznaczył, iż: "W sprawie ustalono, czego zresztą skarżący nie kwestionuje, że dwukrotnie występował on o kopię ww. protokołu i taką kopię - potwierdzoną za zgodność z oryginałem, za każdym razem strona skarżąca otrzymała". Wbrew również stanowisku pełnomocnika organu, powyższa okoliczność (udostępnienia skarżącemu kopii przedmiotowego protokołu przesłuchania świadka) musiała być zatem znana Naczelnemu Sadowi Administracyjnemu, skoro rozpatrywał skargę kasacyjną właśnie od powyższego wyroku i uwzględnił tę skargę z uwagi na stwierdzone braki w uzasadnieniu sądu pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 czerwca 2026 r., sygn. akt I GSK 1125/25 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Łodzi wskazując, że sąd pierwszej instancji nie dostrzegł, ani w jakikolwiek sposób nie odniósł się do treści pisma pełnomocnika skarżącego z 30 kwietnia 2025 r., w którym pełnomocnik skarżącego wskazał, że skarżący kwestionuje rozstrzygnięcie organu w zakresie braku udostępnienia protokołu przesłuchania świadka L. S. i co prawda posługuje się terminem "oryginał protokołu", jednakże intencją skarżącego jest udostępnienie odpisu tego dokumentu, bądź też kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem. Brak oceny tej kwestii, zdaniem NSA stanowiło o istotnym naruszeniu przepisów postępowania, ponieważ WSA winien dokonać oceny argumentacji nie tylko samej skargi lecz również jej uzupełnienia.

Wyjaśnienia wymaga, że skoro sprawa niniejsza jest przedmiotem ponownego jej rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, to zgodnie z art. 190 zd. 1 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych i odmiennych ocen prawnych sprzecznych ze stanowiskiem wyrażonym we wcześniejszym orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak też nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania. Pod pojęciem "wykładni prawa" należy rozumieć wyjaśnienie znaczenia właściwych przepisów prawa. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że "związanie wykładnią prawa" oznacza wykładnię przepisów prawa materialnego, procesowego i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania określonego aktu. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 9 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 598/17).

W konsekwencji, przy ponownym rozpoznaniu niniejszej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi związany był zaleceniami Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartymi w powołanym wyżej wyroku z 25 czerwca 2026 r., sygn. akt I GSK 1125/25.

Wykonując zalecenia Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzić należy, iż pełnomocnik skarżącego w piśmie z 30 kwietnia 2025 r., stanowiącym uzupełnienie skargi, wyjaśnił, że "skarżący kwestionuje rozstrzygnięcie organu w zakresie braku udostępnienia mu protokołu przesłuchania świadka L. S.. Skarżący co prawda posługuje się terminem "oryginału protokołu" jednakże intencją skarżącego jest udostępnienie mu odpisu tego dokumentu, bądź też kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem". Również w skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącego podkreślił, iż: "skarżący domagał się wydania mu odpisu protokołu przesłuchania świadka L. S., co zostało wskazane w piśmie skarżącego z 29 lipca 2024 r., skardze z 20 grudnia 2024 r., następnie dodatkowo sprecyzowane w piśmie pełnomocnika z 30 kwietnia 2025 r. (...)".

Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia wyrażone przez pełnomocnika skarżącego w uzupełnieniu skargi i skardze kasacyjnej, stwierdzić należy, że organ bezpodstawnie prowadził postępowanie w przedmiocie "podania strony o wydanie oryginału protokołu z przesłuchania świadka Pana L. S. z 13 marca 2018 r. i wydał w tym przedmiocie zaskarżone rozstrzygnięcie.

W ocenie sądu, treść pisma M. W. z 29 lipca 2024 r. była niejednoznaczna i wskazująca na to, że strona traktuje na równi pojęcie oryginału protokołu przesłuchania świadka i kserokopii oryginału tego protokołu. Skarżący wniósł bowiem w tym piśmie "o wydanie oryginału protokołu z dnia 13.03.2018 r. z przesłuchania świadka L. S. odnośnie prowadzenia działalności rolniczej M. W.", zaś niżej (w ostatnim zdaniu) wniósł o "wydanie kserokopii oryginału protokołu z dnia 13.03.2018 roku". Przy tak niejednoznacznej treści wniosku skarżącego organ winien był zwrócić się do strony o wyjaśnienie jej intencji zawartych w piśmie z 29 lipca 2024 r., zamiast samodzielnie decydować, że skarżący wnosi o wydanie z akt sprawy oryginału protokołu przesłuchania świadka.

Podkreślić trzeba, że wniosek jest czynnością dyspozytywną strony. Organ administracji jest związany żądaniem strony. Nie jest uprawniony do swobodnego interpretowania żądania strony, a zatem istnienie jakiejkolwiek wątpliwości, co do treści żądania nakłada na organ obowiązek zwrócenia się do wnioskodawcy, aby ten sprecyzował swoje żądanie (por. wyroki NSA z 10 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 578/14 i z 16 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 510/07, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej "CBOSA"). W razie wątpliwości, co do rzeczywistej woli wnoszącego podanie organ jest zobligowany wezwać do sprecyzowania żądania zawartego we wniosku na podstawie art. 64 § 2 w związku z art. 63 § 2 k.p.a. Przy czym rolą organu jest także udzielenie stronie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek umożliwiających ukierunkowanie sprawy w sposób zgodny z wolą skarżących. Przypomnieć bowiem należy, że organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, a czuwając nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, winny w tym celu udzielać im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek (art. 9 k.p.a.).

W ocenie sądu, w świetle poczynionych ustaleń oraz zarzutów podniesionych w skardze oraz uzupełnieniu skargi, jak również wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z 25 czerwca 2026 r., sygn. akt I GSK 1125/25, organ I instancji nie był w niniejszej sprawie uprawniony do wydania postanowienia w przedmiocie odmowy wydania oryginału protokołu z przesłuchania świadka – L. S. z dnia 13 marca 2018 r., gdyż z żądaniem o wydanie takiego dokumentu strona skarżąca w istocie nie wystąpiła.

Wyjaśnić trzeba, że art. 61 § 1 k.p.a. stanowi, że postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Z kolei, w myśl art. 61 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej może ze względu na szczególnie ważny interes strony wszcząć z urzędu postępowanie także w sprawie, w której przepis prawa wymaga wniosku strony. Organ obowiązany jest uzyskać na to zgodę strony w toku postępowania, a w razie nieuzyskania zgody - postępowanie umorzyć. Nie ulega wątpliwości, że niniejsze postępowanie mogło być wszczęte jedynie na wniosek strony, bowiem w sprawie chodziło o realizację uprawnień strony skarżącej, a nie obowiązków publicznoprawnych. Zatem tylko strona skarżąca była dysponentem swoich uprawnień i od jej woli zależało, czy będzie je realizowała. Zaznaczyć przy tym również należy, że organ administracji jest związany żądaniem strony, które wyznacza rodzaj i granice postępowania administracyjnego. Nie jest natomiast uprawniony do swobodnego interpretowania żądania strony.

Organ winien zatem, przed wszczęciem postępowania w przedmiocie wydania oryginału protokołu z przesłuchania świadka L. S. z 13 marca 2018 r., wyjaśnić intencje strony w zakresie wniosku zawartego w piśmie z 29 lipca 2024 r., tzn. ustalić, czy strona wnosi o wydanie oryginału tego protokołu, czy o wydanie odpisu (kopii) poświadczonego za zgodność z oryginałem.

Na obecnym etapie postępowania, po jednoznacznym stanowisku zawartym w piśmie pełnomocnika skarżącego z 30 kwietnia 2025 r. oraz w skardze kasacyjnej, nie może być wątpliwości, że intencją skarżącego było udostępnienie mu przez organ odpisu protokołu z przesłuchania świadka L. S. z 13 marca 2018 r., zasadne stało się uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Wieluniu z 23 sierpnia 2024 r. oraz umorzenie postępowania w przedmiocie wydania oryginału protokołu z przesłuchania świadka L. S. z 13 marca 2018 r. Z przedstawionych wyżej rozważań wynika bowiem, że nie było zamiarem skarżącego, aby występować o wydanie oryginału protokołu przesłuchania świadka, co oznacza, że wniosek z 29 lipca 2024 r. nie powinien być rozpatrywany przez organy Agencji w ramach postępowania administracyjnego (nawet "wpadkowego") ani rozstrzygany w formie postanowienia administracyjnego.

W konsekwencji, sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił postanowienia organów obu instancji (pkt 1 sentencji wyroku) oraz na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. umorzył wszczęte przez organ I instancji postępowanie administracyjne w przedmiocie wydania oryginału protokołu przesłuchania świadka L. S. z 13 marca 2018 r. (pkt 2 sentencji wyroku).

Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

ds