Sąd stwierdził bezczynność dyrektora liceum, lecz bez rażącego naruszenia prawa

A. B. i C. D. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Dyrektora I Liceum Ogólnokształcącego im. Józefa Wybickiego w Kościerzynie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne:

W dniu 23 kwietnia 2026 r., za pośrednictwem elektronicznego dziennika szkolnego Vulcan, A. B. (matka uczennicy C. D.) wystąpiła do Dyrektora I Liceum Ogólnokształcącego im. Józefa Wybickiego w Kościerzynie z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Wnioskodawczyni wniosła o udostępnienie następujących informacji:

1. Jakie procedury obowiązują w szkole w przypadku uzyskania przez ucznia oceny niedostatecznej, w szczególności czy i w jakich sytuacjach podejmowane są działania informacyjne wobec podmiotów zewnętrznych.

2. Czy w ramach posiedzeń Rady Pedagogicznej omawiane są przypadki uzyskania przez uczniów ocen niedostatecznych oraz czy dokumentowane są działania podejmowane przez nauczycieli, w tym wychowawców.

3. Udostępnienie zanonimizowanego protokołu z posiedzenia Rady Pedagogicznej, na którym omówiono wyniki klasyfikacji końcowej uczniów w roku szkolnym 2025/2026, w tym wskazanie treści dotyczących C. D.". Zaznaczono, że w przypadku występowania danych podlegających ochronie wnioskodawczyni wystąpiła o ich anonimizację zamiast odmowy udostępnienia informacji.

Pismem z dnia 30 kwietnia 2026 r. Dyrektor I Liceum Ogólnokształcącego im. Józefa Wybickiego w Kościerzynie, w odpowiedzi na (inny) wniosek A. B. z dnia 16 kwietnia 2026 r., wyjaśnił:

Ad 1. Zasady postępowania w przypadku uzyskania przez ucznia oceny niedostatecznej reguluje Statut I Liceum Ogólnokształcącego im. Józefa Wybickiego w Kościerzynie.

Szkoła realizuje wielopoziomowy system informowania rodziców o postępach i trudnościach ucznia w nauce. Zgodnie z § 115 Statutu szkoła zapewnia rodzicom następujące formy kontaktu: zebrania rodziców organizowane nie rzadziej niż raz na kwartał, indywidualne rozmowy z inicjatywy nauczyciela bądź rodzica, konsultacje pedagoga szkolnego, zapisy w e-dzienniku ucznia, stały dostęp do dziennika elektronicznego, korespondencję (w tym elektroniczną), rozmowy telefoniczne.

Nauczyciele przedmiotów zobowiązani są do poinformowania o zagrożeniu ucznia oceną niedostateczną z przedmiotów objętych programem nauczania na 7 dni przed klasyfikacyjnym posiedzeniem rady pedagogicznej, co uczyniono. Za informację uważa się wpisanie proponowanej oceny w odpowiednim terminie w dzienniku elektronicznym.

W przypadku stwierdzenia w wyniku klasyfikacji śródrocznej, że poziom osiągnięć edukacyjnych ucznia uniemożliwi lub utrudni kontynuowanie nauki w półroczu programowo wyższym, szkoła stwarza uczniowi szansę uzupełnienia braków poprzez indywidualny plan pracy z uczniem, który nauczycielka języka angielskiego przedstawiła uczennicy w formie ustnej, dając jej możliwość kilkukrotnego podchodzenia do poprawy sprawdzianów.

W odniesieniu do kwestii podejmowania działań informacyjnych wobec podmiotów zewnętrznych, informuję, że obowiązujące przepisy prawa oraz regulacje wewnętrzne szkoły nie przewidują procedury informowania podmiotów zewnętrznych o uzyskaniu przez ucznia pojedynczej oceny niedostatecznej. Oceny ucznia są jawne wyłącznie dla ucznia i jego rodziców.

Ad 2. Podczas posiedzenia Rady Pedagogicznej z dniu 15 stycznia 2026 r. w przypadku uczniów, którzy otrzymali oceny niedostateczne przypomniano, że zgodnie z protokołem Zespołu wychowawczego uczniowie, którzy otrzymali na pierwsze półrocze oceny niedostateczne, powinni dowiedzieć się od nauczyciela przedmiotu, iż systematyczność, bieżące poprawianie ocen niedostatecznych z pewnością pomoże im i ułatwi pozyskanie pozytywnej oceny rocznej, która jest efektem pracy przez cały rok. Ponadto uczeń, mający trudności z opanowaniem materiału, w każdej chwili może zwrócić się o pomoc do nauczyciela przedmiotu.

Ad 3. Udzielenie odpowiedzi na punkt 3 (tj. udostępnienie zanonimizowanego protokołu z posiedzenia Rady Pedagogicznej, na którym omówiono wyniki klasyfikacji śródrocznej uczniów w roku szkolnym 2024/2025 oraz klasyfikacji śródrocznej w roku szkolnym 2025/2026, w tym wskazanie treści dotyczących C. D.), wiąże się z koniecznością przetworzenia informacji, co nie jest możliwe w ustawowym terminie 14 dni, o którym mowa w art. 13 ust 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Odpowiedź zostanie udzielona w terminie nie dłuższym niż do 16 czerwca 2026 r.

Jednocześnie Dyrektor Szkoły poprosił o uzasadnienie, dlaczego udzielenie informacji publicznej w danej sprawie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Następnie, pismem z dnia 8 maja 2026 r., za pośrednictwem operatora pocztowego, C. D. – reprezentowana przez matkę A. B. - wystąpiła do Dyrektora I Liceum Ogólnokształcącego im. Józefa Wybickiego w Kościerzynie ponawiając żądania zawarte w ww. wniosku A. B. z dnia 23 kwietnia 2026 r. (data wpływu przedmiotowego pisma do organu - 12 maja 2026 r.). Dodatkowo w piśmie tym przedstawiono argumentację uzasadniającą zasadność udostępnienia żądanej informacji z uwagi na interes publiczny.

W dniu 15 maja 2026 r. A. B. i C. D. wezwały do udostępnienia informacji objętej wnioskiem z dnia 23 kwietnia 2026 r.

Z kolei w dniu 27 maja 2026 r. wnioskodawczynie wniosły ponaglenie w sprawie – jak zaznaczyły – "wniosku o udostępnienie protokołu z posiedzenia Rady Pedagogicznej z dnia 21 kwietnia 2026 r.", zaznaczając, że dotyczy ono "pisma skutecznie dostarczonego do szkoły w dniu 12 maja 2026 r.".

Pismem z dnia 15 czerwca 2026 r. Dyrektor I Liceum Ogólnokształcącego im. Józefa Wybickiego w Kościerzynie przesłał wnioskodawczyniom przetworzone informacje z protokołów Rady Pedagogicznej z 14 i 15 stycznia oraz 21 kwietnia 2026 r., które dotyczą uczennicy C. D.

Natomiast w dniu 9 czerwca 2026 r. – za pośrednictwem organu (Dyrektora I LO w Kościerzynie) - A. B. i C. D. wniosły skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, wnosząc o: 1/ stwierdzenie bezczynności Dyrektora szkoły; 2/ zobowiązanie Dyrektora szkoły do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej; 3/ stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4/ zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przewidzianych.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że złożone wnioski o udostępnienie informacji publicznej dotyczyły zanonimizowanego protokołu z posiedzenia Rady Pedagogicznej z dnia 21 kwietnia 2026 r.

Skarżące wyjaśniły, że w dniu 23 kwietnia 2026 r. złożony został pierwszy wniosek o udostępnienie informacji publicznej obejmujący udostępnienie zanonimizowanego protokołu Rady Pedagogicznej, który został przesłany za pośrednictwem dziennika elektronicznego Vulcan i został odczytany przez wicedyrektora szkoły.

Obawiając się, że szkoła może podważać skuteczność pierwszego wniosku przesłanego elektronicznie w dniu 9 maja 2026 r. - za pośrednictwem Poczty Polskiej listem poleconym – został wysłany po raz drugi ww. wniosek (o udostępnienie zanonimizowanego protokołu z posiedzenia Rady Pedagogicznej z dnia 21 kwietnia 2026 r.), który został skutecznie doręczony w dniu 12 maja 2026 r.

Następnie, w dniu 15 i 27 maja 2026 r. zostały złożone osobiście ponaglenia, lecz pomimo tego do dnia sporządzenia skargi – jak wskazano – skarżące nie otrzymały odpowiedzi, tj. żądanej informacji publicznej; decyzji o odmowie udostępnienia informacji czy też zawiadomienia o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy. W związku z powyższym organ pozostaje w bezczynności, co uzasadnia wniesienie niniejszej skargi.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor I Liceum Ogólnokształcącego im. Józefa Wybickiego w Kościerzynie wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że wbrew twierdzeniom skargi strona skarżąca otrzymała wnioskowane informacje. Wyciągi z protokołów z posiedzenia Rady Pedagogicznej doręczono zbiorczo za pismem z dnia 16 czerwca 2026 r., a równolegle - także za pośrednictwem e-dziennika (skarżąca, jako matka uczennicy, ma dostęp także do tej formy komunikacji ze Szkołą). Z uwagi na ogrom pracy w okresie maturalnym w Szkole oraz wzgląd na ochronę danych osobowych wnioskowane informacje (dokumenty) należało przetworzyć. Dlatego też wcześniej, bezpośrednio w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej obejmujący przedmiotowe protokoły, w piśmie z dnia 30 kwietnia 2026 r. poinformowano skarżącą o niemożliwości dochowania terminu 14 dni ze wskazaniem, że udostępnienie przedmiotowych informacji nastąpi do dnia 16 czerwca 2026 r., a więc w terminie zgodnym z art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 - zwanej w skrócie: "u.d.i.p.").

Niezależnie od powyższego – jak wskazał organ - skarżąca nie wykazała, iż w przedmiotowej sprawie w ogóle wystąpiła przesłanka szczególnej istotności dla interesu publicznego w uzyskaniu informacji publicznej przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 u.d.i.p. Odpowiedź na wezwanie do wykazania tej przesłanki, zawarta w piśmie skarżącej z dnia 15 maja 2026 r., w ocenie organu, tę tezę potwierdza. Nie świadczy o zaistnieniu owej przesłanki fakt, że wnioskowane informacje dotyczą "wykonywania zadań publicznych przez szkołę ponadpodstawową, w szczególności prawidłowości działań organów szkoły w zakresie klasyfikowania ucznia, przestrzegania procedur oceniania oraz realizacji obowiązków wynikających z przepisów prawa oświatowego i statutu szkoły". W aspekcie badania prawidłowości działań Szkoły obowiązują wynikające z prawa procedury kontrolne, wszczęte zresztą z inicjatywy skarżącej. Dalsza zaś część wzmiankowanego pisma skarżącej ściśle odnosi się do interesu indywidualnego, wskazując, że "w przedmiotowej sprawie uczennica po czterech latach nauki otrzymała ocenę niedostateczną z języka angielskiego...", wyraźnie potwierdzając, że w tym przypadku wniosek o informację publiczną nie jest podyktowany troską o dobro publiczne, ale właśnie subiektywnie pojętym interesem indywidualnym. Jest to równoległy, samodzielny argument do oddalenia złożonej skargi niezależnie od faktu, że organ - biorąc pod uwagę okoliczność, iż brak wypełnienia omawianej przesłanki daje podstawę, ale nie obliguje, do odmowy udzielenia wnioskowanej informacji publicznej - w tym przypadku zważywszy na materię sprawy nie zdecydował się na skorzystanie z podstawy do odmowy jej udzielenia.

Organ wskazał ponadto, że Pomorski Kurator Oświaty - Delegatura w Kościerzynie w związku z zastrzeżeniami skarżącej przeprowadził w szkole kontrolę, w wyniku której sporządzono protokół bez zaleceń i uwag.

W piśmie procesowym z dnia 8 lipca 2026 r., w uzupełnieniu swojego stanowiska, strona skarżąca podkreśliła, że przedmiotem złożonego do Dyrektora wniosku był wyłącznie protokół z dnia 21 kwietnia 2026 r., a w konsekwencji również wniesiona do Sądu skarga na bezczynność dotyczy wyłącznie nierozpoznania tego wniosku, dlatego twierdzenia Dyrektora, jakoby skarga obejmowała również protokoły z dnia 14 stycznia 2025 r. oraz 15 stycznia 2026 r., pozostają niezgodne z treścią zarówno mojego wniosku, jak i wniesionej skargi, a argumentacja organu odnosząca się do innych protokołów pozostaje bez znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy.

Strona skarżąca wyjaśniła, że już po wniesieniu skargi otrzymała od organu pismo datowane na 16 czerwca 2026 r., które zostało doręczone 30 czerwca 2026 r., a do pisma dołączono 3 załączniki, wśród których znajduje się dokument zatytułowany "Przetworzone informacje z protokołu RP z dnia 21 kwietnia 2026 r." oraz dwa pozostałe załączniki. W ocenie strony skarżącej przekazany dokument nie stanowi kopii oryginalnego protokołu z posiedzenia Rady Pedagogicznej z dnia 21 kwietnia 2026 r., lecz opracowanie "Przetworzone informacje z protokołu RP z dnia 21 kwietnia 2026 r.". Dokument ten zatem nie wyczerpuje zakresu wniosku ani nie stanowi pełnej odpowiedzi na wszystkie zadane pytania. Strona wyjaśniła, że w związku z zaistniała sytuacją, po otrzymaniu wskazanego pisma, wystąpiła w dniu 3 lipca 2026 r. do Dyrektora z ponownym wnioskiem o udostępnienie zanonimowanych kserokopii oryginalnego protokołu z posiedzenia Rady Pedagogicznej z dnia 21 kwietnia 2026 r. oraz o udzielenie pełnej odpowiedzi na wszystkie pytania sformułowane we wcześniejszym wniosku (prosząc również o zanonimizowane kopie oryginalnego protokołu z wcześniejszych rad z dnia 14.01.2025 r., 15.01.2026 r.).

Powyższe okoliczności potwierdzają, że pomimo wniesienia skargi organ nie załatwił sprawy zgodnie z treścią wniosku, lecz przekazał jedynie dokument zawierający przetworzone informacje, nie rozpoznając wniosku w jego pełnym zakresie. Okoliczność ta pozostaje istotna dla oceny zasadności skargi oraz stanu bezczynności organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W świetle art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a.") w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądowa kontrola administracji publicznej dokonywana jest na podstawie kryterium legalności. Obejmuje m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego. Skarga na bezczynność, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., ma na celu ochronę prawa strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie lub podjęcia czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem kontroli w takiej sprawie nie jest zatem działanie (akt lub czynność) organu, lecz jego ewentualny brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym terminie.

Sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. W razie uwzględnienia skargi na bezczynność, sąd na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Przepisy prawa nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy organ administracji publicznej nie podjął w przewidzianym terminie żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86).

W rozpoznawanej sprawie A. B. - w dniu 23 kwietnia 2026 r. działając jako matka uczennicy C. D., a następnie w dniu 12 maja 2026 r. (data wpływu pisma) działając w imieniu córki C. D. – wystąpiła do Dyrektora I Liceum Ogólnokształcącego im. Józefa Wybickiego w Kościerzynie z wnioskiem o udostępnienie m.in. protokołu z posiedzenia Rady Pedagogicznej, na którym omówiono wyniki klasyfikacji końcowej uczniów w roku szkolnym 2025/2026, w zakresie dotyczącym C. D. (pkt 3 ww. wniosków dostępowych). Zaznaczenia także wymaga, że w tym też zakresie strony skarżące zarzuciły organowi bezczynność w udostępnieniu wnioskowanej informacji, a w konsekwencji przeprowadzona w niniejszej sprawie przez Sąd kontrola legalności działalności organu mogła dotyczyć wyłączne oceny prawidłowości reakcji organu w odniesieniu do tego właśnie żądania.

Istotną kwestią z punktu widzenia bezczynności jest ustalenie istnienia podstawy prawnej do podjęcia przez określony podmiot działania w zakresie zgłoszonego żądania. Powyższe determinuje również zakres kontroli Sądu, sprowadzającej się w tym przypadku do sprawdzenia, czy sprawa podlegała załatwieniu w określonej przez ustawodawcę formie i czy nastąpiła w tym zakresie bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej załatwienia. Bezczynność może wystąpić wówczas, gdy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 – dalej w skrócie "u.d.i.p.") i jednocześnie żądanie jej udzielenia skierowane jest do podmiotu zobowiązanego w ustawie do udostępniania informacji publicznych.

Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości i jest to okoliczność niekwestionowana w niniejszej sprawie, że w świetle art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Dyrektor I LO w Kościerzynie - będący publiczną jednostką oświatową, dla której Powiat Kościerski jest organem prowadzącym - jest podmiotem zobowiązanym do podejmowania działań w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Na podstawie art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązek udostępniania informacji publicznej nałożony bowiem został wprost na władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym - po myśli pkt 5 – podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne (por. wyroki WSA: w Gliwicach z dnia 14 maja 2026 r., sygn. akt III SA/Gl 202/26 i w Łodzi z dnia 19 lutego 2026 r., sygn. akt II SAB/Łd 198/25).

Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j.: Dz. U. z 2025 r., poz. 1684 ze zm. - dalej w skrócie "u.s.p.") oraz art. 8 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 w zw. art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (t.j.: Dz. U. z 2026 r. poz. 820 ze zm. – dalej jako "u.p.o."), przyjąć należy, że szkoła ponadpodstawowa, której organem prowadzącym jest powiat, jest jednostką organizacyjną samorządu terytorialnego mającą na celu wykonywanie zadań z zakresu edukacji publicznej, natomiast dyrektor takiej szkoły, zgodnie z art. 68 ust. 1 pkt 1 u.p.o., kieruje działalnością szkoły oraz reprezentuje ją na zewnątrz i jako jej organ jest podmiotem reprezentującym jednostkę, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., na którym ciążą obowiązki wynikające z udostępnieniem informacji publicznej w trybie u.d.i.p.

Przechodząc do merytorycznej oceny charakteru poszczególnych żądanych przez skarżące strony informacji, należy na wstępie stwierdzić, że pojęcie "informacji publicznej" zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a zatem informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Jego doprecyzowaniem jest art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. Przepis ten zawiera jedynie przykładowy katalog, dlatego dla prawidłowego ustalenia zakresu znaczeniowego omawianego pojęcia uwzględnić należy także zapisy Konstytucji RP, która w art. 61 ust. 1 ustala prawo obywatela do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Pomimo tego, że brak jest definicji legalnej pojęcia informacji publicznej, to jednak niewątpliwie sprawy publiczne są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Takie rozumienie pojęcia "sprawa publiczna" związane właśnie z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem trafnie akcentuje się w doktrynie i orzecznictwie (zob.: H. Izdebski, Samorząd terytorialny. Podstawy ustroju i działalności, Warszawa 2004, s. 209; wyrok NSA z dnia 30 września 2009 r., sygn. akt I OSK 2093/14). Status informacji publicznej uzyskuje przy tym taka informacja, która związana jest z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej (państwa, samorządu terytorialnego). Wskazuje się zatem, że informacją publiczną są informacje dotyczące wykonywania zadań publicznych, w tym gospodarowania mieniem publicznym, utrwalone na nośniku w formie pisemnej, dźwiękowej, wizualnej lub audiowizualnej, eksponując powiązania informacji publicznej z dynamiczną działalnością państwa, jako organizatora życia społeczno-gospodarczego z jednoczesnym wskazaniem, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej (por. wyroki: NSA z dnia 31 maja 2004 r., sygn. akt OSK 205/04; WSA w Warszawie z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1542/08; z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 933/10; z dnia 10 listopada 2010 r., sygn. akt II SAB/Wa 117/09). Innymi słowy, informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Podkreśla się też, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty nie będące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego (por. wyroki NSA: z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02; z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 678/11; z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 155/12; z dnia 29 lutego 2012 r., I OSK 2215/11). O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu na podstawie ustawy decyduje zatem treść i charakter żądanej informacji.

W ocenie Sądu żądana przez strony skarżące od Dyrektora I LO w Kościerzynie informacja dotycząca udostępnienia kopii protokołu z Rady Pedagogicznej, na której omówiono wyniki klasyfikacji końcowej uczniów w roku szkolnym 2025/2026 (w tym także w zakresie wskazanej uczennicy - C. D.), posiada niewątpliwie walor informacji publicznej, bowiem niewątpliwie odnosi się do funkcjonowania ww. szkoły, będącej – jak już wcześniej zasygnalizowano - jednostką organizacyjną samorządu terytorialnego, w tym do trybu jej działania w odniesieniu do wykonywanych przez tę szkołę zadań publicznych o charakterze edukacyjnym (oświatowo-wychowawczym). Wskazać w tym miejscu należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie wyrażany jest pogląd, iż protokoły z posiedzeń rad pedagogicznych szkoły publicznej są danymi publicznymi, które podlegają udostępnieniu na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Protokoły z posiedzeń rad pedagogicznych zaliczyć należy bowiem do dokumentów urzędowych, gdyż zawierają informacje o sprawach publicznych, którymi zajmuje się szkoła lub które jej dotyczą. Stosownie do art. 69 ust. 1 u.p.o. rada pedagogiczna jest kolegialnym organem szkoły lub placówki w zakresie realizacji jej statutowych zadań dotyczących kształcenia, wychowania i opieki. Zgodnie z art. 73 ust. 2 u.p.o. rada pedagogiczna ustala regulamin swojej działalności, a jej zebrania są protokołowane. Natomiast protokoły z posiedzenia tego organu zawierają informacje co do przebiegu i rozstrzygnięć określonych spraw publicznych. Odnoszą się do szeroko rozumianej działalności dydaktycznej szkoły w zakresie realizacji zadań publicznych - edukacji. Są to też dane o samym podmiocie wykonującym zadania publiczne i dysponującym majątkiem publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 2, 3 i 5 u.d.i.p.). Ogólnie rzecz ujmując, dotyczą funkcjonowania i organizacji placówki oświatowej, a więc stanowią źródło informacji publicznej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 września 2011 r. sygn. akt VIII SAB/Wa 30/11; wyrok NSA z dnia 14 września 2011 r., sygn. akt. I OSK 2291/11 czy też wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 14 września 2021 r., sygn. akt II SAB/Bd 40/21).

W tym miejscu – w odniesieniu do twierdzeń organu, iż przedstawione w sprawie żądanie w istocie odnosi się do interesu indywidualnego skarżących a nie jest podyktowane troską o dobro publiczne – Sąd w składzie orzekający w niniejszej sprawie pragnie odwołać się do wyroku tutejszego Sądu z dnia 27 marca 2025 r. (sygn. akt III SA/Gd 668/24), w którym wskazano, że "przyjęcie poglądu zaproponowanego przez organ, zgodnie z którym o publicznym charakterze informacji decydować ma kryterium "sprawy indywidualnej" podmiotu wnioskującego, prowadzi do konkluzji, zgodnie z którą wbrew normatywnie określonemu zakresowi podmiotowemu publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej, prawo to nie służy "każdemu", a kwalifikacja określonej informacji, jako informacji publicznej będącej przedmiotem tego prawa, zależy od tego, kto występuje z wnioskiem o tę informację. W konsekwencji powyższego ta sama informacja raz miałaby charakter informacji publicznej, a innym razem nie, w zależności od tego czy z wnioskiem występuje podmiot w sprawie indywidualnej, czy też nie. Pogląd, zgodnie z którym nie można przy pomocy u.d.i.p. starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie (w sprawie indywidualnej), prowadziłby do absurdalnego wniosku, że informacja o podejmowanej w takiej sprawie działalności bezpośrednio ukierunkowanej na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych byłaby dostępna dla "każdego" za wyjątkiem osoby, której ta działalność dotyczy". Z kolei w wyroku z dnia 24 marca 2026 r. (sygn. akt III OSK 1331/25) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "klasyfikacja informacji - czy jest ona publiczna czy nie - nie zależy od celu jej uzyskania, czy sposobu jej wykorzystania. Dany fakt, czy wiedza, albo jest informacją publiczną, albo takiej cechy nie posiada. To wnioskodawca jest bowiem gospodarzem postępowania w zakresie udostępniania informacji publicznej i on określa jakie informacje chce uzyskać oraz w jakim celu. Treść art. 2 ust. 2 u.d.i.p. wprost zabrania organom żądania wykazywania przez wnioskodawcę interesu prawnego lub faktycznego, tym bardziej, że często naruszanie interesu indywidualnego (jednostkowego) skłania wnioskodawców do podjęcia szerszych działań na rzecz pewnej grupy osób czy społeczności. Brak jest zatem podstaw prawnych, aby podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej żądał lub samodzielnie ustalał przyczyny, dla których został złożony wniosek na podstawie u.d.i.p. (poza sytuacją, gdy żądanie dotyczy informacji publicznej przetworzonej). (...) Status informacji publicznej uzyskuje taka informacja, która jest związana z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej - Państwa. Charakter publiczny należy zatem przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów, przy czym oceny tej należy dokonywać każdorazowo na gruncie konkretnej sprawy. Podkreślenia wymaga ponadto, iż dla odkodowania treści przedstawionego wyżej pojęcia informacji publicznej nie ma znaczenia ocena charakteru interesu w uzyskaniu informacji publicznej przez wnioskodawcę, który jest podmiotem publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej (również w powiązaniu z kategorią "sprawy własnej"), ani cel i motywy, które towarzyszą wnioskodawcy przy zgłoszeniu żądania udostępnienia informacji publicznej. Przypomnieć należy, że zainteresowany, kierując swój wniosek do podmiotu zobowiązanego, nie musi wykazywać, w jakim celu żądana informacja publiczna jest mu potrzebna. Jedynie w przypadku żądania dotyczącego udzielenia informacji publicznej przetworzonej konieczne jest wykazanie, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.)". Natomiast w wyroku z dnia 12 lutego 2026 r. (sygn. akt II SA/Ol 11/26) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził, że "organ nie może odmówić realizacji prawa podmiotowego, jeśli subiektywnie dojdzie do wniosku, że obywatel nie składa wniosku w interesie publicznym. (...) Publiczne prawa podmiotowe zwykle służą zaspokojeniu potrzeb osobistych wnioskodawców. Czasami tylko jako pewien refleks, mogą służyć interesowi publicznemu. Istota publicznego prawa podmiotowego wiąże się tym samym z obowiązkiem zaspokojenia żądania jednostki mającego uzasadnienie prawne. Kwestia zgodności żądania z interesem publicznym została rozstrzygnięta przez ustawodawcę na etapie kreowania publicznych praw podmiotowych na korzyść tych ostatnich. Z tych względów warunkiem skorzystania z publicznego prawa podmiotowego nie jest ocena organu administracji w zakresie zgodności żądania z interesem publicznym. Nie można pomijać, że w myśl art. 2 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. każdemu przysługuje prawo do informacji publicznej prostej. Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej prostej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. W związku z tym sposób wykorzystywania wnioskowanych informacji publicznych przez jednostkę korzystającą z publicznego prawa podmiotowego, co do zasady nie może mieć znaczenia przy realizacji uprawnienia".

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela i przyjmuje za własne stanowisko wyrażone w przywołanych orzeczeniach i przedstawioną tam argumentację. Tym samym należało przyjąć, że powodem nie rozpoznania wniosku dostępowego czy też nieuprawnionej zwłoki (przekroczenia terminu) w jego rozpoznaniu nie może być nawet uzasadnione i wynikające z okoliczności sprawy przeświadczenie organu odnośnie "realizacji indywidualnego interesu wnioskodawcy". W sytuacji jedynie, gdy w ocenie organu żądanie udostępnienia informacji publicznej dotyczy informacji przetworzonej organ może żądać od wnioskodawcy wykazania, że udostępnienie żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.) i w konsekwencji - w przypadku dokonania oceny nie wykazania przez wnioskodawcę szczególnej istotności w uzyskaniu wnioskowanej informacji - musi w takim przypadku wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, co jednak, jak wynika z przekazanych akt sprawy, w niniejszej sprawie nie miało miejsca, gdyż ostatecznie Dyrektor udostępnił wnioskodawcom żądaną informację.

W związku z ustaleniem, że żądane przez stronę skarżącą informacje mieszczą się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p., i przechodząc zatem do uzasadnienia podjętego w sprawie rozstrzygnięcia o stwierdzeniu, że Dyrektor I Liceum Ogólnokształcącego im. Józefa Wybickiego w Kościerzynie dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu punktu 3. wniosku z dnia 23 kwietnia 2026 r. oraz 8 maja 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej, Sąd pragnie wskazać, że zasadą jest, iż udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Maksymalnie zatem w tym terminie organ winien udzielić wnioskowanej informacji lub powiadomić wnioskodawcę o braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem, m.in. z powodu braku posiadania żądanej informacji przez adresata wniosku, udostępnienia żądanej informacji w BIP-ie bądź portalu danych, braku statusu podmiotu zobowiązanego czy braku publicznego charakteru żądanej informacji, czy także powiadomić o niemożności udostępnienia informacji publicznej - wraz ze wskazaniem przyczyn opóźnień i wyznaczeniem nowego terminu udostępnienia informacji, nie dłuższego niż 2 miesiące od złożenia wniosku, zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. (por. pkt 5 komentarza do art. 13 u.d.i.p. [w:] A. Piskorz-Ryń (red.), M. Sakowska-Baryła (red.), Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, LEX/el. 2025).

W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że wniosek dostępowy -zarówno złożony osobiście przez A. B. w dniu 23 kwietnia 2026 r., jak też C. D., reprezentowaną przez A. B., w dniu 12 maja 2026 r. - nie został rozpoznany w wyznaczonym prawem 14-dniowym terminie, ani też w tym terminie organ nie powiadomił wnioskodawcy o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Zaznaczenia wymaga, że przedmiotem wniosku dostępowego było udostępnienie informacji publicznej w formie protokołu z posiedzenia Rady Pedagogicznej, na którym omówiono wyniki klasyfikacji końcowej uczniów w roku szkolnym 2025/2026 (w zakresie wskazania treści dotyczących C. D.). Jak wynika z akt sprawy, Dyrektor I LO w Kościerzynie udzielił odpowiedzi na ww. wniosek pismem z dnia 15 czerwca 2026 r. (nr ILO.10/19.2026), przekazując – obok protokołów Rady Pedagogicznej z dnia 14 stycznia 2025 r. i 15 stycznia 2026 r. – żądany w niniejszej sprawie protokół z zebrania Rady Pedagogicznej I Liceum Ogólnokształcącego imienia Józefa Wybickiego w Kościerzynie z dnia 21 kwietnia 2026 r. Wbrew jednak wyjaśnieniom organu zawartym w odpowiedzi na skargę, w odniesieniu do żądanego w niniejszej sprawie protokołu, nie poinformowano wnioskodawcy w piśmie z dnia 30 kwietnia 2026 r. o niemożliwości dochowania 14-dniowego terminu ze wskazaniem, że udostępnienie tej informacji nastąpi do dnia 16 czerwca 2026 r. Znajdujące się w przekazanych Sądowi aktach pismo Dyrektora I LO w Kościerzynie z dnia 30 kwietnia 2026 r. (nr ILO.10.2026) stanowi - co wynika z jego treści oraz z akt sprawy - odpowiedź na inny wniosek dostępowy strony, tj. wniosek z dnia 13 kwietnia 2026 r. (data wpływu do organu – 16.04.2026 r.), w którym przedmiotem żądania było udostępnienie protokołów Rady Pedagogicznej, w których omawiano wyniki klasyfikacji śródrocznej uczniów w roku szkolnym 2024/2025 oraz 2025/2026. W przekazanych aktach brak jest natomiast innego pisma organu, z którego wynikałoby, że wnioskodawca został powiadomiony o prolongacji terminu na udostępnienie żądanego protokołu Rady Pedagogicznej dotyczącego klasyfikacji końcowej uczniów w roku szkolnym 2025/2026. W tej sytuacji należało przyjąć, że w stosunku do żądania udostępnienia protokołu Rady Pedagogicznej, w którym omówiono wyniki klasyfikacji końcowej uczniów w roku szkolnym 2025/2026, wymóg powiadomienia o dopuszczalnym przedłużeniu terminu do udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. nie został przez organ spełniony. W związku z tym organ, udostępniając żądaną informację (czyli protokół z dnia 21 kwietnia 2026 r.) dopiero w dniu 16 czerwca 2026 r., dopuścił się bezczynności, bowiem rozpoznał przedmiotowy wniosek dostępowy z przekroczeniem 14-dniowego terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Jednocześnie Sąd – wbrew twierdzeniom skarżących zawartych w piśmie z dnia 3 lipca 2026 r. - pragnie w tym miejscu stwierdzić, że udostępniona kopia protokołu z zebrania Rady Pedagogicznej z dnia 21 kwietnia 2026 r. w pełni realizuje żądanie wskazane we wniosku dostępowym z dnia 23 kwietnia i 8 maja 2026 r., a mianowicie stanowi protokół z zebrania Rady Pedagogicznej w dniu 21 kwietnia 2026 r., poddany jedynie koniecznej oraz dopuszczalnej z uwagi na zakres żądania anonimizacji i obrazujący w pełnym zakresie treści dotyczące uczennicy C. D.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie organ dopuścił się zatem bezczynności, która jednak nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Ponadto wskazuje się, że w odniesieniu do przypadków bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ, rażące naruszenie prawa, jako kwalifikowana postać jego naruszenia, powinno być interpretowane ściśle. Kryterium pozwalającym na zakwalifikowanie zachowania organu jako bezczynności naruszającej prawo w sposób rażący, jest oczywistość, drastyczność naruszenia prawa z jednoczesnym brakiem racjonalnego uzasadnienia (por. wyroki NSA: z dnia 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 4016/19 oraz z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12). W konsekwencji, bezczynność lub przewlekłość o charakterze rażącego naruszenia prawa ma miejsce wówczas, gdy w sposób jednoznaczny i znaczący doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a zarazem nie zachodzą okoliczności ekskulpujące (por. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 1514/14). Chodzi zatem tu jednak o ciężkie naruszenie prawa, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998, s. 808-812). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu nieudostępnienia wnioskowanej informacji nie można oceniać jako przejawu złej woli organu. Co prawda organ nie udzielił odpowiedzi w 14-dniowym terminie wskazanym w u.d.i.p. i nie powiadomił o powodach tego opóźnienia, to jednak należało dać wiarę wyjaśnieniom organu i uznać, że z uwagi na "okres maturalny" w liceum i związany z tym ogrom pracy, jak także konieczność dokonania anonimizacji przedmiotowego protokołu (a także innych żądanych przez stronę skarżącą protokołów – tj. usunięcia danych wrażliwych oraz informacji dotyczących innych klas czy uczniów), stwierdzone przekroczenie terminu udostępnienia żądanej informacji nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa, a tym bardziej, że w istocie wynikało ono z mylnego założenia organu, iż termin na udostępnienie żądanego protokołu (tak jak pozostałych) został skutecznie przedłużony i wyznaczony do dnia 16 czerwca 2026 r. Stwierdzona w sprawie bezczynność nie była zatem przejawem rażąco lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych przez u.d.i.p. przez szkołę publiczną, a więc – co także należy w okolicznościach niniejszej sprawy podkreślić - podmiot nie będący stricte organem administracji publicznej, którego zadaniem nie jest rozpoznawanie spraw administracyjnych i który nie dysponuje zagwarantowanym w tym celu profesjonalnym zapleczem organizacyjno-prawnym.

Mając to wszystko na uwadze Sąd - na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 oraz § 1a p.p.s.a. - stwierdził w punkcie 1. sentencji wyroku, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu ww. wniosków dostępowych we wskazanym zakresie, która to jednak bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

O zwrocie kosztów postępowania wobec skarżących A. B. i C. D., Sąd orzekł w punkcie 2. i 3. sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz każdej strony skarżącej po 100 zł z tytułu uiszczonego wpisu sądowego od złożonych skarg.

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).