Gmina nie dostanie odszkodowania za działkę na ogródkach, sąd oddalił pozew

Treść orzeczenia około 15 minut czytania

Sygn. akt: I C 115/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 czerwca 2025 r.

Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący: sędzia Małgorzata Żelewska

Protokolant: Adrianna Bochniak

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2025 r. w G.

sprawy z powództwa

Gminy M. G.

przeciwko

J. W.

o zapłatę

I. oddala powództwo;

II. zasądza od powódki Gminy M. G. na rzecz pozwanej J. W. kwotę 3600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem kosztów procesu z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia orzeczenia do dnia zapłaty.

Sygnatura akt I C 115/25

Uzasadnienie wyroku z dnia 26 czerwca 2025 roku

Powódka Gmina M. G. wniosła pozew przeciwko J. W. domagając się zasądzenia od pozwanej kwoty 25.450,93 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od następujących kwot:

- 7.167,05 zł od dnia 1 grudnia 2023 roku do dnia zapłaty,

- 7.167,05 zł od dnia 1 stycznia 2024 roku do dnia zapłaty,

- 5.558,42 zł od dnia 1 lutego 2024 roku do dnia zapłaty,

- 5.558,41 zł od dnia 1 marca 2024 roku do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu pozwu powódka podniosła, że pozwana zalega z zapłatą odszkodowania za bezumowne korzystanie z gruntu gminnego położonego w G. przy Al. (...), stanowiącej część działki (...), obręb 0030 W. Św. M. o powierzchni około 63 m

2 za okres od 1 stycznia 2021 roku do dnia 27 września 2022 roku. Pismem z dnia 8 marca 2024 roku pozwana była wzywana do zapłaty, jednak do dnia wniesienia pozwu nie uregulowała ww. należności.

(pozew, k. 2-2v)

W dniu 25 listopada 2024 roku w sprawie o sygnaturze akt I Nc 462/24 Referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Gdyni wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, uwzględniając powództwo w całości.

(nakaz zapłaty, k. 12)

Pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości. Pozwana przyznała, że wraz z mężem zajmują na cele mieszkaniowe ww. działkę zabudowaną budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym i garażem na jeden samochód. Natomiast, zaprzeczyła, aby na ww. nieruchomości była prowadzona działalność gospodarcza w formie warsztatu samochodowego, co podniesiono w wezwaniu do zapłaty. Jak wskazała czynności związane z konserwacją i naprawą samochodów były wykonywane wyłącznie u klientów, albowiem na realizację tych usług na terenie spornej działki nie pozwalały wymiary działki, jej zagospodarowanie i usytuowanie. Działka jest bowiem położona na terenie ogródków działkowych, prowadzi do niej wąska droga uniemożliwiająca przejazd dwóch pojazdów. Nadto, zarzuciła, że pozew nie zawiera żadnego uzasadnienia wysokości odszkodowania, a wskazane w wezwaniu do zapłaty stawki czynszu dzierżawnego nie mają zastosowania do bezumownego korzystania. Zdaniem pozwanej zmiana zasad naliczania odszkodowania powinna mieć skutek na przyszłość, a nie dotyczyć należności za okres kilku lat wstecz, jak w niniejszym przypadku. N. było również obciążanie podatkiem VAT, gdyż korzystanie pozwanej ma charakter bezumowny oraz odszkodowawczy i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

(sprzeciw od nakazu zapłaty, k. 17-18v)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powódka Gmina M. G. jest właścicielką nieruchomości gruntowej położonej w G. przy Al. (...), stanowiącej działkę nr (...), obręb 0030 W. Św. M..

(dowód: wydruk aktualnej treści księgi wieczystej nr (...), k. 50-52)

Pozwana J. W. zajmuje bezumownie część działki nr (...) o powierzchni około 360 m

2. Działka znajduje się na terenie ogródków działkowych. Na zajmowanym przez pozwaną gruncie znajduje się budynek mieszkalny, szopa oraz blaszany jednostanowiskowy garaż. W przedmiotowym budynku pozwana zamieszkuje wspólnie z mężem oraz dziećmi. Do działki zajmowanej przez pozwaną prowadzi wąska droga dojazdowa.

(dowód: zeznania świadka D. W., płyta CD k. 134, zeznania świadka S. N., płyta CD k. 146)

Małżonek pozwanej D. W. jest kierowcą rajdowym, licencjonowanym sędzią, członkiem Automobilklubu Morskiego. Nadto jest kustoszem (...) Użytkowej w G.. Często odwiedzają go znajomi pasjonaci motoryzacji, którzy na terenie posesji przygotowują pojazdy do wyścigów. Aktualnie rodzina pozwanej posiada zarejestrowanych 7 samochodów.

(dowód: zeznania świadka D. W., płyta CD k. 134, zeznania świadka S. N., płyta CD k. 146, zgłoszenia indywidulane, k. 78-81, zdjęcie licencji i karty członkowskiego Automobilklubu, k. 82, zdjęcia dowodów rejestracyjnych, k. 92, 125-130wydruk korespondencji e – mailowej, k. 98-103, zdjęcia trofeów i nagród, k. 83-85, kopie dyplomów, k. 85-89, zaświadczenie, k. 108, potwierdzenia przelewów, k. 75-77)

Pozwana J. W. prowadzi działalność gospodarczą pod firmą P.H.U. J.” od dnia 2 maja 2019 roku. W lipcu 2019 roku w (...) jako stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej wskazała adres w G. przy Al. (...). Do 28 września 2022 roku przeważającą działalnością była konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych z wyłączeniem motocykli (kod (...) 45.20), natomiast działalnością wykonywaną również: wynajem i dzierżawa pozostałych pojazdów samochodowych z wyłączeniem motocykli (kod (...) 77.12), wynajem i dzierżawa samochodów osobowych i furgonetek (kod (...) 77.11), działalność związana z produkcją filmów, nagrań wideo i programów telewizyjnych (kod (...) 59.11), transport drogowy towarów (kod (...) 49.41), pozostała sprzedaż detaliczna prowadzona poza siecią sklepową, straganami i targowiskami (kod (...) 47.99), sprzedaż detaliczna prowadzona przez domy sprzedaży wysyłkowej lub Internet (kod (...) 47.91), pozostała sprzedaż detaliczna prowadzona w niewyspecjalizowanych sklepach (kod (...) 47.19), sprzedaż detaliczna części i akcesoriów do pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (kod (...) 45.32), sprzedaż hurtowa i detaliczna samochodów osobowych i furgonetek (kod (...) 45.11).

(dowód: wydruki z (...), k. 44-49)

Powyższe miejsce stałego wykonywania działalności gospodarczej zostało zgłoszone w (...) z powodów podatkowych, tj. na potrzeby rozliczania podatku VAT.

(dowód: zeznania świadka D. W., płyta CD k. 134)

Pozwana prowadzi działalność gospodarczą z pomocą męża. Działalność gospodarcza została zarejestrowana na powódkę z uwagi na zajęcia egzekucyjne jej małżonka. W 2021 roku w ramach prowadzonej działalności gospodarczej małżonkowie zajmowali się głównie handlem częściami samochodowymi, usługami holowania, a także wspieraniem produkcji handlowej, co polegało na organizacji samochodów na plan filmowy, w tym na kupowaniu samochodów i ich dostosowywaniu do potrzeb filmowych. Na spornej działce znajdują się części samochodowe, których sprzedaż jest prowadzona internetowo.

(dowód: zeznania świadka D. W., płyta CD k. 134, zeznania świadka S. N., płyta CD k. 146, zdjęcie dowodu rejestracyjnego, k. 113-116, 119, polisa ubezpieczeniowa, k. 117-118, umowa o dzieło z aktorem, k. 96-104, zdjęcia z planu filmowego, k. 105-107, umowy kupna – sprzedaży, k. 111-112, 120, faktura, k. 73)

Początkowo, Gmina naliczała w stosunku do pozwanej odszkodowanie za bezumowne korzystanie z całego zajmowanego gruntu wedle jednolitej stawki z tytułu korzystania z nieruchomości na cele mieszkalne.

(dowód: zeznania świadka D. W., płyta CD k. 134)

W 2014 roku D. W. rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej polegającą na prowadzeniu usług napełniania klimatyzacji, wymiany opon i usług transportowych. W bezpośrednim sąsiedztwie Al. (...), przy wjeździe na osiedle (...) postawił tablicę reklamową, którą musiał usunąć na żądanie powoda. W 2018 roku działalność ta została zawieszona.

(dowód: zeznania świadka D. W., płyta CD k. 134)

Pismem z dnia 4 lipca 2023 roku powódka poinformowała pozwaną o naliczeniu należności za okres od 2 maja 2019 roku do 27 września 2022 roku osobno z tytułu bezumownego korzystania z przedmiotowego gruntu z przeznaczeniem na prowadzenie warsztatu samochodowego na powierzchni 63 m

2. Z tego tytułu za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2021 roku powódka zażądała zapłaty kwoty 14.334,10 zł brutto w dwóch ratach po 7.167,05 zł każda w terminach do 30 listopada 2023 roku i 31 grudnia 2023 roku. Natomiast, za okres od 1 stycznia do 27 września 2022 roku powódka zażądała zapłaty kwoty 11.116,83 zł brutto w dwóch ratach w kwocie 5.558,42 zł do dnia 31 stycznia 2024 roku oraz w kwocie 5.558,41 zł do dnia 29 lutego 2024 roku. Przedmiotowe pismo zostało doręczone w dniu 6 lipca 2023 roku.

(dowód: pismo powódki z dnia 4 lipca 2023r., k. 5-6 wraz z dowodem doręczenia, k. 7)

Powyższa należność została wyliczona zgodnie z załącznikiem do Zarządzenia Nr (...) Prezydenta Miasta G. z dnia 12 grudnia 2019 roku z uwzględnieniem stawki czynszu dzierżawnego za 1 m

2 powierzchni przeznaczonej na warsztaty samochodowe wynoszącej 14,99 zł/m

2 w stosunku miesięcznym.

(dowód: załącznik do Zarządzenia Nr (...) Prezydenta Miasta G. z dnia 12 grudnia 2019r., k. 36-38)

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów przedłożonych przez strony niniejszego postępowania, a także zeznań świadków D. W. i S. N..

Oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Sąd nie dopatrzył się żadnych podstaw do kwestionowania wiarygodności przedłożonych przez strony kserokopii dokumentów. Powołane przez strony dowody z niepoświadczonych kserokopii nie stanowią wprawdzie dowodów z dokumentów, o których mowa w art. 244 i art. 245 k.p.c., nie są jednak pozbawione mocy dowodowej w rozumieniu art. 232 w związku z art. 308 k.p.c. Dopóki sąd ani strona przeciwna nie zakwestionuje ich i nie zażąda złożenia oryginałów dokumentów, stanowią one jeden ze środków dowodowych, przy pomocy których strona może udowodnić fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Obowiązek złożenia oryginałów dokumentów powstaje, gdy zażąda tego sąd albo strona przeciwna (art. 248 i art. 129 § 1 k.p.c.). Tak jak inne dowody, podlegają one ocenie sądu na podstawie art. 233 k.p.c. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 2025 r., I CSK 1660/24, L.; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2021 r., V CSK 341/20, L.). W niniejszej sprawie żadna ze stron nie kwestionowała złożonych kserokopii, ani też nie zażądała przedstawienia oryginałów ww. dokumentów. Natomiast, Sąd nie dopatrzył się żadnych podstaw pozwalających na stwierdzenie, że przedstawione kserokopie nie stanowią wiernego odwzorowania oryginałów, albo też, że zostały one w inny sposób zmanipulowane.

Za wiarygodne Sąd uznał również zeznania przesłuchanych w niniejszej sprawie świadków odnośnie przedmiotu i miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, a także wykorzystywania nieruchomości w celach hobbystycznych przez męża pozwanej. Obaj świadkowie zgodnie zeznali, że w okresie spornym przedmiotowa działka nie była wykorzystywana do prowadzenia na niej warsztatu samochodowego. W tym okresie pozwana wraz z małżonkiem zajmowali się głównie świadczeniem usług holowania oraz handlem internetowym częściami samochodowymi. Ze zgodnych zeznań świadków wynikało także, że na przedmiotowej działce znajdowały się samochody rajdowe, co było związane z pasją małżonka pozwanej, który uczestniczy w rajdach samochodowych. Co prawda świadkami byli małżonek pozwanej i jej znajomy, a więc osoby pozostające z pozwaną w relacjach rodzinnych i towarzyskich, co rzecz jasna mogło przekładać się na treść zeznań, niemniej strona powodowa nie przedłożyła żadnych dowodów, które pozwoliłyby zakwestionować wiarygodność tych zeznań, w szczególności pozwoliłyby na jednoznaczne stwierdzenie, że na części spornej nieruchomości był prowadzony warsztat samochodowy. Jednocześnie, przedstawiona przez świadków wersja wydaje się być logiczna i prawdopodobna także w świetle innych przedstawionych przez stronę pozwaną dowodów, w szczególności umów kupna – sprzedaży samochodów, umowy o dzieło (dotyczące gry aktorskiej) etc.

Na podstawie art. 235 § 1 pkt 2 w zw. z pkt 3 k.p.c. Sąd natomiast pominął dowód z opinii biegłego sądowego do spraw szacowania nieruchomości, uznając, że wobec niewykazania przez stronę powodową, że sporna nieruchomość była wykorzystywana do prowadzenia na niej warsztatu samochodowego, bezprzedmiotowe jest prowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność ustalenia wysokości stawki rynkowej. Ponadto, na tej samej podstawie prawnej Sąd pominął dowód z księgi przychodów i rozchodów prowadzonej przez pozwaną działalności gospodarczej za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2020 roku. Powyższy dowód był całkowicie nieprzydatny do wykazania, że w okresie objętym żądaniem pozwu pozwana prowadziła działalność gospodarczą w postaci warsztatu samochodowego, gdyż dotyczy okresu wcześniejszego aniżeli okres za który powódka dochodzi w niniejszym sporze zapłaty (1 stycznia 2021 – 27 września 2022).

Podstawę prawną powództwa stanowiły przepisy art. 224 k.c. w zw. z art. 225 k.c. i art. 230 k.c. Zgodnie z treścią art. 225 k.c. obowiązki samoistnego posiadacza w złej wierze względem właściciela są takie same jak obowiązki samoistnego posiadacza w dobrej wierze od chwili, w której ten dowiedział się o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy. Jednakże samoistny posiadacz w złej wierze obowiązany jest nadto zwrócić wartość pożytków, których z powodu złej gospodarki nie uzyskał, oraz jest odpowiedzialny za pogorszenie i utratę rzeczy, chyba że rzecz uległaby pogorszeniu lub utracie także wtedy, gdyby znajdowała się w posiadaniu uprawnionego. Natomiast stosownie do art. 224 § 2 k.c. od chwili, w której samoistny posiadacz w dobrej wierze dowiedział się o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy, jest on obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy i jest odpowiedzialny za jej zużycie, pogorszenie lub utratę, chyba że pogorszenie lub utrata nastąpiła bez jego winy. Obowiązany jest zwrócić pobrane od powyższej chwili pożytki, których nie zużył, jak również uiścić wartość tych, które zużył. W myśl art. 230 k.c. przepisy dotyczące roszczeń właściciela przeciwko samoistnemu posiadaczowi o wynagrodzenie za korzystanie z rzeczy, o zwrot pożytków lub o zapłatę ich wartości oraz o naprawienie szkody z powodu pogorszenia lub utraty rzeczy, jak również przepisy dotyczące roszczeń samoistnego posiadacza o zwrot nakładów na rzecz, stosuje się odpowiednio do stosunku między właścicielem rzeczy a posiadaczem zależnym, o ile z przepisów regulujących ten stosunek nie wynika nic innego.

W niniejszej sprawie nie było sporu co do tego, że pozwana J. W. zajmuje bezumownie część działki nr (...) o powierzchni około 360 m

2, której właścicielką jest Gmina M. G.. Z zeznań przesłuchanych w niniejszej sprawie świadków jednoznacznie wynika, że pozwana wraz z rodziną, tj. mężem D. W. i dziećmi zamieszkuje w posadowionym na tej działce budynku mieszkalnym, a także korzysta z blaszanego jednostanowiskowego garażu. Świadek D. W. przyznał również, że wraz z żoną płacił na rzecz powódki odszkodowanie za bezumowne korzystanie z całego zajmowanego gruntu wedle jednolitej stawki z tytułu korzystania z nieruchomości na cele mieszkalne. Zatem pozwana niewątpliwie miała świadomość tego, że nie posiada tytułu prawnego do tego gruntu. W związku z powyższym należało uznać ją za posiadacza zależnego w złej wierze, który – stosownie do przytoczonych powyżej przepisów – jest zobowiązany do uiszczania na rzecz właściciela gruntu wynagrodzenia za bezumowne korzystanie.

Natomiast kwestią sporną pozostawało, czy pozwana wykorzystywała sporny gruntu o powierzchni 63 m

2 do prowadzenia działalności gospodarczej w postaci warsztatu samochodowego, co - zgodnie z załącznikiem do Zarządzenia Nr (...) Prezydenta Miasta G. z dnia 12 grudnia 2019 roku – implikowało konieczność zastosowania stawki czynszu dzierżawnego w wysokości 14,99 zł/m

2 w stosunku miesięcznym. W celu wykazania swoich twierdzeń o prowadzeniu przez pozwaną na zajętym gruncie działalności gospodarczej polegającej na konserwacji i naprawie pojazdów samochodowych z wyłączeniem motocykli powódka przedłożyła szereg dowodów, w tym zdjęcia przedstawiające zaparkowane na spornej działce samochody osobowe, a także wydruk z (...) z podanym adresem stałego wykonywania działalności gospodarczej. Jednak – w ocenie Sądu – z przedstawionego przez powódkę materiału dowodowego nie można było wyciągnąć jednoznacznego wniosku, że w okresie od 1 stycznia 2021 roku do 27 września 2022 roku na części działki nr (...) o powierzchni 63 m

2 była wykonywana działalność gospodarcza w formie warsztatu samochodowego. Po pierwsze, wiarygodnego dowodu na powyższą okoliczność nie może stanowić przedstawiona przez powódkę dokumentacja fotograficzna. Na załączonych zdjęciach widoczne są m.in. samochody o numerach rejestracyjnych (...). Strona pozwana załączyła do akt sprawy skany dowodów rejestracyjnych, z których wynika, że auta te stanowią własność odpowiednio F. W. (brata męża pozwanej), D. W. (męża pozwanej) oraz S. N. (znajomego męża pozwanej). Pojazdy te należą niewątpliwie do członków rodziny pozwanej i jej znajomych, a nie do klientów warsztatu samochodowego. Należy również mieć na względzie, że na zdjęciach nie utrwalono prowadzenia żadnych prac naprawczych. Widoczny na nich samochód o nr rejestracyjnym (...) stojący w garażu – jak wynika z zeznań D. W. - był przerabiany przez niego na własne potrzeby. Małżonek pozwanej przerobił to auto na radiowóz na potrzeby filmu, w którym sam zagrał. Powyższe twierdzenia zostały uprawdopodobnione poprzez złożenie umowy o dzieło dotyczącej zagrania roli w serialu, a także skany dowodu rejestracyjnego. Ponadto, jak wykazała pozwana, część zdjęć nie została wykonana w okresie objętym żądaniem pozwu m.in. zgodnie z przedstawionymi przez pozwaną dokumentami widoczny na jednym ze zdjęć ponton został zakupiony przez pozwaną dopiero w 2023 roku (vide: faktura VAT, k. 73). Po drugie, samo wskazanie w (...) adresu przedmiotowej nieruchomości jako stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej, a także określenie przedmiotu działalności jako konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych nie oznacza, że taka działalność rzeczywiście była wykonywana pod wskazanym adresem. Z zeznań świadków wynika, że w latach 2021-2022 roku pozwana świadczyła głównie usługi holowania pojazdów oraz internetowej sprzedaży części samochodowych. Strona powodowa nie przedstawiła żadnych dowodów, które podważałyby wiarygodność zeznań świadków oraz podważałyby twierdzenia pozwanej w powyższym zakresie. Powódka nie zgłosiła świadków, którzy zlecali w spornym okresie usługi naprawcze, bądź widzieli, że takie prace były tam rzeczywiście wykonywane, nie złożyła zdjęć pokazujących przebieg prac naprawczych etc. Jak wskazuje się w orzecznictwie domniemanie prowadzenia działalności, wynikające z wpisu do urzędowej ewidencji, nie jest tożsame z faktyczną działalnością w sensie przedmiotowym (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 25 listopada 2005 r., I UK 80/05; wyrok Sądu Najwyższego z 23 marca 2006 r., I UK 220/05; wyrok Sądu Najwyższego z 18 października 2011 r., II UK 51/11, L.). Po trzecie, w świetle zeznań świadków widoczne na zdjęciach przedłożonych przez stronę powodową narzędzia czy też niektóre części samochodowe (np. opony, k. 42) nie muszą wcale oznaczać, że na spornej działce gruntowej był prowadzony warsztat samochodowy. Jak bowiem wynika z zeznań świadków pasją małżonka pozwanej są rajdy samochodowe. D. W. jest członkiem Automobilklubu Morskiego, kierowcą rajdowym i licencjonowanym sędzią sportowym. Stąd, znajdujące się na działce opony mogą one być wykorzystywane do realizacji jego hobby, tym bardziej, że rajdy samochodowe odbywają się na różnej nawierzchni (np. szuter, asfalt), co wymaga używania różnych kompletów opon. Należy przy tym zauważyć, że na przedłożonych zdjęciach nie widać żadnych specjalistycznych urządzeń charakterystycznych dla prowadzenia warsztatu samochodowego jak np. podnośniki, spawarki, kompresory, montażownice, ramy blacharskie etc. Wreszcie, po czwarte, należy przyznać rację stronie pozwanej, że z uwagi na usytuowanie działki, trudny dojazd do niej, niezbyt dużą powierzchnię garażu czy też brak spełnienia warunków określonych w przepisach szczególnych, w tym w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie prowadzenie warsztatu samochodowego byłoby dość trudne. Co prawda w przeszłości małżonek pozwanej prowadził działalność związaną z dokonywaniem drobniejszych napraw, niemniej w takich warunkach nie była ona zbyt opłacalna. Reasumując, należy wskazać, że na podstawie przedstawionych przez stronę powodową dowodów nie można wyciągnąć jednoznacznego wniosku, że w latach 2021-2022 roku pozwana prowadziła na części spornej działki warsztat samochodowy. Tym samym brak było podstaw do naliczania wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z tej nieruchomości według stawki właściwej dla tego typu działalności.

Mając zatem na względzie wszystkie powyższe okoliczności, na podstawie art. art. 224 k.c. w zw. z art. 225 k.c. i art. 230 k.c.

a contrario powództwo podlegało oddaleniu.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. i zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy zasądził od przegrywającej niniejszy spór powódki na rzecz pozwanej kwotę 3.600 zł, na którą stanowi opłata za czynności zawodowego pełnomocnika pozwanego w osobie radcy prawnego w stawce minimalnej ustalona w oparciu o § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności rządców prawnych. Zgodnie z art. 98 § 1

1 k.p.c. od przyznanych kosztów procesu Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Hasła tematyczne: Bezumowne korzystanie, Nieruchomości, Odszkodowanie