Pożyczka 131 tys. zł i sankcja kredytu darmowego. Sąd oddalił pozew konsumenta

Stan faktyczny

W dniu 28 lipca 2022 r. pomiędzy stronami doszło do zawarcia umowy pożyczki (kredyt konsumencki) nr (...), na okres do 15 lipca 2032 r., na kwotę 131.000 zł.

Dowód: umowa, k. 11-14

W dniu 8 października 2024 r. konsument złożył pożyczkodawcy oświadczenie o zamiarze skorzystania z sankcji kredytu darmowego.

Dowód: oświadczenie, k. 15-16

Ocena dowodów

Dokumenty prywatne nie budzą wątpliwości co do autentyczności i wartości dowodowej.

Kwalifikacja prawna

Oświadczenie konsumenta z dnia 8 października 2024 r. jest nieskuteczne.

Zawarty w oświadczeniu zarzut niezgodnego z prawem oprocentowania w umowie również skredytowanych kosztów udzielenia pożyczki jest niezasadny. Kredytowanie kosztów udzielenia kredytu kredytowanie kosztów zaciągania kredytów jest praktyką legalną, co logicznie oznacza, że mogą one także podlegać oprocentowaniu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 czerwca 2023 r. I CSK 4175/22) i taki jest pogląd prawny sądu orzekającego.

Będący pochodną wyżej omówionego zarzut błędnego określenia (...) także jest niezasadny. Uwzględnienie w wyliczeniach tego parametru kredytowanych kosztów udzielenia kredytu jest poprawne i odzwierciedla rzeczywisty zakres zobowiązania finansowego konsumenta.

Punkt 27. umowy nie jest wadliwy, albowiem nie ma ustawowego wymogu implementowania w umowie o kredyt konsumencki wszelkich efektów sądowej wykładni prawa na podstawie różnorodnych judykatów, w tym takich, które określony podmiot prawa prywatnego uznaje subiektywnie za „istotne” lub „ważne”. Orzecznictwo, w tym na tle art. 45 u.k.k. jest na chwilę obecną „bogate” w sensie jego różnorodności (rozbieżności) i braku wykształcenia jednolitej linii. Zresztą, gdyby taki wymóg przyjąć – zważywszy na różnorodność i ilość publikowanych orzeczeń – zawsze znalazłoby się coś, co nie zostało przeniesione do tekstu umowy, a więc potencjalnie każda umowa tego typu mogłaby zostać objęta sankcją kredytu darmowego, co oznaczałoby całkowitą niepewność biznesu w zakresie oferowania pożyczek konsumenckich przez instytucje finansowe. Tak czy inaczej, możliwość odzyskania – w razie wcześniejszej spłaty – określonych kosztów poniesionych przez kredytobiorcę ostatecznie (w razie sporu stron) zależy od rozstrzygnięcia sądowego i interpretacji postanowień umowy in casu, może się więc zdarzyć, że przy takim samym wzorcu umownym w jednym przypadku konsument (konsumenci) uzyskają zmianę kosztów, a inni – nie. Tymczasem sankcja kredytu darmowego dotyczy ewidentnych braków w tekście umowie pisemnej, widocznych prima facie, a nie rezultatu subiektywnej interpretacji umowy w kontekście wybranych przykładów z orzecznictwa sądowego. Orzecznictwo sądowe w polskim systemie prawnym nie jest źródłem prawa i nie ma w ogóle praktyki cytowania go w umowach cywilnoprawnych. W punkcie 27 umowy w wystraczająco precyzyjny określono prawo i termin do odstąpienia od umowy, ewentualnie wcześniejszej spłaty części lub całości pożyczki i wynikające z tych faktów skutków.

Ponieważ oświadczenie o zamiarze skorzystania z sankcji kredytu darmowego ma wywierać skutki materialnoprawne, powództwo na nim oparte i jego podstawa faktyczna nie mogą zawierać zarzutów do umowy kredytu konsumenckiego przekraczających ramy i zakres merytoryczny tego oświadczenia, a jeżeli tak jest, są to twierdzenia nieskuteczne materialnoprawnie. Powyższe dotyczy także wszelkich późniejszych twierdzeń powoda w toku procesu.

Mając powyższe należy stwierdzić, że nie doszło do naruszeń przepisów prawa wymienionych w oświadczeniu konsumenta (art. 30 ust. 1 pkt 6, 7, 10, 16 ustawy o kredycie konsumenckim).

Zdaniem Sądu oświadczenie konsumenta nie było spóźnione, gdyż umowa w chwili jego złożenia nie była wykonana. Bezspornie pozostawała w trakcie bieżącej obsługi.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że po stronie pozwanego nie występuje bezpodstawne przysporzenie lub nienależne świadczenie, co skutkuje oddaleniem powództwa na mocy art. 405 i 410 k.c. (a contrario) – punkt I.

W punkcie II. zasądzono koszty na rzecz wygrywającego pozwanego na mocy art. 98 k.p.c., na które składa się opłata za czynności radcy prawnego w stawce minimalnej (§ 2 pkt 5 rozp. MS z dn. 22.10.2025 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, ze zm.) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).