Sąd Apelacyjny usunął z wyroku posiadanie narkotyków w sprawie grupy przestępczej

Z uwagi na charakter sprawy, dla jasności i czytelności wywodu oraz w celu przedstawienia w sposób pełny rozumowania i stanowiska Sądu odwoławczego w zakresie podjętych rozstrzygnięć, a także dla zapewnienia warunków rzetelnego procesu Sąd Apelacyjny we Wrocławiu odstąpił od wymogu sporządzenia uzasadnienia zgodnie ze wskazaniem art. 99a § 1 k.p.k. Sąd Apelacyjny w orzekającym składzie zgadza się z argumentacją wspierającą takie stanowisko wyrażoną w orzeczeniach m.in. Sądu Najwyższego - wyrok z 11 sierpnia 2020 r., I KA 1/20, OSNKW 2020, nr 9-10, poz. 41, Sądu Apelacyjnego w Gdańsku - wyrok z 17 czerwca 2020 r., II AKa 64/20, LEX nr 3055805 i Sądu Apelacyjnego w Poznaniu - wyrok z 12 listopada 2020 r., II AKa 217/18, LEX nr 3104650.

Mając na uwadze treść wniosków o sporządzenie uzasadnienia złożonego przez adw. T. M., obrońcę z urzędu oskarżonego W. W. (1); adw. M. R. (2) – obrońcy z urzędu oskarżonego L. M. (1) – uzasadnienie sporządzono co do całości wyroku.

W. W. (1)

został oskarżony o to, że:

I. w bliżej nieustalonych dniach w okresie (...) w miejscowości U. w Holandii i w C. w województwie (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i wbrew przepisom ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, wspólnie i w porozumieniu z F. H. (1) i L. M. (1) brał udział w wewnątrzwspólnotowym nabywaniu z Holandii do Polski substancji psychotropowych i środków odurzających w znacznych ilościach w ten sposób, że w nie mniej niż 5 transakcjach nabył od przebywającego w miejscowości U. w Holandii F. H. (1) łącznie 15000 gramów (...) w cenie 800 euro za 1000 gramów i 12000 gramów (...) w cenie 4000 euro za 1000 gramów oraz 2000 tabletek (...) w kwocie łącznej 1400 euro, które to substancje i środki odbierał w C. od przewożącego je z Holandii do Polski L. M. (1), wprowadzając je następnie do dalszego obrotu przez ich zbywanie nieustalonym osobom, czyniąc sobie z popełnienia tego przestępstwa stałe źródło dochodu i uzyskując korzyść majątkową w wysokości łącznej nie mniejszej niż 61.400 euro, stanowiących równowartość kwoty 245.600 złotych,

to jest o przestępstwo z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk

II. w okresie od (...) w C. i w R. w województwie (...), kierował zorganizowaną grupą przestępczą zajmującą się wewnątrzwspólnotowym nabywaniem z Holandii do Polski substancji psychotropowych i środków odurzających i ich wprowadzeniem do obrotu na terytorium kraju, w której to grupie brali również udział L. M. (3) i F. E.

to jest o przestępstwo z art. 258 § 3 kk

III. w bliżej nieustalonych dniach w okresie (...) w miejscowości U. w Holandii i w C. i w R. województwie (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i wbrew przepisom ustawy z dnia 29.07.2005 roku, o przeciwdziałaniu narkomanii, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, wspólnie i w porozumieniu z F. H. (1), w trzech przypadkach z L. M. (1), w trzech przypadkach z F. E., w jednym przypadku z inną ustaloną osobą, a w jednym przypadku z inną nieustaloną osobą, brał udział w wewnątrzwspólnotowym nabywaniu z Holandii do Polski substancji psychotropowych w znacznych ilościach w ten sposób, że w nie mniej niż 5 transakcjach nabył od przebywającego w miejscowości U. w Holandii F. H. (1) łącznie (...),55 gramów (...) w cenie 800 euro za 1000 gramów i (...),82 gramów (...) w cenie 4000 euro za 1000 gramów oraz 1000 tabletek (...) w cenie 700 euro, które to substancje i środki trzykrotnie odebrał w C. od przewożących je z Holandii do Polski L. M. (1), F. T. i innej nieustalonej osoby, wprowadzając następnie do dalszego obrotu środki i substancje w ilości łącznej 11000 gramów (...), 7000 gramów (...) i 1000 tabletek (...), poprzez ich zbywanie, także za pośrednictwem F. E., innym ustalonym i nieustalonym osobom, w tym:

- w nieustalonym dniu w okresie od (...) roku do (...) roku w C. za pośrednictwem F. E. przekazał F. Ł. pakunek z zawartością 100 gramów środków odurzających i substancji psychotropowych przeznaczonych do dalszej sprzedaży,

- w dniu (...) w R. przekazał F. Ł. łącznie 120 gramów substancji psychotropowych w postaci (...) i środków odurzających w postaci (...) przeznaczonych do dalszej sprzedaży,

- w dniu (...) roku w R. przekazał M. A. środki odurzające w postaci 50 gramów (...),

czyniąc sobie z popełnienia tego przestępstwa stałe źródło dochodu i uzyskując korzyść majątkową w wysokości łącznej nie mniejszej niż 37.500 euro, stanowiących równowartość kwoty 150.000 złotych,

to jest o przestępstwo z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk.

IV. w dniu (...) roku w C., działając wbrew przepisom ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, wspólnie i w porozumieniu z F. E. posiadał znaczne ilości substancji psychotropowych i środków odurzających w postaci 4069,55 gramów (...), 24 tabletek (...) i (...),36 gramów (...),

to jest o przestępstwo z art. 62 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk

L. M. (1)

został oskarżony o to, że:

V. w bliżej nieustalonych dniach w okresie (...) w miejscowości U. w Holandii i w C. w województwie (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru 1 wbrew przepisom ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, wspólnie i w porozumieniu z F. H. (1) i W. W. (1) brał udział w wewnątrzwspólnotowym nabywaniu z Holandii do Polski substancji psychotropowych i środków odurzających w znacznych ilościach w ten sposób, że w nie mniej niż 5 kursach kierowanym przez siebie samochodem przewiózł z Holandii do Polski zakupione przez W. W. (1) od F. H. (1) substancje i środki w ilości łącznej 15000 gramów (...), 12000 gramów (...) i 2000 tabletek (...), przekazując je w C. W. W. (1), za co uzyskał korzyść majątkową w nieustalonej kwocie,

to jest o przestępstwo z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 kk

VI. w okresie od (...) w C. i w R. w województwie (...), brał udział w kierowanej przez W. W. (1) zorganizowanej grupie przestępczej zajmującej się wewnątrzwspólnotowym nabywaniem z Holandii do Polski substancji psychotropowych i środków odurzających i ich wprowadzeniem do obrotu na terytorium kraju, w której to grupie brał również udział F. E.,

to jest o czyn z art. 258 § 1 kk

VII. w bliżej nieustalonych dniach w okresie (...) w miejscowości U. w Holandii oraz w C. i w R. w województwie (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i wbrew przepisom ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, wspólnie i w porozumieniu z F. H. (1) i W. W. (1), a w jednym, przypadku z F. E., brał udział w wewnątrzwspólnotowym nabywaniu z Holandii do Polski substancji psychotropowych i środków odurzających w znacznych ilościach w ten sposób, że w nie mniej niż 3 kursach kierowanym przez siebie samochodem przewiózł z Holandii do Polski zakupione przez W. W. (1) od F. H. (1) substancje i środki w ilości łącznej (...),55 gramów (...), (...),82 gramów (...) i 1000 tabletek (...), przekazując je w C. W. W. (1), za co uzyskał od niego korzyść majątkową w nieustalonej kwocie, biorąc też udział w dniu (...) roku wspólnie i w porozumieniu z F. H. (1) w wewnątrzwspólnotowym nabyciu z Holandii do Polski środków odurzających w znacznych ilościach w postaci 500,97 gramów haszyszu, który to haszysz wraz z porcją 1,8 grama (...) posiadał w R. w kierowanym przez siebie samochodzie

to jest o przestępstwo z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i z art. 62 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk

M. A.

został oskarżony o to, że:

VIII. w dniu (...) roku w R. w województwie (...), działając wbrew przepisom ustawy z dnia 29.07.2005r, o przeciwdziałaniu narkomanii, posiadał środki odurzające z znacznych ilościach w postaci odebranej od W. W. (1) partii 50 gramów (...),

to jest o przestępstwo z art. 62 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

Sąd Okręgowy w Legnicy wyrokiem z 20 grudnia 2024 r., sygn. akt III K 156/23:

I. uznał oskarżonego W. W. (1) za winnego zachowań opisanych w punktach III i IV części wstępnej wyroku z tym, że przyjmuje, iż stanowiły one jeden czyn i jedno przestępstwo z art. 55 ust. 1 i 3, art. 56 ust. 1 i 3, i art. 62 ust. l i 2 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk oraz za winnego czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku, stanowiącego przestępstwo z art. 55 ust. 1 i 3 i art. 56 ust.1 i 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk, i przyjmując, że obu tych czynów dopuścił się on w ciągu przestępstw określonym w art. 91 § 1 kk, na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29,07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. ll§3kkiart. 65§lkkw zw. z art. 91 § 1 kk i art. 33 § 1 i 3 kk wymierza mu karę 5 (pięciu) łat pozbawienia wolności oraz 400 (czterystu) stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki na 25 (dwadzieścia pięć) złotych;

II. uznał oskarżonego W. W. (1) za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku, to jest przestępstwa z art. 258 § 3 kk i za czyn ten na podstawie art. 258 § 3 kk wymierza mu karę roku pozbawienia wolności;

III. uznał oskarżonego L. M. (2) za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w punktach V i VII części wstępnej wyroku, to jest przestępstw z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 kk oraz z art. 55 ust. 1 i 3 i art. 62 ust. l i 2 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 § 1 kk w zw. z art, 65 § 1 kk, i przyjmując, że obu tych czynów dopuścił się on w ciągu przestępstw określonym w art. 91 § 1 kk, na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 3 kk i art. 65§lłdcw zw. z art. 91 § 1 kk i art. 33 § 1 i 3 kk wymierza mu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności oraz 100 (stu) stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki na 25 (dwadzieścia pięć) złotych;

IV. uznał oskarżonego L. M. (2) za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie VI części wstępnej wyroku i za czyn ten na podstawie art. 258 § 1 kk wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

V. uznał oskarżonego M. A. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie VIII części wstępnej wyroku z tym ustaleniem, iż z opisu czynu eliminuje stwierdzenie „w znacznych ilościach”, przy czym czyn ten kwalifikuje z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i za czyn ten na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i wymierza mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;

VI. na podstawie art. 85 § 1 i 2 kk i art. 86 § 1 kk połączył orzeczone kary pozbawienia wolności i wymierza oskarżonym:

- W. W. (1) karę łączną 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności,

- L. M. (2) karę łączną 4 (czterech) lat pozbawienia wolności,

VII. na podstawie art. 63 § 1 kk zaliczył oskarżonym na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności okresy ich rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie:

- W. W. (1) od dnia (...) do dnia (...),

- L. M. (1) od dnia (...) do dnia (...),

- M. A. w dniu (...) od godziny (...) do godziny (...), zaokrąglając w górę do pełnego dnia,

VIII. na podstawie art. 45 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego W. W. (1) przepadek korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionych przestępstw, to jest kwoty 395600,00 (trzysta dziewięćdziesiąt pięć tysięcy sześćset) złotych,

IX. na podstawie art. 70 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29.07.2005r.o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł przepadek dowodów rzeczowych opisanych na karcie 251 tom II teczki osobowej nr 25 pod pozycją 89 - 93, opisane na kartach od 287 do 291 teczki osobowej nr 3 tom II pozycja 1 -27,

X. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. R. (1) i adw. T. M. kwoty po 4 132,8 zł (z VAT) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu udzielonej odpowiednio oskarżonym L. M. (1) i W. W. (1),

XI. na podstawie art. 624 § 1 kpk zwolnił oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych.

Apelację od powyższego wyroku złożyła obrońca z urzędu oskarżonego W. W. (1) – adw. T. M., w zakresie odnoszącym się do W. W. (1) w całości, zarzucając:

I. Obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a to:

a. art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. w zw. z art. 366 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 k.p.k., przejawiającą się w dowolnej, a nie swobodnej ocenie materiału dowodowego, przy jednoczesnym nieuwzględnieniu zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, dokonaną wybiórczo i nieobiektywnie, z pominięciem istotnych dowodów i wynikających z nich okoliczności korzystnych dla oskarżonego, polegające w szczególności na:

- pominięciu wyjaśnień złożonych przez L. M. (1) w postępowaniu przygotowawczym, a także uniemożliwienia L. M. (1) złożenia wyjaśnień w postępowaniu sądowym, podczas gdy wyjaśnienia obu oskarżonych przyznających się do winy jedynie w zakresie czynu dotyczącego posiadania narkotyków były ze sobą spójne i komplementarne z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie;

- pominięciu zeznań F. I. złożonych w postępowaniu jurysdykcyjnym na rozprawie w dniu (...), w toku których wskazywała, że oskarżony W. W. (1) posiadał środki finansowe z pracy zawodowej w kopalni, natomiast nie posiadał dodatkowych środków finansowych mogących pochodzić z nielegalnego źródła,

- pominięciu faktu, iż świadek I. I. w toku zeznań złożonych przed Sądem w dniu (...). poddał w wątpliwość uprzednio złożone zeznania w postępowaniu przygotowawczym powołując się na swoje uzależnienie od narkotyków w tamtym okresie i trudności z pamięcią, a także ujawniając okoliczność dotyczącą uzyskania przez niego wyroku z nadzwyczajnym złagodzeniem kary, co winno prowadzić do zakwestionowania zeznań złożonych przez tego świadka;

- pominięciu okoliczności dotyczących braku spójności w zeznaniach i wyjaśnieniach złożonych przez F. H. (1), braku ujawnienia przez niego konkretnych informacji w zakresie rzekomej aktywności W. W. (1), a także wypowiedzi świadka wskazujących na wykonywanie przez niego osobistej vendetty na oskarżonym W. W. (1), wskazujących na brak obiektywizmu świadka i złożeniu przez niego zeznań ukierunkowanych na obciążenie oskarżonego W. W. (1) odpowiedzialnością niezgodną z rzeczywistym przebiegiem wydarzeń,

co w konsekwencji doprowadziło do ustalenia odpowiedzialności W. W. (1) w zakresie kierowania przez niego zorganizowaną grupą przestępczą, a także wewnątrzwspólnotowego nabycia i obrotu środkami odurzającemu w stopniu sprzecznym z niepodważalnym materiałem dowodowym w sprawie.

b. art. 5 § 2 k.p.k. art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 k.p.k. § 1 pkt 1 k.p.k., poprzez nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, której konsekwencją winno być zastosowanie zasady in dubio pro reo, w sytuacji, gdy w wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego brak jest dowodów wskazujących na winę W. W. (1) w zakresie popełnienia przez niego czynu z art. 258 § 3 k.k. a także obciążenia oskarżonego przepadkiem korzyści majątkowych pochodzących z przestępstwa przy braku dowodów dostatecznie uzasadniających przyjęcie wysokości przepadku korzyści (niesprecyzowanych w zarzucie i ogólnikowych), które także nie znajdowały potwierdzenia w przesłuchaniu innych świadków;

c. art. 6 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k., 169 § 1 i 2 k.p.k., 170 § 2 k.p.k., naruszającą prawo oskarżonego do obrony i mającą wpływ na treść wyroku, poprzez oddalenie wniosków dowodowych zgłoszonych przez obrońcę oskarżonego tj. wniosku o przesłuchanie świadków F. D., M. D., S. D. i N. R. oraz wniosku dowodowego dot. uzyskania akt postępowania prowadzonego przed Sądem Okręgowym w Poznaniu w zakresie dotyczącym oskarżenia F. H. (1) i zgromadzonego tamże materiału dowodowego powiązanego merytorycznie z przedmiotem niniejszego postępowania - mających istotne znaczenie dla oceny okoliczności popełnionych przez oskarżonego czynów, stanowiących potwierdzenie prawdziwości wyjaśnień oskarżonego;

II. Obrazę przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie IV części wstępnej wyroku z art. 62 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k., przy równoczesnym skazaniu oskarżonego za czyn pozostający w zbiegu pomijalnym tj. czynu z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i czynu z art. 56 ust. 1 i 3 ww. ustawy dot. wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznych ilości substancji psychoaktywnych i obrotu tymi substancjami, co niewątpliwie wiązało się z ich posiadaniem, Sąd I instancji przyjął, że czyn z punktów III i IV części wstępnej wyroku, podczas gdy w prawidłowym zakresie winien umorzyć postępowanie w zakresie czynu określonego w punkcie IV;

III. Z ostrożności procesowej podnoszę również zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej kary łącznej pięciu lat pozbawienia wolności, która pozostaje niewspółmierna do okoliczności faktycznych sprawy, ustabilizowanego życia oskarżonego i znacznego upływu czasu od daty zarzucanego czynu.

Wskazując na powyższe skarżąca wiosła o:

I. Zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie odmiennie co do istoty poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu zabronionego określonego w punkcie I-III części wstępnej wyroku,

II. Wymierzenie oskarżonemu kary za czyn z punktu IV części wstępnej wyroku w dolnych granicach ustawowego zagrożenia;

III. Uchylenie orzeczenia o przepadku korzyści majątkowej w wysokości 395.600,00 zł

Ewentualnie:

IV. Uniewinnienie oskarżonego od czynu zarzucanego w punkcie II i zmianę zaskarżonego wyroku poprzez umorzenie postępowania w zakresie czynu określonego w punkcie V części wstępnej wyroku, orzekając karę w dolnych granicach ustawowego zagrożenia dalszym zakresie i uchylając orzeczenie o przepadku korzyści majątkowej w wysokości 395.600,00 zł;

V. Uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania;

VI. Zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz adw. T. M. kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu za postępowanie przed Sądem II Instancji, oświadczając w trybie Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024, koszty te nie zostały opłacone ani w całości ani w części.

Apelację złożyła też obrońca z urzędu oskarżonego L. M. (1), adw. M. R. (1) zarzucając:

I. w zakresie czynu opisanego w punkcie VII części wstępnej wyroku, zarzucając:

- obrazę przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu, tj. art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, poprzez jego błędne zastosowanie i ustalenie wobec oskarżonego L. M. (1) odpowiedzialności karnej z tytułu posiadania znacznej ilości substancji psychotropowych i środków odurzających, podczas, gdy czyn oskarżonego wyczerpujący znamiona przestępstwa z art. 62 ust 2 u.p.n., pozostawał w zbiegu pomijalnym (pozornym) z równolegle przypisanym temu oskarżonemu sprawstwie przestępstw z art. 55 ust. 1 i 3 u.p.n., które dotyczyły wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznych ilości substancji psychotropowych, co nieuchronnie, na etapie czynności wykonawczych, musiało wiązać się z ich posiadaniem, stąd też nie zastosowanie przez Sąd I instancji karnoprawnej instytucji czynu współukaranego, jawi się jako sprzeczne z norami prawa materialnego, w sytuacji, w której w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku znajduje się stwierdzenie, że ,,(…)” z protokołów przeszukania potwierdzono znalezienie oraz zabezpieczenie w dniu 07 czerwca 20216 r. w samochodzie marki U. kierowanym przez oskarżonego L. M. (1) środków odurzających w postaci haszyszu oraz (...). Dowód ten pośrednio potwierdza fakt przemytu tych środków z Holandii do Polski (...) ”, a więc Sąd I instancji sam dostrzegł, że narkotyki pochodziły z przemytu z dnia poprzedniego.

II. W zakresie czynu opisanego w punkcie V, VI, VII części wstępnej wyroku:

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, polegający na:

- błędnym uznaniu, że oskarżony L. M. (1) uczestniczył w zorganizowanym i wielokrotnym nabywaniu oraz sprowadzaniu substancji psychotropowych i środków odurzających z terytorium Holandii do Polski, w okresie od dnia (...) r. do (...) (pięć kursów) oraz od dnia (...) r. do dnia (...) r., podczas gdy w świetle spójnych wyjaśnień tego oskarżonego oraz innego z oskarżonych, tj. W. W. (1) ponad wszelką wątpliwość wynika, że czyn o tych znamionach, miał jedynie charakter jednorazowy, co istotnie wpływa na ocenę rozmiarów odpowiedzialność karnej oskarżonego, orzeczony wymiar kary oraz kwalifikację karnoprawną dotyczącą przypisania oskarżonemu udziału w zorganizowanej grupie przestępczej oraz uczynienia sobie z tej działalności stałego źródła dochodu,

- niekonsekwentnym i instrumentalnym posługiwaniu się przez Sąd I instancji materiałem dowodowym, który z jednej strony zmierzał do maksymalnego uwiarygodnienia dowodów obciążających oskarżonego, a z drugiej strony do całkowitego zdyskredytowania dowodów przeciwnych i ekskulpujących L. M. (1), co wyrażało się przede wszystkim w nadaniu nadmiernej wagi wyjaśnieniom osób mających niewątpliwy interes prawny w obciążeniu współoskarżonych w zakresie ich udziału w zorganizowanej grupie przestępczej (F. E. i F. H. (1)) oraz całkowitym pominięciu dowodów przeciwnych, na skutek czego oskarżonemu przypisano sprawstwo czynu z art. 258 § 1 k.k., podczas gdy prawidłowa analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z należytym uwzględnieniem spójnych, logicznych i konsekwentnych wyjaśnień oskarżonego L. M. (1) doprowadzić musi do jednoznacznego wniosku, że oskarżony swoim zachowaniem nie wyczerpał ustawowych znamion czynu zabronionego z art. 258 § 1 k.k.

III. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj. naruszenie art. 175 § 1 k.p.k. i art. 6 k.p.k. poprzez brak odebrania dodatkowych wyjaśnień od oskarżonego L. M. (1), mimo deklarowanej przez niego chęci złożenia takich wyjaśnień, co również uniemożliwiło mu obronę, w sytuacji której oskarżony przeszedł rozległy zawał, na co przedstawił stosowne dokumenty medyczne i zaświadczenie od lekarza sądowego, a tym samym braku możliwości stawienia się na rozprawie z uwagi na przebywanie w ośrodku rehabilitacyjnym na terenie Niemiec, którego w obecnym stanie nie mógł opuścić, na co zostały przedłożone stosowne dokumenty przed Sądem I instancji potwierdzające sytuacje zdrowotną oskarżonego L. M. (1).

Z ostrożności procesowej, w razie nie podzielenia przez Sąd Apelacyjny zasadności zarzutu sformułowanego w pkt II apelacji, wyrokowi zarzucam także:

IV. rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonego L. M. (1) kary łącznej w wymiarze 4 (czterech) lat pozbawienia wolności, albowiem sytuacja osobista oskarżonego, ustabilizowany tryb życia w postaci pracy zarobkowej i posiadania rodziny, tj. żony, dzieci oraz wnuków i dotychczasowe postępowanie wyrażające się w uprzedniej niekaralności, stan zdrowia oskarżonego, a ponadto okoliczności popełnionego czynu wskazują, iż orzeczenie kary pozbawienia wolności w wymiarze 4 lat jest nadmiernie dolegliwe i istotnie wykracza poza osiągnięcie zamierzonych celów prewencyjno- wychowawczych.

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o:

1. zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie VII części wstępnej wyroku i ustalenie, że L. M. (1) brał udział w wewnątrzwspólnotowym nabyciu z Holandii do Polski środków odurzających w znacznych ilościach w postaci 500,97 gramów haszyszu i wymierzenie za ten czyn oskarżonemu kary 3 lat pozbawienia wolności,

2. zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie V i VI części wstępnej wyroku i uniewinnienie oskarżonego L. M. (1).

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.

Apelacja obrońcy z urzędu oskarżonego W. W. (1) – adw. T. M., zasługiwała na częściowe uwzględnienie.

Odnosząc się do zarzutu dokonania przez Sąd Okręgowy dowolnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego podkreślenia wymaga, że aby skutecznie podnieść zarzut naruszenia wynikającej z art. 7 k.p.k. zasady swobodnej oceny dowodów należałoby wykazać, czego obrońca oskarżonego nie zdołał uczynić, że ustalenia sądu

meriti oraz ocena zgromadzonego w niniejszej sprawie istotnego materiału dowodowego z punktu widzenia postawionego oskarżonemu zarzutu nie została poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.), a nadto nie była wynikiem rozważenia wszystkich okoliczności, przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.) oraz nie zostało wyczerpująco i logicznie, z jednoczesnym uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.) (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1990 r., OSNKW 1991 r., nr 7-9, poz. 41 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 03.09.1998 r., Prok. i Pr. 1999 r., nr 2, poz. 6). Tego zaś obrońcy oskarżonego nie udało się wykazać. Sama bowiem okoliczność, że z dokonaną przez sąd oceną dowodów skarżąca się nie zgadza, nie oznacza jeszcze, że w przedmiotowej sprawie rzeczywiście doszło do naruszenia unormowań art. 7 k.p.k. Co więcej, odmowa przyznania waloru wiarygodności niektórym z przeprowadzonych dowodów, przy jednoczesnej aprobacie i uwzględnieniu innych dowodów, jest niczym więcej niż realizacją przysługującego sądowi orzekającemu uprawnienia w ramach czynienia ustaleń faktycznych z pełnym uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd I instancji szczegółowo odniósł się do każdego dowodu i wskazał, w jakim zakresie uznał go za wiarygodny a nadto, co legło u podstaw takich ocen. Uwzględnienie wskazań wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego wyklucza sformułowania innych wniosków, aniżeli te, które Sąd I Instancji przyjął za podstawę ustaleń faktycznych.

Wbrew zarzutom apelacji, Sąd Okręgowy dokonał prawidłowej, wszechstronnej i zgodnej z zasadami wiedzy, logiki oraz doświadczenia życiowego oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W szczególności trafnie ocenił dowód z wyjaśnień oskarżonego L. M. (1) złożonych w postępowaniu przygotowawczym. Za wiarygodne uznał wyjaśnienia oskarżonego w zakresie w jakim przyznał się do przemytu z Holandii do Polski narkotyków, które zostały ujawnione i zatrzymane (...) r. Jego wyjaśnienia znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, w tym wyjaśnieniach F. E. i F. H. (1).

Odnosząc się do zarzutu uniemożliwienia oskarżonemu L. M. (1) złożenia wyjaśnień w postępowaniu sądowym, wskazać należy, że przepisy kodeksu postępowania karnego nie nakładają na sąd obowiązku ponownego odebrania wyjaśnień od oskarżonego przed zakończeniem postępowania. Z art. 175 § 1 k.p.k. wynika, że złożenie wyjaśnień stanowi prawo oskarżonego, natomiast obowiązek sądu określony w art. 366 § 1 k.p.k. polega na takim prowadzeniu postępowania dowodowego, aby zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy. W realiach niniejszej sprawy wyjaśnienia obu oskarżonych złożone w postępowaniu przygotowawczym, w szczególności w zakresie przyznania się do posiadania środków odurzających, były spójne, konsekwentne oraz znajdowały pełne potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie.

Z protokołu rozprawy z dnia (...) (k. 360 verte, t. II) jednoznacznie wynika, że po pouczeniu o przysługujących mu prawach oskarżony został zapytany o stanowisko wobec zarzutów aktu oskarżenia i miał możliwość złożenia wyjaśnień. Oskarżony oświadczył jednak, że odmawia składania wyjaśnień, zastrzegając jedynie, iż nie wyklucza ich złożenia w dalszym toku postępowania. Jednocześnie przyznał się do przewiezienia środków odurzających z Holandii do Polski jeden raz. Na początku (...) r. przywiózł on 4 kg (...) i 1 kg (...). W pozostałym zakresie stawianych mu zarzutów nie przyznał się do ich popełnienia.

Wobec odmowy składania wyjaśnień Sąd

meriti, działając na podstawie art. 389 § 1 k.p.k., prawidłowo odczytał wyjaśnienia oskarżonego złożone uprzednio w postępowaniu przygotowawczym. Tym samym oskarżony skorzystał z przysługującego mu prawa do odmowy składania wyjaśnień przed sądem, a decyzja ta była wyrazem jego swobodnej woli procesowej. Nie sposób zatem twierdzić, że został pozbawiony możliwości obrony lub że sąd uniemożliwił mu przedstawienie własnego sposobu obrony. Przeciwnie, możliwość taka została mu zapewniona, jednak oskarżony z niej skorzystał tylko w ograniczonym zakresie.

Jednocześnie zauważyć należy, że oskarżony, mimo wcześniejszego oświadczenia, że nie wyklucza złożenia wyjaśnień w dalszym toku postępowania, nie stawiał się na kolejnych terminach rozpraw. Niestawiennictwo oskarżonego, w szczególności na rozprawie poprzedzającej zakończenia postępowania w dniu (...) (k. 2291-2293) zasadnie zostało potraktowane przez Sąd Okręgowy jako nieusprawiedliwione, gdyż nie spełniało ono warunków przewidzianych w art. 117 § 2a k.p.k. Według treści przedłożonych przez obrońcę zaświadczeń lekarza rodzinnego (k. 2287-2289) oskarżony „

przechodzi obecnie rekonwalescencję po ostrym zawala mięśnia sercowego”. Taka sytuacja oskarżonego, a przy tym fakt, że ten aktualnie zamieszkuje w granicznym mieście C./P., nie daje podstaw do twierdzenia, że rzeczywiście zachodziły jakiekolwiek trudności do stawiennictwa oskarżonego na rozprawie i jego udziale w postępowaniu.

Nie można zatem skutecznie wywodzić, że sąd naruszył prawo oskarżonego L. M. (1) do obrony przez nieprzesłuchanie go ponownie na końcowym etapie postępowania, skoro przeszkoda ta wynikała wyłącznie z zachowania samego oskarżonego. Sąd stworzył oskarżonemu realną możliwość złożenia wyjaśnień zarówno na pierwszej rozprawie, jak i w dalszym toku postępowania, jednak oskarżony z własnej woli najpierw odmówił ich składania, a następnie nie stawiał się na rozprawy, uniemożliwiając przeprowadzenie jego ewentualnego przesłuchania. Zważyć należy, że prawo do złożenia wyjaśnień ma charakter uprawnienia procesowego, z którego oskarżony może, lecz nie musi korzystać. Jeżeli oskarżony swoim zachowaniem uniemożliwia realizację tego uprawnienia, nie stawiając się na rozprawy, nieuzasadnione jest zarzucanie sądowi nieodebrania od niego wyjaśnień. W konsekwencji zarzut, jakoby sąd uniemożliwił oskarżonemu złożenie wyjaśnień w postępowaniu sądowym, pozostaje całkowicie bezzasadny.

Taką ocenę potwierdza także zachowanie się oskarżonego w fazie postępowania odwoławczego. Oskarżony L. M. (1) nie skorzystał z możliwości udziału w rozprawie odwoławczej, gdzie mógł przecież wnosić o umożliwienie mu złożenia wyjaśnień. Jednocześnie skarżący formułując omawiany zarzut nie wskazał jakie okoliczności oskarżony zamierzał ujawnić oraz jakie mogłoby to mieć znaczenie dla sprawy.

Sąd I Instancji trafnie przy tym odmówił wiary wyjaśnieniom oskarżonego złożonym w postępowaniu przygotowawczym w części, w jakiej twierdził, że jedynie raz dokonał przemytu środków odurzających na polecenie W. W. (1). Twierdzenia te pozostawały bowiem w oczywistej sprzeczności z wyjaśnieniami F. E. oraz F. H. (2), którzy w sposób szczegółowy, wzajemnie spójny i konsekwentny opisali okoliczności wielokrotnego dokonywania przez oskarżonego przemytu środków odurzających. Relacje te korespondowały ze sobą w istotnych elementach i znajdowały oparcie w pozostałym materiale dowodowym, co uzasadniało przyznanie im waloru wiarygodności.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut pominięcia zeznań F. I. złożonych na rozprawie w dniu (...). (k. 2291-2292, t. VI).

Z protokołu rozprawy wynika bowiem, że świadek wskazała, iż z uwagi na upływ czasu niewiele pamięta z okoliczności sprawy, oświadczając, że „

to, co wiedziałam, powiedziałam już wcześniej”. W tej sytuacji, wobec niepamięci świadka, Sąd Okręgowy działając na podstawie art. 391 § 1 k.p.k., prawidłowo odczytał wyjaśnienia złożone w postępowaniu przygotowawczym w charakterze podejrzanej. Po ich odczytaniu świadek oświadczyła, że w całości je podtrzymuje. W tych okolicznościach nie sposób podzielić stanowiska skarżącej, jakoby Sąd pominął zeznania świadka złożone na rozprawie. Przeciwnie, zostały one uwzględnione i ocenione łącznie z zeznaniami z postępowania przygotowawczego, które - wobec niepamięci świadka - zostały prawidłowo włączone do materiału dowodowego - na podstawie art. 391 § 1 k.p.k. i następnie przez świadka w całości potwierdzone. Skoro świadek podtrzymała swoje wcześniejsze wyjaśnienia, to właśnie one stanowiły pełnowartościowy materiał dowodowy podlegający ocenie przez Sąd, a zarzut ich pominięcia pozostaje całkowicie bezpodstawny.

Lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie pozostawia wątpliwości, że Sąd I instancji poddał zeznania F. I. ocenie i uznał je za wiarygodne. Nie sposób zatem zgodzić się ze zarzutem skarżącej w tym zakresie. Okoliczność, iż świadek wskazywała, że oskarżony W. W. (1) osiągał dochody z legalnego zatrudnienia w kopalni oraz że nie posiadała wiedzy o środkach finansowych pochodzących z nielegalnego źródła, nie podważa poczynionych przez Sąd

meriti ustaleń faktycznych, że oskarżony jednak z popełnienia przestępstwa czerpał duże dochody i uczynił sobie z nich stałe źródło. Świadek bowiem relacjonowała swój stan wiedzy, co jednak nie przesądza o rzeczywistym stanie rzeczy. Jednocześnie z zeznań F. I. wynikały okoliczności obciążające oskarżonego, w szczególności dotyczące przekazania przez nią, na jego prośbę, F. E. torby zawierającej (...). Istotne jest przy tym, że zachowanie to stanowiło przedmiot odrębnego postępowania karnego, zakończonego prawomocnym wyrokiem skazującym wobec F. I..

Chybiony okazał się też zarzut pominięcia okoliczności, że świadek I. I. podczas rozprawy w dniu 20 maja 2024 r. (k. 2224, t. V) poddawał w wątpliwość część swoich wcześniejszych wypowiedzi, powołując się na uzależnienie od środków odurzających oraz trudności z pamięcią, a także wskazywał na uzyskanie w innej sprawie nadzwyczajnego złagodzenia kary. Okoliczności te nie prowadzą jednak automatycznie do podważenia jego zeznań złożonych w postępowaniu przygotowawczym. Zgodnie z art. 7 k.p.k. podlegają one ocenie w powiązaniu z całokształtem materiału dowodowego, a nie w oderwaniu od pozostałych dowodów. Trafnie Sąd I instancji uznał za wiarygodną tę część relacji I. I. z której wynikało, że podczas pobytu w areszcie śledczym W. W. (1) przyznał mu, iż zaopatrywał się w produkt służący do wytwarzania substancji psychotropowej u F. H. (1). Choć dowód ten miał charakter pośredni, to koresponduje z bezpośrednimi wyjaśnieniami i zeznaniami F. H. (1), a nadto brak było podstaw do przyjęcia, że I. I. miał jakikolwiek motyw do bezpodstawnego obciążania oskarżonego W. W. (1). Sąd I instancji zasadnie zatem nie odmówił temu dowodowi waloru wiarygodności wyłącznie z uwagi na wskazywane przez świadka problemy z pamięcią czy okoliczność uzyskania nadzwyczajnego złagodzenia kary w innym postępowaniu, skoro jego relacja znajdowała potwierdzenie w pozostałym, spójnym materiale dowodowym.

Podkreślenia wymaga również, że w toku rozprawy, po odczytaniu na podstawie art. 391 § 1 k.p.k. wobec niepamięci wyjaśnień złożonych przez I. I. w postępowaniu przygotowawczym w charakterze podejrzanego, świadek oświadczył, że podtrzymuje je w całości. Tym samym, mimo zgłaszanych trudności z pamięcią wynikających z upływu czasu oraz wcześniejszego uzależnienia od środków odurzających, nie zakwestionował wcześniej złożonych wyjaśnień. Przeciwnie, jednoznacznie potwierdził ich aktualność i prawdziwość. W konsekwencji brak było jednoznacznych podstaw do odmowy wiarygodności tym wyjaśnieniom. Naturalne ograniczenia pamięci świadka, wynikające z upływu czasu, nie dyskwalifikują bowiem jego wcześniejszych, szczegółowych relacji, zwłaszcza gdy zostały one następnie przez niego wyraźnie podtrzymane przed sądem oraz znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym. Trafnie zatem Sąd I instancji nadał walor wiarygodności tym wyjaśnieniom.

Nie można podzielić również zarzutu apelacji obrońcy oskarżonego W. W. (1) co do wadliwości oceny wyjaśnień F. H. (1). Sąd Okręgowy w sposób prawidłowy uznał je za wiarygodne, trafnie wskazując, że były one obszerne, szczegółowe, spójne i logiczne, korespondujące z pozostałym materiałem dowodowym, w szczególności z wyjaśnieniami F. E., wyjaśnieniami innych jeszcze oskarżonych, którzy ponosili odpowiedzialność w niniejszym postępowaniu, zapisami rozmów telefonicznych oraz zabezpieczonymi dowodami rzeczowymi. Skarżący nie wykazał natomiast, aby wskazywane przez niego rozbieżności dotyczyły okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy lub podważały wiarygodność relacji świadka.

Nie sposób również podzielić twierdzenia obrońcy, jakoby F. H. (1) pomawiał oskarżonego i jego wyjaśnienia były ukierunkowane na bezpodstawne obciążenie oskarżonego. Twierdzenie to ma charakter wyłącznie polemiczny. Sąd Okręgowy zasadnie wskazał, że nie ujawniono żadnych okoliczności świadczących o istnieniu motywu do pomawiania oskarżonego. Przeciwnie, F. H. (1) złożył obszerne i szczegółowe wyjaśnienia, w których opisał przede wszystkim własną działalność przestępczą w zakresie handlu narkotykami. Świadek w pierwszym rzędzie kieruje pomówienia wobec siebie samego, a w dalszej kolejności wobec bardzo wielu osób (set osób), którym udzielał środków odurzających, w tym dopiero oskarżonego W. W. (1). Jednocześnie treść tych relacji o współdziałanie znajduje potwierdzenie w wyjaśnieniach innych osób, w tym częściowo wyjaśnieniach oskarżonego L. M. (1), który przecież potwierdził, że zabezpieczone u niego w samochodzie w dniu (...) roku (...) i środki psychotropowe zostały przywiezione właśnie z Holandii. Ten fakt, daje słusznie Sądowi Okręgowemu asumpt do twierdzenia o wiarygodności zeznań F. H. (1) co do tego, że takich zdarzeń było wiele. Potwierdzają to przecież także zeznania skazanego w tej sprawie F. E..

Nie budzi przez to wątpliwości ocena Sądu Okręgowego zeznań F. H. (1), gdzie uznaje on za wiarygodne jego zeznania stwierdzające, że współpraca z oskarżonymi trwała przez czas dłuższy, obejmowała szereg zakupów narkotyków i wskazane przez świadka ilości narkotyków, które zostały przemycone do kraju.

W ocenie Sądu ad quem prowadzenie postępowania, niezakończonego nadal wobec F. H. (1) i w perspektywie jego odpowiedzialność na warunkach złagodzonych nie podważa wiarygodności jego relacji. Sprawca, który zdecydował się na współpracę z organami wymiaru sprawiedliwości i liczy na łagodne potraktowanie musi w pierwszej kolejności relacjonować prawdę, bo przesądzenie o wiarygodności jego pomówień pozostaje zasadniczym warunkiem skorzystania przez niego z art. 60 § 2 i 3 k.k. Wyjaśnienia lub zeznania składane w tych warunkach nie przesądzają o ich wiarygodności, ale wskazują na istotną motywację takiej osoby właśnie do szczerego wyznania wszystkich okoliczności własnej działalności przestępczej. Tak odczytał Sąd Okręgowy postawę F. H. (1) i brak jest jakichkolwiek istotnych argumentów, aby taką ocenę tego dowodu podważać.

Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. Przepis art. 5 § 2 k.p.k. dotyczy wyłącznie wątpliwości, które rzeczywiście powziął sąd rozpoznający sprawę i nie rozstrzygnął ich na korzyść oskarżonego. Nie chodzi zaś w tym przepisie o wątpliwości którejś ze stron co do prawidłowości rozstrzygnięcia dokonanego przez ten sąd. Dla zasadności tego zarzutu nie wystarczy zatem zaprezentowanie przez stronę własnych wątpliwości co do stanu dowodów (tak: Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 17 kwietnia 2024 r. II ZOW 45/23). Zastosowanie art. 5 § 2 k.p.k. możliwe jest nie tylko w sytuacji, gdy sąd rzeczywiście powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych i wobec niemożności ich usunięcia rozstrzygnął je nie na korzyść oskarżonego. Taka sytuacja nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie. Sąd Okręgowy nie wskazał żadnych takich wątpliwości. Również w świetle okoliczności sprawy brak wątpliwości, które powinny zostać przez Sąd I instancji dostrzeżone. Powołana tu reguła dowodowa z art. 5 § 2 k.p.k. nie może być traktowana jako generalna klauzula, która nakazywałaby traktować dowody na korzyść oskarżonych jako bardziej wiarygodne niż pozostałe. Zaprzeczenie przez oskarżonego faktom, miałoby skutkować wątpliwościami, które miałyby przemawiać za wersją oskarżonego. Takie rozumienie zasady

in dupio pro reo prezentowane przez skarżącego obrońcę nie może oczywiście odpowiadać tej instytucji prawnej.

Ustalenia dotyczące sprawstwa i winy W. W. (1) w zakresie czynu z art. 258 § 3 k.k. nie zostały oparte wyłącznie na wyjaśnieniach F. H. (1) lecz wynikały z całokształtu materiału dowodowego, w tym wyjaśnień innych współsprawców, zapisów rozmów telefonicznych oraz pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie. Obok innych dowodów i okoliczności wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, już choćby wyjaśnienia F. E. oraz L. M. (1) stwierdzają istnienia struktury organizacyjnej, z jednoznacznie ustalonym podziałem ról, której celem jest wspólne i stałe popełnienia przestępstw narkotykowych. To przesądza o trafności przyjętego przez Sąd Okręgowy ustalenia o istnieniu grupy przestępczej i kierowniczej roli w niej oskarżonego W. W. (1).

Sam fakt, że obrońca przedstawia odmienną ocenę tych dowodów, nie oznacza jeszcze istnienia niedających się usunąć wątpliwości w rozumieniu art. 5 § 2 k.p.k.

Sąd Odwoławczy nie podzielił też zarzutu naruszenia art. 6 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k., art. 169 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 170 § 2 k.p.k. Oddalenie wskazanych przez obrońcę wniosków dowodowych nie naruszało prawa oskarżonego do obrony. Sąd Okręgowy trafnie uznał, że przeprowadzenie tych dowodów nie było niezbędne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Zgromadzony materiał dowodowy był kompletny i pozwalał na dokonanie stanowczych ustaleń faktycznych, zaś okoliczności, na które miały zostać przeprowadzone wnioskowane dowody rzeczywiście nie prowadziły do stwierdzenia istotnych dla sprawy okoliczności. W konsekwencji oddalenie wskazanych wniosków dowodowych nie ograniczyło prawa oskarżonego do obrony, lecz stanowiło przejaw realizacji zasady koncentracji materiału dowodowego i obowiązku pominięcia dowodów zbędnych dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Co więcej, również w apelacji obrońca nie przedstawił przekonującej argumentacji uzasadniającej konieczność przeprowadzenia tych dowodów. Nie wskazał bowiem, jakie konkretne okoliczności faktyczne miałyby zostać w ten sposób wykazane, ani w jaki sposób przeprowadzenie wnioskowanych dowodów mogłoby podważyć ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji lub wpłynąć na treść rozstrzygnięcia. Zarzut w tym zakresie ograniczył się zatem do polemiki z decyzją Sądu Okręgowego o oddaleniu wniosków dowodowych, bez wykazania ich rzeczywistego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Nietrafny okazał się nadto zarzut z pkt III - rażącej niewspółmierności orzeczonej kary łącznej 5 lat pozbawienia wolności. Pomimo dokonania zmiany w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu, brak jest podstaw do uznania, aby miało to istotny wpływ na ocenę stopnia społecznej szkodliwości przypisanego mu zachowania oraz jego winy. Zmiana kwalifikacji prawnej polegająca na wyeliminowaniu art. 62 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii nie prowadziła do zmniejszenia zakresu odpowiedzialności karnej oskarżonego, gdyż zasadnicze ustalenia faktyczne dotyczące jego udziału w obrocie i wewnątrzwspólnotowym nabyciu znacznych ilości środków odurzających pozostały niezmienione. W ocenie Sądu Apelacyjnego kara łączna 5 pozbawienia wolności jest adekwatna, sprawiedliwa, uwzględniająca stopień społecznej szkodliwości i nie nosi cech rażącej niewspółmierności. Sąd wymierza karę łączną w granicach powyżej najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak 810 stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 15 lat pozbawienia wolności, według stanu prawnego z daty czynu.

Mając na uwadze powyższe rozważania, w szczególności charakter i wagę przypisanych oskarżonemu czynów, ich społeczną szkodliwość, uwzględniając przy tym premedytację działania, istotną rolę oskarżonego w przestępczym procederze (kierował całą grupą), okoliczność, że jego działalność dotyczyła w dużej mierze narkotyków stanowiących najpoważniejsze zagrożenia dla zdrowia i życia, wymierzona sankcja mieści się w granicach sędziowskiego wymiaru kary. Kara ta pozostaje adekwatna do stopnia zawinienia oskarżonego, właściwie odzwierciedla wysoki stopień społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów oraz spełnia cele prewencji indywidualnej i ogólnej.

Zasadny okazał się natomiast zarzut obrazy prawa materialnego dotyczący przyjęcia kumulatywnej kwalifikacji z art. 55 ust. 1 i 3, art. 56 ust. 1 i 3 oraz art. 62 ust. 1 i 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Sąd I Instancji wadliwie przyjął, że zachowanie oskarżonego wyczerpywało jednocześnie znamiona wszystkich wskazanych przepisów. W realiach niniejszej sprawy zachodzi bowiem tzw. zbieg pomijalny (pozorny), albowiem posiadanie środków odurzających, penalizowane w art. 62 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, zostało skonsumowane przez zachowania polegające na wewnątrzwspólnotowym nabyciu oraz wprowadzeniu tych środków do obrotu, kwalifikowane z art. 55 i art. 56 tej ustawy. W takiej bowiem sytuacji pomiędzy wskazanymi wyżej przestępstwami, a czynem określonym w art. 62 ustawy zachodzi pozorny (pomijalny) zbieg przestępstw i posiadanie narkotyków winno być traktowane jako zachowanie współukarane w stosunku do wyżej wymienionych przestępstw głównych. W orzecznictwie wskazuje się bowiem, że ,,

posiadanie środków odurzających i substancji psychotropowych, które łączy się poprzez bliskość czasową i więź sytuacyjną z przestępstwami określonymi w art. 53, 55, 56 i 59 ustawy z 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, nie podlega odrębnemu ukaraniu. W takiej bowiem sytuacji pomiędzy wskazanymi wyżej przestępstwami, a czynem określonym w art. 62 ustawy zachodzi pozorny (pomijalny) zbieg przestępstw i posiadanie narkotyków winno być traktowane jako zachowanie współukarane w stosunku do wyżej wymienionych przestępstw głównych” (Wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 7 maja 2018 r., II AKa 450/17). Podobne stanowisko wyraził także Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w innej sprawie, wskazując, że ,,

Posiadanie środków odurzających lub substancji psychotropowych, które łączy się z przestępstwami, określonymi w art. 55 (przywóz, wywóz, nabycie, przewóz), art. 56 (nielegalny obrót), art. 58 (udzielanie środka, nakłanianie), art. 59 (udzielanie środka, nakłanianie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej) ustawy z 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, nie podlega odrębnemu ukaraniu (pozorny zbieg przestępstw) i stanowi czyn współukarany, jeżeli zachowana jest więź czasowa i sytuacyjna z przestępstwem głównym”(Wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 27 marca 2015 r., II AKa 59/15).

W konsekwencji, jeżeli posiadanie środków odurzających stanowi jedynie element realizacji czynów polegających na ich wytwarzaniu, nabywaniu, wprowadzaniu do obrotu lub uczestnictwie w obrocie, brak jest podstaw do kumulatywnej kwalifikacji obejmującej art. 62 u.p.n., co uzasadnia jego wyeliminowanie z kwalifikacji prawnej czynu.

Mając powyższe na uwadze, należało zmienić zaskarżony wyrok poprzez wyeliminowanie z kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu art. 62 ust. 1 i 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, o czym orzeczono w punkcie I ust. 1 wyroku. Zmiana ta nie miała wpływu na opis czynu ani na wymiar orzeczonej kary, albowiem stopień społecznej szkodliwości czynu oraz zakres przestępczej działalności oskarżonego pozostają w pełni oddane kwalifikacją z art. 55 ust. 1 i 3 oraz art. 56 ust. 1 i 3 tej ustawy w zw. z art. 11 § 2 k.k., art. 12 § 1 k.k. i art. 65 § 1 k.k.

Apelacja oskarżonego L. M. (1) zasługiwała na częściowe uwzględnienie. Tak, jak w przypadku apelacji obrońcy oskarżonego W. W. (1), trafny okazał się zarzut obrazy prawa materialnego polegający na przypisaniu oskarżonemu L. M. (1) odpowiedzialności z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii obok czynu z art. 55 ust. 1 i 3 tej ustawy. W realiach niniejszej sprawy ujawnione przy oskarżonym środki odurzające i substancje psychotropowe stanowiły środki odurzające, które były przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia, co wynika z ustaleń Sądu I instancji dotyczących ich pochodzenia z przestępstwa. Posiadanie tych środków nie miało zatem charakteru samoistnego, lecz pozostawało w ścisłym związku czasowym i funkcjonalnym z realizacją czynu z art. 55 u.p.n., stanowiąc jedynie element jego wykonania. W tych okolicznościach brak było podstaw do kumulatywnego przypisania oskarżonemu dodatkowo odpowiedzialności z art. 62 u.p.n., gdyż władanie środkami odurzającymi nie wykraczało poza zakres czynności sprawczych przestępstwa „głównego”. Zachodził zatem zbieg pomijalny (pozorny), wyłączający odrębną kwalifikację prawną tego samego fragmentu zachowania sprawcy, określany w judykaturze również jako przypadek tzw. czynu współukaranego. W konsekwencji konieczna była zmiana zaskarżonego wyroku poprzez wyeliminowanie z kwalifikacji prawnej art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii również w stosunku do oskarżonego L. M. (1), o czym orzeczono w punkcie I ust.2.

Nie zasługiwały na uwzględnienie natomiast zarzuty w zakresie czynu opisanego w punkcie V, VI, VII części wstępnej wyroku. Nietrafny okazał się zarzut błędnego ustalenia, jakoby oskarżony L. M. (1) uczestniczył jedynie jednorazowo w przemycie środków odurzających i substancji psychotropowych, a nie w zorganizowanym i wielokrotnym procederze obejmującym okres (...) do (...) r. Ustalenia Sądu I instancji w tym zakresie znajdują jednoznaczne oparcie w całokształcie zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności w spójnych i wzajemnie się uzupełniających wyjaśnieniach i zeznaniach F. H. (1) oraz świadka F. E., a także w częściowych wyjaśnieniach samego oskarżonego L. M. (1), które Sąd I Instancji trafnie uznał za wiarygodne w zakresie, w jakim korespondują z pozostałymi dowodami, w tym zabezpieczonymi zapisami rozmów telefonicznych z W. W. (1). Jednocześnie słusznie nie dał wiary twierdzeniom oskarżonego, jakoby jego udział ograniczał się do jednorazowego przemieszczenia narkotyków. Twierdzenia te niewątpliwie pozostawały w sprzeczności z relacjami F. H. (1) i F. E., którzy szczegółowo opisali wielokrotność kursów oraz stały charakter współpracy w ramach przestępczego procederu. Zgodzić należy się z ustaleniem Sądu Okręgowego, że w przestępczym procederze oskarżony pełnił rolę kuriera, którego zadaniem było odbieranie narkotyków od F. H. (1) i ich transport do Polski. W konsekwencji nie sposób podzielić stanowiska obrońcy, iż materiał dowodowy dawał podstawy do przyjęcia incydentalnego charakteru zachowań oskarżonego, skoro dowody te w sposób spójny i konsekwentny wskazują na jego udział w powtarzalnym procedurze przestępczym.

Sąd I Instancji trafnie również podkreślił, że częściowe przyznanie się oskarżonego do udziału w przemycie narkotyków ujawnionych w dniu (...) r. koresponduje z pozostałym materiałem dowodowym, które potwierdzają nie tylko fakt wykonania tego konkretnego kursu, także współpracę pomiędzy członkami zorganizowanej grupy przestępczej, pomiędzy którymi istniały wzajemne powiązania strukturalne. Całokształt tych dowodów pozwalał na prawidłowe ustalenie, że zachowania oskarżonego miały charakter wieloetapowy i zorganizowany, a nie jednorazowy.

Nietrafny okazał się także zarzut niekonsekwentnego i instrumentalnego posługiwania się przez Sąd I instancji materiałem dowodowym oraz błędnego przypisania oskarżonemu L. M. (1) sprawstwa czynu z art. 258 § 1 k.k. Wbrew stanowisku obrońcy oskarżonego, Sąd Okręgowy dokonał wszechstronnej i zgodnej z art. 7 k.p.k. oceny całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, nie dając wiary wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie, w jakim zmierzały one do umniejszenia jego roli w przestępczym procederze. Jednocześnie prawidłowo Sąd

meriti uznał za wiarygodne te dowody, które znajdowały potwierdzenie w innych źródłach, w szczególności w spójnych i konsekwentnych relacjach F. E. oraz F. H. (1), na których w głównej mierze oparł ustalenia faktyczne. W ocenie Sądu Odwoławczego zgodzić należy się, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że oskarżony pełnił w ramach struktury przestępczej rolę kuriera, uczestnicząc w zorganizowanym transporcie znacznych ilości środków odurzających z terytorium Holandii do Polski. Działania te miały charakter powtarzalny i stanowiły element współpracy kilku osób, ukierunkowany na osiąganie korzyści majątkowych z obrotu narkotykami.

Sąd Odwoławczy przyjmuje, że dla ustalenia, że sprawca brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej wystarczające jest ustalenie, że sprawca przystąpił do grupy ze świadomością jej celu i form działania, gotów brać udział w prowadzonej działalności. Dla przypisania odpowiedzialności za czyn z art. 258 § 1 k.k. nie jest wymagane pełnienie w grupie określonych ról, funkcji czy zadań (tak: wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 19.06.2023 r., II AKa 459/22, LEX nr 3625772). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy uznać należało, że L. M. (1) uczestniczył w zorganizowanej grupie przestępczej, która miała wewnętrzną strukturę, istniała w niej określona hierarcha, podział ról z określonymi zadaniami, które były adekwatne do przestępczego celu, jaki oskarżeni zamierzali osiągnąć. Jak trafnie ustalił Sąd Okręgowy, o tym, że L. M. (1) był członkiem zorganizowanej grupy przestępczej, świadczą dowody przekonujące, że jego rola nie miała charakteru incydentalnego, lecz była elementem uprzednio uzgodnionego podziału zadań w ramach struktury grupy. W szczególności wskazać należy, że w ramach organizowanych transakcji obrotu środkami odurzającymi pełnił funkcje kuriera, którego zadaniem było odbieranie narkotyków od F. H. (1) z Holandii i ich transport do Polski. Oskarżony współpracował z W. W. (1) i F. E. w całym okresie ich współdziałania. Prawidłowo ustalił przy tym Sąd Okręgowy, że w okresie (...) do czasu zatrzymania w dniu (...) roku (w okresie działania grupy przestępczej) L. M. (1) nie mniej niż trzykrotnie przewoził do Polski nabyte w Holandii narkotyki. A przecież takie przestępcze działania podejmował już wcześniej, wspólnie z W. W. (1) (czyn opisany pkt V części wstępnej zaskarżonego wyroku).

Powyższe jednoznacznie wskazuje na systematyczny, powtarzalny i zorganizowany charakter działań, w których oskarżony pełnił istotną funkcję.

Nietrafny okazał się również zarzut naruszenia art. 175 § 1 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. polegający na braku odebrania od oskarżonego L. M. (1) dodatkowych wyjaśnień. Kwestia ta została już omówiona w związku z zarzutami apelacji obrońcy oskarżonego W. W. (1). Należy jednak podkreślić, że zgodnie z art. 175 § 1 k.p.k. oskarżony ma prawo, a nie obowiązek składania wyjaśnień, zaś jego procesowa aktywność w tym zakresie zależy od jego woli oraz możliwości faktycznych i organizacyjnych. Sąd Okręgowy w żadnym razie nie odmawiał oskarżonemu prawa do składania wyjaśnień w jakimkolwiek momencie procesu. Problemem było jednak niestawiennictwo oskarżonego. Trzeba akceptować stanowisko Sądu

meriti, że nie było żadnych przeszkód, aby oskarżony swoje prawa zrealizował. Ani odległość od Sądu, ani stan zdrowia stwierdzony przedłożonymi zaświadczeniami lekarskimi, nie dawały podstaw do twierdzenia, że oskarżony nie może stawić się na rozprawie i złożyć wyjaśnień. Sąd miał więc podstawy, aby taką postawę oskarżonego traktować wyłącznie jako przejaw obstrukcji procesowej. Zresztą obrońca podnosząc taki zarzut nie wskazał jakie to znaczenie miałyby mieć kolejne wyjaśnienia oskarżonego dla ustalenia jego wersji i przyjętej linii obrony. Zarzut postawiony w takim kształcie przez obrońcę oskarżonego należy więc oceniać jako niezasadny.

Sąd Odwoławczy nie podziela także zarzutu rażącej niewspółmierności orzeczonych względem oskarżonego L. M. (1) kary łącznej 4 lat pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy wymierzając oskarżonemu karę pozbawienia wolności za popełnione przestępstwa prawidłowo zastosował bowiem dyrektywy sędziowskiego wymiaru kary z art. 85a k.k., zgodnie z którym orzekając karę łączną, sąd bierze pod uwagę przede wszystkim cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.”

Przy wymiarze kar jednostkowych (za czyny przypisane w pkt III. i IV. części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku) oraz kary łącznej (pkt VI. wyroku), Sąd I Instancji miał na uwadze wszelkie okoliczności podmiotowe i przedmiotowe, leżące w granicach cech przypisanego oskarżonemu przestępstwa i mające znaczenie dla wymiaru kary. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd

meritii powołał szereg okoliczności mających wpływ na wymiar kary nadając im odpowiednią wagę. Uwzględnił wysoki stopień społecznej szkodliwości czynów oraz stopień zawinienia oskarżonego. Świadczyć miała o tym premedytacja w działaniu, osiąganie korzyści majątkowej z przestępstwa. Miał na uwadze też istotna rolę L. M. (1) w zorganizowanej grupie przestępczej.

Przypomnieć należy, że dyrektywa prewencji indywidualnej oznacza, że sankcja (jej rodzaj i wysokość) powinna być tak dobrana, aby zapobiec popełnianiu w przyszłości przestępstw przez oskarżonego, co może zostać osiągnięte poprzez odstraszanie sprawcy od popełniania przestępstw albo jego wychowanie (resocjalizację). Efekt "odstraszający" kary ma zmaterializować się w umyśle sprawcy, ma wytworzyć przeświadczenie o nieopłacalności popełniania przestępstw w przyszłości, przekonanie o tym, że każde przestępstwo jest karane odpowiednio surowo, a ponowne popełnianie podobnych czynów nieuchronnie prowadzi do istotnego podwyższenia wymiaru kary ponad próg dolnego zagrożenia (zob. Wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 27 maja 2022 r., sygn. akt II AKa 489/21).

Przy wymierzaniu kary jednostkowej 4 lat pozbawienia wolności Sąd Okręgowy stosownie do dyrektyw określonych w art. 53 ust. 1 i 2 k.k. uwzględnił wszystkie okoliczności wpływające na wymiar kary wskazane wyżej. Uznać należało, że wymierzona oskarżonemu kara za czyny opisane w punktach V i VII części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego, nawet przy wyeliminowaniu z kalifikacji prawnej art. 62 ust. 1 i 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, jest adekwatna, sprawiedliwa, uwzględniająca stopień społecznej szkodliwości i nie nosi cech rażącej niewspółmierności. Jednocześnie wskazać należy, że Sąd Okręgowy mógł wymierzyć karę w granicach od 3 lat do 15 (art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii). Kara wymierzona przez Sąd I instancji pozostaje jedynie w niewielkim stopniu wyższa od dolnej ustawowej granicy ustawowego zagrożenia. Uwzględnia ona przy tym przede wszystkim okoliczności przedmiotowe czynu. Ilość i rodzaj środka odurzającego i psychotropowego o jednoznacznie hurtowych ilościach. Działania w ramach czynu ciągłego oraz w warunkach art. 65 § 1 k.k. Wszystko to każe traktować wymierzoną oskarżonemu karę jednostkową 4 lat pozbawienia wolności (pkt III wyroku) jako karę niewątpliwie adekwatną do czynu oskarżonego.

Surowość kary musi być oceniana w odniesieniu do okoliczności spawy, ale też w proporcji do ustawowego zagrożenia. O surowości kary świadczy bowiem stopień wykorzystania ustawowej sankcji karnej. Także tak oceniając postawiony przez skarżącego zarzut, trzeba przyjmować, że kara w rozmiarze 4 lat pozbawienia wolności, nie może być traktowana jako kara obiektywnie surowa.

W końcu skarżący wskazuje na cechy osobowości oskarżonego, jego stan zdrowia i sposób życia. Istotnie oskarżony, inaczej niż oskarżony W. W. (1), nie był dotychczas karany sądownie (k. 2381). Te wszystkie okoliczności, oprócz samej roli oskarżonego w przestępstwie, stały się właśnie podstawą do wymierzenia oskarżonemu kary łagodniejszej niż ta orzeczona oskarżonemu W. W. (2). Nie sposób natomiast akceptować twierdzenia, że postawa oskarżonego, w tym postawa w niniejszym postępowaniu przesądzają o konieczności istotnego złagodzenia kary oskarżonemu. Otóż, jak już wcześniej wskazano oskarżony dopuścił się szeregu zachowań (przemytów), a więc jego czyn nie był

sensu stricte przypadkowy. Z kolei w niniejszym postępowaniu przyznał się częściowo do czynu i złożył wyjaśnienia, ale jedynie w zakresie w jakim zachodziły niezbite obiektywne dowody jego przestępstwa. Został ujęty praktycznie na gorącym uczynku. W pozostałym zakresie zarzucanych mu zachowań się nie przyznał. A więc nie przyczynił się, zwłaszcza nie przyczynił się istotnie, do ustalenia istotnych i nieznanych organom ścigania okoliczności. Nie ma więc powodów, że takie zachowanie oskarżonego skutkowało istotnym złagodzeniem jego odpowiedzialności.

Mając na uwadze powyższe, apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługiwała na uwzględnienie w pozostałym zakresie.

W punkcie III Sąd Odwoławczy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy adw. M. R. (1) i adw. T. M. po 1.476,80 zł w tym należny podatek od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu udzieloną odpowiednio oskarżonym L. M. (1) i W. W. (1) w postępowaniu odwoławczym. Rozstrzygnięcie to znajduje podstawę w art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1184 z późn. zm.), przy czym wysokość wynagrodzenia została ustalona w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy § 4 ust. 1 i 3 oraz § 17 ust. 2 pkt 5 w zw. z § 24 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 763).

Z uwagi na sytuację oskarżonych na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. zwolniono ich z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i w konsekwencji poniesionymi wydatkami obciążono Skarb Państwa, o czym orzeczono w punkcie IV.

D. C.

F. N.

D. F.