Odmowa podania miejsca zatrudnienia przy przekroczeniu prędkości. Wyrok utrzymany w mocy

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Na wstępie należy zaznaczyć, iż w opinii Sądu Okręgowego, Sąd I instancji prawidłowo przeprowadził przewód sądowy, zgodnie z wymogami procedury w sprawach o wykroczenia i nie dopuścił się żadnych podlegających uwzględnieniu z urzędu uchybień, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku niezależnie od granic zaskarżenia, podniesionych zarzutów lub nakazujących jego zmianę.

Sąd Okręgowy po dokonaniu wszechstronnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, zajął stanowisko, iż ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji są w pełni prawidłowe, a podniesione przez obwinioną U. G. w apelacji zarzuty sprowadzające się obrazy przepisów postępowania przy ocenie dowodów oraz błędu w ustaleniach faktycznych stanowią wobec nich wyłącznie bezzasadną polemikę i jawią się jako całkowicie bezpodstawne.

Przechodząc do zarzutów apelacyjnych, Sąd Okręgowy podkreśla, że okazały się one chybione.

Rozpatrując zarzut niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy wskazać należy, iż Sąd Rejonowy rozstrzygając sprawę, za podstawę orzeczenia przyjął całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy, a przedmiotem jego rozważań były wszystkie dowody i wynikające z nich fakty, które miały znaczenie dla rozstrzygnięcia o odpowiedzialności za wykroczenie.

Nie doszło też do naruszenia art. 410 k.p.k. a więc sytuacji gdy organ orzekający pominie przy dokonywaniu ustaleń istotne okoliczności wynikające z określonego wiarygodnego dowodu lub dokona ustaleń w oparciu o dowód, który nie został ujawniony w toku rozprawy. W ocenie kontroli instancyjnej, żadne z niniejszych uchybień nie miało miejsca podczas procedowania przez Sąd I instancji.

Sąd

meriti w sposób prawidłowy dokonał interpretacji wyjaśnień złożonych przez obwinioną, zeznań świadka I. H. jak również właściwie ocenił nieosobowy materiał dowodowy. W sposób logiczny oraz rzeczowy wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia w jakim zakresie i dlaczego dał tym dowodom wiarę, a w jakim zakresie odmówił im wiary oraz z jakich przyczyn. Zgromadzone dowody ocenił przez pryzmat zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego rozwiewając wszelkie wątpliwości w tym zakresie. Argumentacja Sądu Rejonowego nie wzbudziła żadnych zastrzeżeń, a Sąd Okręgowy w pełni ją podzielił. Każdy dowód został poddany wystarczającej analizie i swobodnie a nie dowolnie oceniony z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania.

W rozpatrywanej sprawie Sąd Rejonowy dysponował odpowiednio szerokim spektrum dowodów, które były wystarczające (po ich prawidłowym ocenieniu przez sąd) dla poczynienia trafnych i niewątpliwych ustaleń faktycznych. Wbrew twierdzeniom obwinionej, w sprawie istniały podstawy do skierowania wniosku o ukaranie U. G.. Obwiniona poruszała się z prędkością 78 km/h, natomiast dozwolona prędkość na tym odcinku wynosiła 50 km/h., ponadto w trakcie interwencji wbrew obowiązkowi nie udzieliła policjantowi informacji co do miejsca zatrudnienia. Funkcjonariusz Policji wykonując czynności służbowe, działał w ramach ustawowych kompetencji, a jego obowiązkiem było kontrolowanie przestrzegania przepisów ruchu drogowego przez uczestników ruchu. Sąd dał wiarę zeznaniom funkcjonariusza Policji I. H. w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia to jest wykonania pomiaru, rejestracji zdarzenia, zatrzymania zarejestrowanego pojazdu kierowanego przez obwinioną bezpośrednio po ujawnieniu wykroczenia. Urządzeniem, za pomocą którego dokonano pomiaru prędkości, był ręczny laserowy miernik , umożliwiający badanie prędkości konkretnego pojazdu. Urządzenie pomiarowe było sprawne technicznie i dopuszczone do użytkowania, a tym samym mogło zostać prawidłowo wykorzystane do dokonania pomiaru prędkości pojazdu. Bez znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy pozostają depozycje obwinionej, zgodnie z którymi inne pojazdy, również zatrzymane do kontroli, po dokonaniu czynności odjechały, podczas, gdy ona nadal pozostawała zatrzymana. Funkcjonariusz Policji dokonał pomiaru prędkości, a następnie urządzenie odnotowało jego wynik. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu skarżącej dotyczącego braku nagrania dokumentującego pomiar, należy podkreślić, że w sprawie znajduje się zapis video czynności i wydruk jednej klatki zapisu z zarejestrowanymi przez urządzenie w czasie pomiaru parametrami. Ponadto na nagraniu przedłożonym przez obwinioną widoczny jest radiowóz i funkcjonariusz Policji dokonujący pomiaru prędkości za pomocą ręcznego radaru laserowego i zarejestrowaną prędkość pojazdu obwinionej , tożsamy z wynikami pomiaru . Okoliczność ta potwierdza, że pojazd obwinionej był namierzany przez funkcjonariusza, a zarejestrowany na urządzeniu wynik pomiaru dotyczył właśnie tego pojazdu. Tym samym materiał dowodowy przedłożony przez samą obwinioną potwierdza przebieg czynności związanych z dokonaniem pomiaru prędkości, w pełni korelując z nagraniem czynności pomiaru i zeznaniami funkcjonariusza Policji. Odnosząc się do dowodu w postaci zeznań policjantów, to należy podkreślić, że funkcjonariusz Policji jest osobą obcą wobec obwinionej i nie ma interesu w składaniu fałszywych zeznań. Jako funkcjonariusz publiczny zobowiązany jest do działania zgodnie z prawem oraz do składania zeznań zgodnie z prawdą. Konkludując zeznania funkcjonariuszowi Policji były one spójne, logiczne, konsekwentne oraz korespondowały z pozostałym zgromadzonym materiałem dowodowym. Nie istniały żadne podstawy do ich zakwestionowania.

Sąd Rejonowy nie uchybił przepisom postepowania nie przeprowadzając wnioskowanych przez skarżącą dowodów. Sąd co oczywiste jest uprawniony do samodzielnej oceny dowodów w tym nagrania z zarejestrowanymi parametrami. Sąd po dokonaniu samodzielnej i swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego ustala stan faktyczny sprawy. W niniejszej sprawie należy podkreślić, że jej okoliczności nie są skomplikowane, a przeprowadzone dowody, zarówno osobowe, jak i nieosobowe, wzajemnie się uzupełniają i pozostają ze sobą spójne. Ich łączna ocena prowadzi do jednoznacznego wniosku, że obwiniona dopuściła się zarzucanego jej wykroczenia z art. 92a§ 1 Kodeksu wykroczeń.

Odnosząc się do wykroczenia z art. 65 § 2 Kodeksu wykroczeń, należy wskazać, że Sąd poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, dając wiarę zeznaniom funkcjonariusza Policji. Z jego relacji wynika, że obwiniona, pomimo kierowanych do niej próśb oraz ustnych pouczeń dotyczących odpowiedzialności za nieudzielenie wymaganych informacji, odmówiła podania miejsca zatrudnienia. W ocenie Sądu brak jest podstaw do zakwestionowania wiarygodności zeznań funkcjonariusza w tym zakresie. Były one spójne i konsekwentne, a zgromadzony materiał dowodowy nie dostarczył okoliczności podważających ich wiarygodność.

Pytanie funkcjonariusza Policji dotyczące miejsca zatrudnienia obwinionej, wbrew twierdzeniom skarżącej, należy ocenić jako jasne i zrozumiałe z obiektywnego punktu widzenia. Okoliczność, że obwiniona nie pozostaje w stosunku pracy na podstawie umowy o pracę, nie oznacza, że była uprawniona do odmowy udzielenia informacji dotyczących wykonywanej przez nią działalności zawodowej. Nie można bowiem interpretować pytania o miejsce zatrudnienia w sposób nadmiernie zawężający, utożsamiając je wyłącznie z pozostawaniem w stosunku pracy. Jak wynika z twierdzeń samej obwinionej, nie posiada ona statusu osoby bezrobotnej, prowadzi ona natomiast działalność gospodarczą. W tych okolicznościach, jeżeli funkcjonariusz zwrócił się do niej z pytaniem o miejsce zatrudnienia, obwiniona winna wskazać wykonuje działalność gospodarczą , zamiast odmawiać udzielenia żądanej informacji. Funkcjonariusz Policji zapytał obwinioną o miejsce zatrudnienia w związku z odmową przyjęcia przez nią mandatu karnego. Informacja ta miała znaczenie dla sporządzenia wniosku o ukaranie, a ponadto mogła mieć znaczenie dla ustalenia sytuacji osobistej i majątkowej obwinionej, które to okoliczności mogą być istotne przy wymiarze ewentualnej kary grzywny przez Sąd.

Odnosząc się do treści apelacji skarżącej, to należy zaznaczyć, że dla ustalenia przebiegu opisanej czynności, w szczególności faktu odmowy udzielenia przez obwinioną żądanej informacji, nie było konieczne dysponowanie nagraniem dokumentującym przebieg przeprowadzonej interwencji. Brak takiego nagrania nie wyklucza możliwości poczynienia ustaleń faktycznych na podstawie innych dowodów, w tym zeznań funkcjonariusza Policji, podlegających ocenie zgodnie z zasadami określonymi w art. 7 Kodeksu postępowania karnego w związku z art. 8 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia. W konsekwencji, mając na uwadze poczynione ustalenia faktyczne oraz ocenę całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, Sąd uznał, że zachowanie obwinionej polegające na odmowie udzielenia żądanej informacji wyczerpało znamiona wykroczenia określonego w art. 65 § 2 Kodeksu wykroczeń.

Odnosząc się do kwestii pouczenia obwinionej, należy wskazać, że we wzorze formularza MP-91, obejmującego pouczenie o prawach i obowiązkach osoby, wobec której istnieją podstawy do sporządzenia wniosku o ukaranie, przewidziano miejsce na czytelny podpis funkcjonariusza Policji. Niemniej jednak sam brak podpisu funkcjonariusza na przedmiotowym formularzu nie przesądza automatycznie o nieważności przeprowadzonej czynności. Okoliczność ta podlega ocenie w kontekście całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności w zakresie ustalenia, czy pouczenie zostało obwinionej faktycznie udzielone. Z analizy akt wynika, iż do owego pouczenia doszło. Jednocześnie należy podkreślić, że pouczenie o prawach i obowiązkach osoby, wobec której istnieją podstawy do sporządzenia wniosku o ukaranie, stanowi odrębną czynność od żądania udzielenia informacji dotyczących miejsca zatrudnienia. Kwestie te nie powinny być utożsamiane, gdyż wynikają z odrębnych regulacji prawnych i pełnią odmienne funkcje procesowe.

W tych okolicznościach Sąd Okręgowy uznał, iż Sąd meriti nie dopuścił się żadnego ze wskazanych w apelacji uchybień i prawidłowo ustalił, że obwiniona dopuścił się popełnienia przypisanych zaskarżonym wyrokiem wykroczeń za co wymierzono jej stosowną karę grzywny, która nie nosi cech rażącej niewspółmierności i spełnia przypisane jej zadania tak

w zakresie prewencji szczególnej jak i ogólnej. W niniejszej sprawie sąd zastosował regulację prawną z art. 9 § 2 kw, zgodnie z którą jeżeli jednocześnie orzeka się o ukaraniu za dwa lub więcej wykroczeń, wymierza się łącznie karę w granicach zagrożenia określonych w przepisie przewidującym najsurowszą karę, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu środków karnych na podstawie innych naruszonych przepisów. Najsurowszą karę przewiduje przy tym art. 65 § 2 kw., bowiem na jego podstawie możliwe jest wymierzenie kary grzywny albo ograniczenia wolności. Art. 92a § 1 kw. przewiduje możliwość orzeczenia jedynie kary grzywny. Przy czym, wymiar grożącej grzywny jest tożsamy w przypadkach obu czynów. W związku z powyższym analizując niniejszą sprawę sąd zasadnie wymierzył obwinionej karę grzywny. Zgodnie z art. 24 § 1 kw grzywnę wymierza się w wysokości od 20 do 5000 złotych, chyba że ustawa stanowi inaczej. Wysokość grzywny w kwocie 1200 zł nałożonej za wkroczenia, jest adekwatna do stopnia zawinienia, szkodliwości czynów i znajduje oparcie w obowiązujących przepisach prawa oraz jest możliwa do uiszczenia przez obwinioną. Tym bardziej, iż obwiniona była już karana za wykroczenia podobne.

W przedmiocie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania odwoławczego, sąd na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 119 § 1 k.p.s.w. zasądził od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa 120 zł tytułem opłaty za II instancję oraz 50 zł tytułem zryczałtowanych wydatków za postępowanie odwoławcze, albowiem w sprawie nie wyłoniły się żadne szczególne okoliczności, które wskazywałyby na podstawę do zwolnienia obwinionej od obowiązku uiszczenia tych kosztów.

Mając powyższe okoliczności orzeczono jak w części dyspozytywnej wyroku.