Wyrok za znęcanie utrzymany, obrońcy z urzędu podwyższono wynagrodzenie

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2025 roku, sygn. akt III K 757/24

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

Na niekorzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Uchylenie

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

V. U. (1)

Stan majątkowy

Karany

Informacja e-PUAP, k. 463

Dane o karalności z KRK, k. 472-473v

Fakty uznane za nieudowodnione

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Wskazać fakt

Sytuacja majątkowa oskarżonego

Karalność sądowa oskarżonego

Informacja e-PUAP, k. 463

Dane o karalności z KRK, k. 472-473v

Załączone dokumenty urzędowe zostały sporządzone w przepisanej prawem formie przez organ do tego uprawniony. Stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo poświadczone. Strony nie kwestionowały autentyczności dokumentów.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

Wskazać fakt.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Apelacja prokuratora

Błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść poprzez przyjęcie, iż czyn objęty postepowaniem wystąpił w okresie od 18 maja 2024 roku do 20 maja 2024 roku, podczas gdy prawidłowo dokonana analiza całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego sugeruje, iż miał on miejsce w okresach od 10 czerwca 2020 roku do dnia 29 grudnia 2023 roku oraz od dnia 29 kwietnia 2024 roku do dnia 21 maja 2024 roku.

Apelacja obrońcy

1. obraza przepisów postępowania, która mogła mieć istotny wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. – poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, polegającej na:

a. bezkrytycznym daniu wiary zeznaniom pokrzywdzonej X. E. (2), mimo że jej relacje były niespójne, obarczone brakiem obiektywizmu, a nadto pozostają w sprzeczności z wcześniejszymi zgłoszeniami oraz zachowaniem wobec organów ścigania (m.in. wielokrotnie odwoływanie interwencji Policji, grożenie funkcjonariuszom, brak widocznych obrażeń w toku wcześniejszych interwencji);

b. odmowie wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie, w jakim zaprzeczał on stosowaniu przemocy o natężeniu i uporczywości przypisanej mu w wyroku, mimo że wyjaśnienia te znajdują częściowe potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym (m.in. brak śladów obrażeń u oskarżonego, brak obdukcji lekarskiej, brak świadków zdarzenia);

c. pominięciu istotnych okoliczności wskazujących na współudział i współodpowiedzialność pokrzywdzonej za eskalację konfliktu oraz wzajemne używanie przemocy, co czyni wątpliwym przypisanie oskarżonemu ,,znęcania się” w rozumieniu art. 207 § 1 k.k.;

d. przyjęciu, że wszystkie obrażenia uwidocznione u pokrzywdzonej i opisane podczas oględzin przez funkcjonariuszy stanowią skutek wydarzenia z 20 maja 2024 roku, w sytuacji gdy nie została wykonana obdukcja lekarska, a jedynie opis policyjny obrażeń, który nie pozwala na jednoznaczne ustalenie mechanizmu ich powstania ani czasu ich zadania;

e. przyjęciu bez pokrycia w materiale dowodowym, że pokrzywdzona ,,nie mogła opuścić działki”, mimo że sama tego nie wykazała i nie podjęła żadnych prób wezwania pomocy;

2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, polegający na:

a. błędnym przyjęciu, że oskarżony znęcał się fizycznie nad pokrzywdzoną w okresie od 18 do 20 maja 2024 roku, podczas gdy z materiału dowodowego nie wynika jednoznacznie czas trwania ani uporczywość zachowań oskarżonego – zdarzenie miało charakter jednostkowy i incydentalny, co wyklucza kwalifikację z art. 207 § 1 k.k.;

b. błędnym ustaleniu, że obrażenia stwierdzone u pokrzywdzonej powstały w wyniku działania oskarżonego, podczas gdy brak jest dowodów potwierdzających taki związek przyczynowy (brak opinii z obdukcji, brak świadków, brak innych dowodów wskazujących na czas powstania obrażeń);

3. rażąca niewspółmierność orzeczonej kary polegająca na wymierzeniu oskarżonemu kary 2 lat bezwzględnego pozbawienia wolności, podczas gdy:

a. charakter czynu, jego społeczne skutki oraz motywacja oskarżonego nie uzasadniają potrzeby izolacji;

b. sąd nie uwzględnił, iż oskarżony częściowo przyznał się do winy, wyraził skruchę, a czyn miał miejsce w stanie nietrzeźwości i wzburzenia emocjonalnego;

c. nie rozważył zastosowania kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, ewentualnie kary ograniczenia wolności z obowiązkiem terapii uzależnień, co byłoby wystarczające dla celów wychowawczych i prewencyjnych;

4. błędne ustalenie wysokości wynagrodzenia obrońcy z urzędu, polegające na:

a. nieuwzględnieniu w wyliczeniu wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną oskarżonemu w postępowaniu przygotowawczym,

b. nieuwzględnieniu w wyliczeniu wszystkich rozpraw, w których obrońca brał udział,

w konsekwencji czego sąd I instancji bezzasadnie zaniżył wynagrodzenie obrońcy z urzędu.

Częściowo zasadny

Niezasadny

Apelacje wniesione przez prokuratora oraz obrońcę oskarżonego nie zasługiwały na uwzględnienie w zakresie kwestionującym prawidłowość rozstrzygnięcia o sprawstwie i winie V. U. (1), ustaleniach faktycznych, kwalifikacji prawnej przypisanego mu czynu oraz wymierzę orzeczonej kary. Sąd odwoławczy, dokonując kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku przez pryzmat podniesionych zarzutów, nie stwierdził uchybień uzasadniających jego zmianę w powyższym zakresie.

Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut obrońcy dotyczący obrazy art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego. Wbrew stanowisku skarżącego Sąd Rejonowy dokonał wszechstronnej analizy zgromadzonych dowodów, uwzględniając zarówno na niekorzyść oskarżonego, jak i te, które mogły mieć dla niego korzystne znaczenie, a zajęte stanowisko przekonująco uzasadnił. Sama możliwość odmiennej interpretacji poszczególnych dowodów nie świadczy o naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów, jeżeli wnioski sądu pozostają zgodne z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego.

Sąd Rejonowy zasadnie uznał za wiarygodne zeznania pokrzywdzonej X. E. (1), która zarówno w postępowaniu przygotowawczym, jak i przed sądem przyznawała, że wraz z oskarżonym nadużywała alkoholu, a w ich związku dochodziło wcześniej do awantur, wzajemnych wyzwisk i pojedynczych aktów przemocy. Nie ukrywała również, że podczas wcześniejszych interwencji Policji wycofywała się ze zgłoszeń i nie chciała ingerencji organów ścigania w ich relację. Okoliczności te nie podważają jednak, wiarygodności jej relacji dotyczącej zdarzenia objętego postępowaniem. Pokrzywdzona wyraźnie odróżniała wcześniejsze konflikty od zachowania oskarżonego w dniach od 18 do 20 maja 2024 roku, kiedy doszło do znacznej eskalacji przemocy, kierowania gróźb pozbawienia życia oraz uniemożliwiania jej opuszczenia zamieszkiwanej działki. Dopiero wówczas, obawiając się o własne życie, zdecydowała się samodzielnie zgłosić na Policję. Jej zeznania były rzeczowe, wyważone i znajdowały potwierdzenie w dokumentacji obrażeń oraz opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej.

Nie można podzielić stanowiska obrony, że wcześniejsze odwołanie interwencji Policji, agresywne zachowania pokrzywdzonej wobec funkcjonariuszy czy brak obrażeń ujawnionych podczas wcześniejszych interwencji świadczą o niewiarygodności jej zeznań. Okoliczności te odnoszą się do wcześniejszych zdarzeń i nie wykluczają zaistnienia odrębnego incydentu o znacznie poważniejszym przebiegu. Również uzależnienie pokrzywdzonej od alkoholu nie stanowi samoistnie podstawy do zdyskwalifikowania jej relacji, zwłaszcza że nie ukrywała ona własnych słabości ani wzajemnego charakteru wcześniejszych konfliktów. Sąd Rejonowy miał możliwość bezpośredniego przesłuchania świadka, a ocenę jej zeznań oparł nie tylko na obserwacji zachowania podczas rozprawy, lecz przede wszystkim na ich treści i zgodności z pozostałym materiałem dowodowym.

Trafnie oceniono również wyjaśnienia oskarżonego jako wiarygodne jedynie w części, w której przyznał, że spożywał alkohol z pokrzywdzoną i stosował wobec niej przemoc fizyczną. Oskarżony przyznawał się do uderzenia X. E. (1) w twarz, tułów i ramiona, jednak ograniczał zakresie swojego zachowania od dwóch lub trzech uderzeń, zaprzeczał kierowaniu gróźb życia i przedstawiał zdarzenie jako zwykłą awanturę. Wersja ta pozostawała w sprzeczności z zeznaniami pokrzywdzonej oraz charakterem i rozmieszczeniem ujawnionych obrażeń. Liczne zasinienia obu przedramion, okolicy podobojczykowej, lewego policzka, otarcie naskórka w okolicy lewego łuku brwiowego oraz wylew podspojówkowy prawej gałki ocznej nie dawały podstaw do przyjęcia, że przemoc ograniczyła się do kilku uderzeń. Brak obrażeń u oskarżonego nie dowodzi natomiast, że przemoc miała charakter wzajemny ani nie podważa relacji pokrzywdzonej.

Nie mógł odnieść skutku także zarzut dotyczący braku obdukcji lekarskiej. Obrażenia pokrzywdzonej zostały udokumentowane podczas oględzin jej osoby na Komisariacie Policji w dniu 21 maja 2024 roku, a następnie poddane ocenie biegłego lekarza z zakresu medycyny sądowej. W sporządzonej opinii biegły stwierdził, że obrażenia skutkowały naruszeniem czynności narządu ciała na okres nieprzekraczający siedmiu dni, w rozumieniu art. 157 § 2 k.k. Opinia została oceniona przez sąd Rejonowy jako jasna, pełna i logiczna, a obrona nie wykazała okoliczności podważających jej wnioski. O ile sama opinia nie przesądzała o osobie sprawcy ani dokładnym przebiegu zdarzenia, o tyle w zestawieniu z zeznaniami pokrzywdzonej i dokumentacją obrażeń stanowiła istotny element materiału dowodowego potwierdzającego ustalony przebieg zdarzeń. Brak bezpośrednich świadków nie uniemożliwiał poczynienia ustaleń faktycznych na podstawie spójnych zeznań pokrzywdzonej, jeżeli znajdowały one potwierdzenie w pozostałych dowodach.

Prawidłowe było również ustalenie, że oskarżony uniemożliwiał pokrzywdzonej opuszczenie działki. Okoliczność ta wynikała z jej zeznań opisywanych podejmowane próby wydostania się z miejsca zamieszkania oraz zachowanie oskarżonego, który nie pozwalał jej odejść. Brak wezwania pomocy w trakcie zdarzenia nie wykluczał prawdziwości tej relacji, zwłaszcza wobec stosowanej przemocy i kierowanych gróźb. Ostatecznie pokrzywdzona opuściła działkę i następnego dnia zgłosiła się na Policję.

W konsekwencji nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut błędnego przypisania oskarżonemu przestępstwa z art. 207 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. Zachowanie V. U. (1) nie ograniczało się do pojedynczego aktu przemocy w trakcie wzajemnej kłótni. W okresie od 18 do 20 maja 2024 r. wielokrotnie bił pokrzywdzoną pięściami po całym ciele, a gdy próbowała osłaniać się kołdrą, nadal zadał jej ciosy i kopał ją. Jednocześnie groził jej pozbawieniem życia i uniemożliwiał opuszczenie pomieszczenia, wzbudzając w niej uzasadnioną obawę spełnienie gróźb. Zachowania te, oceniane łącznie, charakteryzowały się intensywnością i uporczywością pozwalającymi uznać je za znęcanie się w rozumieniu art. 207 § 1 k.k. Dla realizacji znamion tego przestępstwa nie jest konieczne wielomiesięczne lub wieloletnie stosowanie pomocy, jeżeli zachowania sprawcy, z uwagi na ich intensywność, powtarzalność i okoliczności, stanowią dręczenie pokrzywdzonego. W sprawie ustalono ponadto, że działania oskarżonego doprowadziły do powstania obrażeń skutkujących naruszeniem czynności narządu ciała na okres nieprzekraczający siedmiu dni, co uzasadniało przyjęcie kwalifikacji z art. 157 § 2 k.k. w zb. z art. 207 § 1 k.k., przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. Wcześniejsze wzajemne konflikty stron nie zmieniają tej oceny, ponieważ Sąd Rejonowy prawidłowo odróżnił je od zdarzenia objętego wyrokiem, w którym nastąpiła wyraźna eskalacja przemocy ze strony oskarżonego.

Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut obrońcy dotyczący rażącej niewspółmierności orzeczonej kary, polegającej na wymierzeniu oskarżonemu kary 2 lat bezwzględnego pozbawienia wolności. Sąd Rejonowy prawidłowo uwzględnił wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu, intensywność stosowanej przemocy, rozległość obrażeń pokrzywdzonej, kierowanie gróźb pozbawienia życia oraz ograniczanie jej swobody. Istotna okolicznością obciążającą była również uprzednia wielokrotna karalność oskarżonego oraz popełnienie przypisanego czynu w warunkach recydywy określonej w art. 64 § 1 k.k. Wcześniejszej skazania i odbyta kara pozbawienia wolności nie powstrzymały oskarżonego przed ponownym naruszeniem porządku prawnego. Częściowe przyznanie się do stosowania przemocy nie obejmowało całego ustalonego zachowania, a podnoszone przez obronę uzależnienie od alkoholu nie usprawiedliwia stosowania przemocy wobec pokrzywdzonej. W tych okolicznościach bezwzględna kara 2 lat pozbawienia wolności jest jak najbardziej adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu oraz realizuje cele wychowawcze i zapobiegawcze. Nie zachodziły podstawy do jej złagodzenia ani do przyjęcia, że kara nieizolacyjna lub kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania spełniłaby cele kary.

Brak było również podstaw do uchylenia orzeczonego wobec V. U. (1) środka karnego w postaci zakazu zbliżania się do pokrzywdzonej na okres 5 lat. Charakter przypisanego czynu, kierowane groźby, stosowana przemoc oraz obawa o bezpieczeństwo pokrzywdzonej uzasadniały zastosowanie środka służącego jej ochronie. Znaczenie miało także naruszenie przez oskarżonego zakazu zbliżania się do pokrzywdzonej po zastosowaniu środków zapobiegawczych. Okoliczności te przemawiały za utrzymaniem zakazu w orzeczonym kształcie.

Ponadto na uwzględnienie nie zasługiwała także apelacja wniesiona przez prokuratora, kwestionująca ustalony przez Sąd Rejonowy czas popełnienia czynu i postulująca przyjęcie, że oskarżony znęcał się nad pokrzywdzoną w okresach od 10 czerwca 2020 roku do 29 grudnia 2023 roku oraz od dnia 29 kwietnia 2024 roku do dnia 21 maja 2024 roku. Zawiadomienie pokrzywdzonej i raporty interwencji Policji potwierdzały, że w przeszłości pomiędzy stronami dochodziło do konfliktów i podejmowano interwencje związane z ich zachowaniem. Nie stanowiły jednak wystarczającej podstawy do ustalenia, że zachowania oskarżonego w całym okresie wskazanym przez prokuratora wyczerpywały znamiona przestępstwa z art. 207 § 1 k.k. Z materiału dowodowego wynikało, że wcześniejsze awantury miały charakter wzajemny, a pokrzywdzona niejednokrotnie wycofywała się ze zgłoszeń. Okoliczności te nie wykluczają występowania wcześniejszych nagannych zachowań, nie pozwalają jednak na pewne ustalenie, że stanowiły one znęcanie się w rozumieniu prawa karnego.

W przedmiocie zarzutu obrony co do kosztów postępowania Sąd Okręgowy wypowiedział się w sekcji 6 niniejszego uzasadnienia.

Wniosek prokuratora

Uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Wnioski obrony

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego czynu,

ewentualnie

zmiana wyroku poprzez:

-przyjęcie, że czyn oskarżonego nie wyczerpuje znamion przestępstwa z art. 207 § 1 k.k., a jedynie art. 157 § 2 k.k.,

-wymierzenie oskarżonemu kary łagodniejszej,

-uchylenie orzeczonego środka karnego w postaci zakazu zbliżania się na okres 5 lat jako nadmiernie dolegliwego.

Zasądzenie na rzecz adw. D. K. (1) od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu przed Sądem Rejonowym dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie należnego wynagrodzenia w prawidłowej wysokości, zgodnie z obowiązującymi przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości.

Częściowo zasadny

Niezasadny

Podniesiona w apelacjach argumentacja nie mogła spowodować uchylenia, ani zmiany wyroku w żądanym zakresie – poza kwestią kosztów postępowania – z przyczyn wsazanych wyżej.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

Wskazać wszystkie okoliczności, które sąd uwzględnił z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia

i podniesionych zarzutów (art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k.).

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

1

Przedmiot utrzymania w mocy

0.1Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2025 roku, sygn. akt III K 757/24, poza rozstrzygnięciem dotyczącym wynagrodzenia za obronę z urzędu.

Mając na uwadze powyższą argumentację, nie podzielając żadnego z zarzutów apelacyjnych dotyczących prawidłowość rozstrzygnięcia o sprawstwie i winie V. U. (1), ustaleniach faktycznych, kwalifikacji prawnej przypisanego mu czynu oraz wymierzę orzeczonej kary, Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy stwierdzając, że nie jest on dotknięty wadami, które powinny być brane pod uwagę z urzędu.

1.

Przedmiot i zakres zmiany

0.0.1Pkt. 5 zaskarżonego wyroku dotyczący zasądzenia od Skarbu Państwa na rzecz adw. D. K. (1) kwoty 1859, 76 zł, zawierającej należny podatek VAT, tytułem wynagrodzenia za obronę udzieloną oskarżonemu z urzędu, zmieniono w ten sposób, że wynagrodzenie za obronę z urzędu podwyższono do kwoty 2509,20 złotych.

O powodach powyższej zmiany Sąd Okręgowy wypowiedział się w sekcji 6 niniejszego uzasadnienia.

Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

Konieczność umorzenia postępowania

4. Konieczność warunkowego umorzenia postępowania

5.

Inne rozstrzygnięcia z wyroku

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

Koszty procesu

Wskazać oskarżonego.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

V. U. (2)

1. 3.

4. Sąd I instancji błędnie zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. D. K. (1) zaniżoną kwotę 1859, 76 zł brutto tytułem wynagrodzenia za obronę udzieloną oskarżonemu z urzędu. Zgodnie z § 17 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, za obronę w postepowaniu przygotowawczym (dochodzenie), obrońcy przysługuje wynagrodzenie w wysokości 360 złotych netto. Sąd I instancji nie uwzględnił, wskazanego etapu postępowania, mimo iż z analizy akt sprawy wynika, że obrońca podejmował czynności procesowe. Ponadto obrońca brał udział w 6 terminach rozprawy przed Sądem I instancji. Zgodnie z treścią § 17 ust. 2 pkt 3 powyższego rozporządzenia za każdy następny dzień rozprawy głównej wynagrodzenie obrońcy ulega podwyższeniu o 20% stawki podstawowej, tj. o 168 zł za każdy kolejny termin. W niniejszej sprawie wynagrodzenie za etap sądowy powinno wynieść 1680 zł netto (2066,40 brutto). Łączna należna obrońcy kwota wynosi zatem 2509,20 złotych brutto. Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. D. K. (1) kwotę 1033,20 zł obejmującą wynagrodzenie za pełnioną z urzędu obronę oskarżonego w postępowaniu odwoławczym oraz należny podatek VAT. O wynagrodzeniu obrońcy z urzędu w postępowaniu odwoławczym orzeczono na podstawie § 4 ust. 3 oraz § 17 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.

Sąd na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych, przejmując je na rachunek Skarbu Państwa, uznając iż przemawia za tym jego sytuacja majątkowa.

Granice zaskarżenia

Wpisać kolejny numer załącznika 1

Podmiot wnoszący apelację

Prokurator

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Całość zaskarżonego wyroku

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na niekorzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Uchylenie

Granice zaskarżenia

Wpisać kolejny numer załącznika 2

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Całość zaskarżonego wyroku

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana