Ugodził konkubinę nożem, bo go zdradzała. Sąd Apelacyjny utrzymał wyrok

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie z dnia 26 marca 2020 r. sygn. VK 241/19

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

Na niekorzyść

W całości

W części

co do kary

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

Nie prowadzono postępowania dowodowego w postępowaniu odwoławczym

Fakty uznane za nieudowodnione

Nie prowadzono postępowania dowodowego w postępowaniu odwoławczym.

Stanowisko sądu odwoławczego wobec zgłoszonych zarzutów i wniosków

I. Zarzuty zawarte w apelacji obrońcy:

1. Co do czynu 1:

Obrazę art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodniej oceny materiału dowodowego polegającej na błędnym przyznaniu waloru wiarygodności zeznaniom K. Ż., w sytuacji, gdy była ona jedynym świadkiem zdarzenia z dnia 11 maja 2019 roku a mając na uwadze relacje panujące pomiędzy oskarżonym a świadkiem należy wskazać, że jej zeznania nie powinny być uznanie za wiarygodne i obiektywne, albowiem zależało jej na pogrążeniu byłego konkubenta, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego poprzez uznanie, że oskarżony działał w zamiarze bezpośrednim pozbawienia życia pokrzywdzonej;

Co do czynu 2:

Obrazę art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodniej oceny materiału dowodowego polegającej na błędnym braku przyznaniu wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie opisu zachowania K. Ż., które także spełniały przesłanki czynu niedozwolonego określonego w art. 207 § 1 k.k., a w konsekwencji błędnym ustaleniu stanu faktycznego poprzez wskazanie na jednostronność działań oskarżonego.

II. Zarzut apelacji prokuratora:

- rażącej niewspółmierności kary wymierzonej przez Sąd I instancji wobec oskarżonego J.

S. wskutek niedostatecznego uwzględnienia stopnia społecznej szkodliwości popełnionych przez niego czynów zabronionych, rodzaju i rozmiaru naruszonych dóbr, okoliczności i sposobem zachowania sprawcy, jak również z uwagi na zasady prewencji indywidualnej i generalnej oraz potrzebę kształtowania społecznej świadomości prawnej, polegającą na orzeczeniu wobec oskarżonego za czyn z art. 13 § I kk w zw. z art. 148§ I kk w zb. z art. 157§ 1 kk w zw. z art. 64§ 1 kk w zw. z art. 11 §2 kk kary 12 lat pozbawienia wolności, zaś za czyn z art. 207§ 1 kk w zw. z art. 64§ 1 kk kary 1 roku pozbawienia wolności i kary łącznej 12 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, podczas gdy prawidłowa ocena ogólnych dyrektyw wymiaru kary, jak również zasada prewencji indywidualnej i generalnej, stopnia społecznej szkodliwości czynów oraz potrzeba kształtowania społecznej świadomości prawnej oceniane zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego prowadzą do wniosku, że w niniejszej sprawie nie zachodzą żadne okoliczności łagodzące, zaś orzeczona kara winna być karą surowsza.

Niezasadny

Ad. I. Zarzuty zawarte w apelacji obrońcy okazały się niezasadne. Sąd I instancji w sposób prawidłowy ocenił i omówił materiał dowodowy zgromadzony w sprawie i w drodze analizy tego materiału dowodowego w sposób prawidłowy wysnuł wnioski prowadzące do ustalenia stanu faktycznego.

Na wstępie zaznaczyć należy, że nie każdy z przeprowadzonych na rozprawie głównej dowodów ma stanowić podstawę ustaleń faktycznych. Byłoby to w wielu wypadkach w istocie niemożliwe ze względu na wzajemną sprzeczność okoliczności wynikających z różnych dowodów. Odmówienie wiary niektórym zeznaniom lub wyjaśnieniom złożonym przez świadków lub oskarżonych, a w rezultacie ich pominięcie jako podstawy dowodowej podczas dokonywanych ustaleń faktycznych, nie może być utożsamiane ani z brakiem oceny okoliczności wynikających z dowodów, lub wadliwych ustaleń faktycznych. Zarzuty przedstawione w apelacji obrońcy

de facto ( gdyby je uznać ) sprowadzałyby się do tego, że jedynym dowodem wiarygodnym w sprawie miałyby być wyjaśnienia oskarżonego i to z pominięciem pierwszych wyjaśnień złożonych w postępowaniu przygotowawczym oraz z pominięciem zeznań świadków przesłuchanych w sprawie. Z jakich przyczyn Sąd Okręgowy część wyjaśnień oskarżonego uznał za linię obrony oskarżonego zostało szczegółowo wyjaśnione w uzasadnieniu judykatu Sądu I instancji. Sąd ten w sposób jasny wytłumaczył z jakiej przyczyny dał wiarę K. Ż., podkreślił, że jej relacja znajduje potwierdzenie w zeznaniach innych świadków ( w tym zupełnie niezainteresowanych w sprawie jak np. sąsiadka A. B. czy interweniująca policjantka – A. K. (1)), a zeznania pokrzywdzonej w zestawianiu z zeznaniami innych świadków, dołączonymi dokumentami stanowią logiczny ciąg wydarzeń ( nawet gdy o niektórych faktach zeznaje tylko pokrzywdzona). Elementy te świadczą o tym , iż Sąd Okręgowy wywiązał się z obowiązku nałożonego nań w art. 7 kpk.

Przypomnieć należy, iż zamiar oskarżonego odnośnie zarzutu kwalifikowanego z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 148 §1 kk i in. został ustalony nie tylko w oparciu o zeznania pokrzywdzonej, jej córki i N. K.. Funkcjonariusz policji A. K. zeznała o okolicznościach zatrzymania oskarżonego: ( vide: T. I k. 68 v-69), że J. S. w chwili zatrzymania przyznał, że ugodził konkubinę nożem, bo go zdradzała, dodał, że ma nadzieję , „ że zdechnie w szpitalu” a on będzie miał satysfakcję. Słowa te jasno obrazują sferę wolitywną działań oskarżonego i zamiaru jaki mu przyświecał.

Ad. II/ Również zarzut rażącej niewspółmierności wymierzonej kary pozbawienia wolności oskarżonemu – wskazany w apelacji prokuratora okazał się niezasadny. W wywodach omawiających wymiar orzeczonej kary Sąd I instancji przeanalizował wszystkie argumenty wskazywane przez prokuratora w wywodzonym środku odwoławczym. Fakt, iż wszystkie argumenty przywoływane przez oskarżyciela zostały rozważone przez Sąd Okręgowy – czyni ten środek odwoławczy jedynie polemiką. Sąd wziął pod uwagę społeczną szkodliwość czynów oskarżonego, rozmiar wyrządzonej szkody na życiu i zdrowiu oraz dobru rodziny, zachowania agresywne oskarżonego, jego wielokrotną uprzednią karalność. Kary jednostkowe orzeczone w wyroku i kara łączna są adekwatne do stopnia zawinienia oraz zgodne z dyrektywami prewencji ogólnej i szczególnej. Dodać można, że ( dzięki postawie pokrzywdzonej) przestępstwo z art. 148 § 1 kk zakończyło się w formie stadialnej usiłowania ( udolnego). Nadto dla realizacji swojego zamiaru oskarżony nie snuł uprzednio misternej intrygi i nie czynił profesjonalnych przygotowań.

I. Wniosek apelacji obrońcy:

O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

II. Wniosek apelacji prokuratora:

O zmianę wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze poprzez wymierzenie oskarżonemu kary łącznej 25 lat pozbawienia wolności.

Niezasadny

Niezasadny

Wnioski obu apelacji o zmianę wyroku ( alternatywnie uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania) okazały się niezasadne z tych samych przyczyn, dla których stwierdzono niezasadność zarzutów apelacyjnych.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok skazujący oskarżonego oraz wymiar kar jednostkowych oraz orzeczonej kary łącznej.

Ponieważ zarzuty zawarte w apelacjach obrońcy i prokuratora okazały się niezasadne, zatem nie było przyczyny dla której wyrok Sadu Okręgowego miałby ulec zmianie lub zostać uchylony.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

Koszty procesu

2 i 3.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 624 §1 kpk z uwagi na fakt, iż oskarżony nie posiada dochodów oraz jest pozbawiony wolności – zwalniając w postępowaniu odwoławczym J. S. (1) od ponoszenia kosztów sądowych, a wydatkami obciążając Skarb Państwa.

O kosztach obrony z urzędu świadczonej na rzecz oskarżonego w postępowaniu odwoławczym Sąd orzekł na podstawie art. 618 §1 pkt.11 kpk.

Dorota Tyrała Zbigniew Kapiński Katarzyna Capałowska

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

obrońca

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok skazujący

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Uchylenie ( wniosek alternatywny)

zmiana

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

prokurator;

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Orzeczenie o karze

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na niekorzyść

W części

co do kary

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Uchylenie ( wniosek alternatywny)

zmiana