Kradzieże aut na części w B. Sąd Apelacyjny zmienił kwoty naprawienia szkód

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Sąd Okręgowy w Poznaniu wyrok z 26 października 2022 r. [III K 251/21].

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

W części

co do winy

co do kary

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

uchylenie

zmiana

Stanowisko sądu odwoławczego wobec zgłoszonych zarzutów i wniosków

Apelacja oskarżonego D. C.- obraz art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji tego poczynienie niesłusznych ustaleń faktycznych, zgodnie z którymi oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona występków wyszczególnionych w punktach II- XXIII części wstępnej wyroku, zakwalifikowanych jako czyny z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k., podczas gdy dowody ocenione w sposób prawidłowy do wniosku takiego nie prowadzi.

Niezasadny

Zarzut ogólny, nie wykazał dlaczego ocena dowodów dokonana przez sąd I instancji ma być uznana za złą i prowadzącą do błędnych ustaleń faktycznych. Z pewnością argumentem mającym przemawiać za uznaniem, że omawiany zarzut apelacyjny jest zasadny nie może przemawiać postulowanie wiarygodności wyjaśnień samego oskarżonego D. C., skoro nie podano przesłanek mających do tego prowadzić.

Zmianę i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów.

Niezasadny

Z uwagi na niezasadność zarzutu.

Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się niezasadna, albowiem zarzut w niej przedstawiony był nieprzekonywujący i w konsekwencji nie mogły doprowadzić do zmiany i uniewinnienia oskarżonego od poszczególnych zarzutów ani do uchylenie wyroku wobec oskarżonego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, tym bardziej, że nie zaszła żadna z okoliczności, o których mowa w art. 437§2 k.p.k., a więc nie zaszła bezwzględna przesłanka odwoławcza [art. 439 k.p.k.], nie mamy do czynienia z naruszeniem reguły

ne peius [art. 454 k.p.k.], albo nie zachodzi również konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu sądowego w całości.

Uzupełnienie apelacji obrońcy oskarżonego D. C..

1.Zakup działki, na której miało dojść do rozbierania samochodów przepisana mamie oskarżonego (...) r., i wtedy została przekazana do użytku i błąd w ustaleniach faktycznych co do zarzutów: II [popełniony (...) r., III [popełniony od (...)r., IV [popełniony(...) r. ], błędnej oceny wyjaśnień oskarżonego J. H., który przyznał się do kradzieży ale nie do udziału z zorganizowanej grupie przestępcze, nie potrafił powiedzieć do których kradzieży przyznaje się a których nie przyznaje, a sąd oparł się na analizie kryminalnej, a poszczególne czyny powinny być rozpatrywane osobno.

Niezasadny

W pierwszej kolejności trzeba zauważyć, że to uzupełnienie apelacji, wykonane przez obrońcę w/w oskarżonego, w praktyce jest powtórzeniem treści apelacji własnej oskarżonego D. C. z (...) r., która pochodziła od osoby nieuprawnionej do jej sporządzenia, przy czym to uzupełnienie tego środka odwoławczego nastąpiło w terminie do skutecznego wniesienia apelacji, który upływał z końcem (...) r. W efekcie sąd odniesie się do treści zawartych w tym uzupełnieniu, choć ma pełną świadomość, że w praktyce nie pochodzi ono od obrońcy, które je jedynie sygnował, skoro wskazano w nim choćby, że ,,działka została przekazana do użytku mojej mamie w dniu (...)r.”, ,,kontener stojący na działce należącej do mojej mamy zakupiłem na terenie N.”.

Niemniej, działka, o której wzmiankowano w tym uzupełnieniu apelacji została nabyta pod warunkiem (...) r., na co wskazuje załączony do apelacji akt notarialny [A nr (...)], ale nie wynika z tego, że była ona użytkowana dopiero od (...) r. kiedy nastąpiło zawarcie umowy przeniesienia własności tej nieruchomości [akt notarialny, repertorium A nr (...). To przeniesienie własności jest bezspornym obiektywnym dowodem, że taka czynność prawna w tej dacie miała miejsce, ale nie oznacza to, że użytkowanie nieruchomości przed tą datą było wykluczone. Nie można zapominać, że mamy w aktach sprawy, jako dowód, właściwie oceniony przez sąd I instancji, wyjaśnienia oskarżonego J. H., z których jednoznacznie wynika, że dochodziło do kradzieży pojazdów mechanicznych w B. co odbywał się z udziałem oskarżonego D. C.. Nie ma żadnych racjonalnych powodów aby oskarżony J. H. pomawiał drugiego oskarżonego o udział w tych licznych przestępstwach wbrew faktom. Tym bardziej, taki wniosek jest zasadny albowiem oskarżony J. H. nie przerzucał wyłączną odpowiedzialności karną na inną osobę [inne osoby]. J. H. był wielokrotnie przesłuchany w charakterze podejrzanego. Nie od razu postawiono mu zarzuty tożsame z zarzutami wskazanymi w akcie oskarżenia, więc na przestrzeni postępowania przygotowawczego,

w praktyce, dawkował informacje na temat działalności przestępczej prowadzonej z oskarżonym D. C., ale także były przesłuchania [czynności procesowe] w toku postępowania karnego, których nie składał wyjaśnień. Ten oskarżony w toku procesu, przyznał się do zarzutów odnoszących się do popełnienia przestępstw przeciwko mieniu, złożył określonej treści wyjaśnienia, udzielał odpowiedzi na pytania, realizując swoje uprawnienia, przy czym w toku tej rozprawy, która miała miejsce(...)r. [k. 1636] uczestniczył oskarżony D. C., który był aktywny zadawał pytania, więc trudno teraz przekonywująco przyjąć, że ma zastrzeżenia do sposobu przesłuchania tego uczestnika procesu, że było ono niekompletne, co ma niezasadnie obciążać sąd I instancji, upatrując w tym braki procesowe, mające mieć przełożenie na dokonanie błędnych ustaleń faktycznych.

Oskarżony J. H. był przesłuchany w toku postępowania przygotowawczego [vide: teczka osobowa]:

k. 15- przesłuchanie (...) r.- postawiono mu zarzut kradzieży zarzuty 7 aut- oskarżony przyznał się – wskazał ,,czasami gdzieś minie [oskarżony C.] wysadzał i na niego czekałem, czasami gdzieś z nim jeździłem. Ja brałem kluczyki wsiadałem do auta i jechałem do G.. Były sytuacje kiedy podjeżdżaliśmy pod auto i ono było żeby nim pojechać. W takich sytuacjach D. [C.- przypis sądu II instancji] miał już kluczyki, wręczał mi go [jej] i ja tym autem z N. wracałem. W innych sytuacjach on mnie zostawiał w aucie i gdzieś się udawał, potem do mnie wracał i razem podjeżdżaliśmy po samochód, do którego ja się przesiadałem. Przy mnie D. nigdy nie kradł samochodu. W godzinach nocnych i zaczynaliśmy demontować w kontenerze. R. (...) [oskarżony R.] zabierał M. (...). Z. te skradzione części do R. do R. w okolicy ronda. Tam zostawiałem busa i nie wiem co się z nim dalej działo. Nie było tak, że D. miał zawsze kluczy od kradzionego auta przy sobie. My się zatrzymywaliśmy on wysiadał, gdzieś chodził. Ja nie wiem czy on te auta kradł wtedy, czy może wcześniej, czy w ogóle nie on je kradł. Zasadniczo kradliśmy F. (...), S M., K.. R. przekazywał mi pieniądze w gotówce. Tego przeważnie było około 12.000 zł”. Wskazał, że posiadał telefon o nr tel. (...), który używałem w czasie przestępstw.

k. 22- przesłuchanie (...)r. – wskazał, że dostał kluczyki od F. (...), D. [oskarżony C.- przypis sądu II instancji] dał kluczyki, chyba były one przeprogramowane, z częściami pojechał do (...) na terenie posesji, F. (...) tydzień wcześniej, do kradzieży F. (...) doszło miesiąc wcześniej, wskazał na udział oskarżonego M. W. ps. (...).

k. 25- (...) r. miał miejsce eksperyment procesowy z udziałem tego oskarżonego, w oku którego wskazał R. u (...) [oskarżony R.], gdzie przesiadał się do jego busa.

k. 30- (...) r. posiedzenie w przedmiocie tymczasowego aresztowania, podtrzymał wcześniej złożone wyjaśnienia.

k. 38- (...) r. – w toku tego przesłuchania podał, że (...) [oskarżony R.] będzie przekazywać pieniądze, nie rozmawiał z (...) skąd pochodzą części z danego pojazdu, może D. [oskarżony C.- przypis sądu II instancji] z C. uzgadniali te kwestie. Widział u D. [C.- przypis sądu II instancji] urządzenie elektroniczne do odkodowania kluczyków przy M. [na marginesie, rozpoznał jej- chodziło o urządzenie D.- 3T- 300, miało ono kosztować ok. 20.000 zł], podał, że, D. [oskarżony C.- przypis sądu II instancji] musiał mieć te samochody już przygotowane do kradzieży albo w jakiś sensie już ukradzione, przygotowywał sobie więcej niż jeden samochód być może przy użyciu tego urządzenia, telefon Samsung [zabezpieczony z przyporządkowanym w/w numerem] kupił (...) r. i tylko używało go na B. na kradzieże aut.

k. 56- (...) r.- miał miejsce kolejny eksperyment procesowy- w toku którego był [z policjantami] w P., Ż., powiedział o zakupie ,,zagłuszarki” sygnału (...)/ GSM, byli w D. na stacji benzynowej gdzie zostawiali busa, w D. było inne miejsce gdzie zostawiali busa, i stamtąd jechali z D. [oskarżonym C.- przypis sądu II instancji] do B., wskazał G. i kontener gdzie rozbierali auta, wskazał, że była dziura w podłodze i nią wychodzili na przerwę oraz z boku kontenera.

k. 69 –(...) r. – w toku tego przesłuchania podał, że pierwszy wyjazd do N. po samochód odbył się (...)r. z D. [oskarżony C.- przypis sądu II instancji], wcześniej tylko rozbierał auta.

k. 80- (...) r.– w czasie tego przesłuchania podtrzymał wcześniejsze- okazano tablice poglądową i rozpoznał oskarżonego R. R. (3).

k. 87- (...) r. – podczas tej czynności wskazał, że zna D. K. (1) i M. G. (1), oni pomagali przy rozładunku części u R. [oskarżonego R.- przypis sądu II instancji].

k. 89- (...) r. – podał, że nie wie czy D. [C. – przypis sądu II instancji] z R. widzieli się, ale mieli wszystko uzgodnione, R. nie mówił skąd części nie mówił, że te części te mają pochodzić z aut ,,potestowych”, nr VIN były usuwany, przy czym żadnych faktur nie dawał.

k. 119- (...) (...). – przyznał do stawianych zarzutów, podtrzymał wcześniej złożone wyjaśnienia, przy czym nie złożył dodatkowych wyjaśnień.

k. 131- (...) r. – przyznał do stawianych zarzutów, podtrzymał wcześniej złożone wyjaśnienia, przy czym nie złożył dodatkowych wyjaśnień.

k. 134- (...) r. – w toku tej czynności wskazał, że jak telefon [o nr (...) przypis sądu II instancji] logował na trasie D.- R., to wtedy jechali do B. na kradzieże, D. [C. – przypis sądu II instancji] wychodził brał coś ze sobą i auta były gotowe, używano komputera do kradzieży, łącznie około 20 aut, działalność ta rozpoczęła się na jesieni 2018 r. łuk sportowy był w jednym aucie, nie rozpoznał z ,,google maps” miejsc gdzie kradziono auta.

k. 143- (...) r. – przyznał do stawianych zarzutów, podtrzymał wcześniej złożone wyjaśnienia, przy czym nie złożył dodatkowych wyjaśnień.

k. 149- (...)r. – w czasie tej czynności procesowej podał, że przed wjazdem skradzionym autem do kontenera demontowane zawiasy i drzwi bo było bardzo ciasno, potwierdził, że miał działalność gospodarczą z M. [M. G. (2)] ale nie działali w kradzieżach, M. przyjechał po niego kiedy został zatrzymany w kradzionym aucie w B., za co dostał wyrok zaoczny i została wymierzona kara w zawieszeniu.

Jak widać z powyższego przytoczenia w sposób hasłowy wyjaśnień oskarżony J. H., opisał on proceder rozłożony w czasie odnoszący się do licznych kradzieży samochodów w B., losów skradzionych pojazdów oraz części pochodzących z nich, wskazując na udział poszczególnych osób i ich rolę w procederze. Jednoznacznie i jasno wskazując kto był złodziejem, a kto paserem, co potwierdza smutną życiową prawdę, że generalnie ,,nie ma paserów to nie ma złodziejstwa”.

Co prawda, w swoich wyjaśnieniach oskarżony J. H. nie odnosił się dokładnie do wszystkich zarzucanych jemu oraz oskarżonemu D. C. kradzieży pojazdów z wspomnianego miasta, ale nie oznacza to, że przypisanie tym oskarżonym tych 22 kradzieży wskazanych pojazdów mechanicznych, było rozstrzygnięciem arbitralnym, nie mającym podstaw w materiale dowodowym.

W pierwszej kolejności, wskazać należy te na istotne wyjaśnienia J. H., który przyznał się do tych kradzieży samochodów, a jest on osobą zbyt dojrzałą i doświadczoną życiowo aby przyznał się do czegoś czego nie uczynił, tym bardziej, że wiedział, że grozi mu surowa odpowiedzialność karna, przy czym ważne jest, że ujawniono przy nim w toku zatrzymania [także wtedy został zatrzymany oskarżony D. C.] telefon o numerze (...), którym posługiwał się w toku dokonywania kradzież pojazdów, jak i posługiwał się nim na terenie P. w tym okresie szeroko rozumianym, a więc przy przewożeniu [kierowaniu] do miejsca gdzie były pojazdy demontowane, kiedy jechał z częściami pochodzącymi z tych zdemontowanych pojazdów na miejsce ich odbioru przez oskarżonych paserów, oczywiście oni nawet nie musieli fizycznie w tym uczestniczyć, ale wystarczająca była ich świadomość, że części samochodowe pochodzą z uprzednich kradzieży pojazdów. O tyle to jest ważne, że tym telefonem posługiwał się ten oskarżony właśnie w czasie kiedy urzeczywistniał swoją działalność przestępczą wraz z pozostałymi oskarżonymi.

Znajomość tego numeru i ustalenie w jakich okolicznościach oskarżony posługiwał się tym aparatem, w efekcie uzyskania danych od właściwego operatora telefonii komórkowej, dało się przeanalizować logowanie tego aparatu na (...). To z kolei, w połączeniu z wyjaśnieniami oskarżonego J. H., poddane odpowiedniej analizie prowadziło do potwierdzenia wyjaśnień tego oskarżonego, nawet przy ich mankamentach, skoro nie odnosił się on często do konkretnych zdarzeń [kradzieży]. Przedmiotem analizy danych telekomunikacyjnych zazwyczaj są materiały otrzymane od firm telekomunikacyjnych obsługujących telefony bezprzewodowe (numer telefonu, daty pracy kart SIM S. I. Module tzw. moduł identyfikacji abonenta), dane identyfikacyjne abonentów numerów, czas połączeń, informacje dotyczące logowań aparatu telefonicznego do stacji przekaźnikowych, parametry geograficzne i techniczne tych stacji, a także materiały ujawnione podczas badania (oględzin) telefonu przez biegłego z zakresu informatyki śledczej, bądź też inną przeszkoloną osobę.

W drugiej kolejności, rezultatem tych powiązań jest analiza kryminalna [k. 374 i dalsze]. Znamienne jest, że ten telefon logował się w okresach kiedy dochodziło do kradzieży pojazdów wskazanych w akcie oskarżenia, bądź tuż po ich dokonaniu w miejscach istotnych mając na względzie cele wyznaczone do realizacji w kontekście przypisanych przestępstw. Dokonywano kradzieży samochodów osobowych w celu ich demontażu dostarczeniu części z tych pojazdów paserom i uzyskanie od nich określonego wynagrodzenia [zapłaty] za dostarczony towar. Ten mechanizm jest czytelny i z punkty widzenia przestępców jasny. Kradzieże samochodów nie odbywały się dla samych kradzieży, miały ona określony cel, zmierzający do uzyskania części samochodowe, które dawało się poprzez paserów, spieniężyć.

Trzeba wskazać, że procesowa analiza kryminalna nie jest dowodem sensu

stricto w prawie (w rozumieniu źródła dowodowego). Ale poprzez swoją istotę może posiadać fundamentalne znaczenie dzięki właściwemu umieszczeniu i zobrazowaniu w przebiegu zdarzenia określonych faktów i dowodów oraz powiązań pomiędzy nimi. W takim ujęciu treść analizy – stanowiąc pewien fakt (czy raczej podsumowanie faktów), o jakim mowa w art. 332 § 2 k.p.k. – może stanowić element uzasadnienia aktu oskarżenia lub innego dokumentu procesowego (np. wniosku o zastosowanie tymczasowego aresztowania). Sporządzona analiza, oparta na materiałach procesowych, jako pisemny dokument może też zostać włączona do akt postępowania przygotowawczego. Tym samym może również zostać przekazana wraz z aktem oskarżenia do sądu (art. 334 § 1 k.p.k.).

Co prawda, jak wskazano powyżej, analiza kryminalna nie stanowi dowodu w znaczeniu ścisłym, jest więc dyskusyjnym, nie wykluczając pomimo wszystko takiej opcji, czy może ona zostać również wskazana w wykazie dowodów, o którym mowa w art. 333 § 1 pkt 2 k.p.k. Niemniej jednak i bez takiego umieszczenia, mając istotne znaczenie poprzez swą treść, nie tylko może i powinna być omówiona w uzasadnieniu aktu oskarżenia, ale jej formalne ujawnienia w toku rozprawy sądowej umożliwia art. 393 § 1 k.p.k. Analiza taka winna być bowiem traktowana jako notatka urzędowa, dokumentująca omówienie czynności badania informacji wynikającej z dowodów w znaczeniu ścisłym (zarówno pierwotnych, jak np. dane telekomunikacyjne, jak i wtórnych, np. protokół przeszukania czy protokół oględzin), z której to czynności nie jest wymagane sporządzenie protokołu.

Jeżeli zachodzi taka potrzeba, osoba sporządzająca taką analizę (analityk kryminalny) może zostać przesłuchana zarówno w postępowaniu przygotowawczym (co raczej się nie zdarza), jak i przed sądem w charakterze świadka, na okoliczności związane z samym sporządzeniem analizy, bądź związane z wnioskami z niej płynącymi, a szczególnie drogą dojścia do nich.

Finalnie, jeżeli analiza kryminalna opiera się na uzyskanych dowodach, w toku postępowania karnego, które zostaną poddane ewaluacji, przy wybranych metodach badawczych, racjonalnych i dopuszczalnych technicznie oraz formalnie [a w tym zakresie nie ma w zasadzie ograniczeń], choćby odnoszących się do logowań telefonu [telefonów], wykonanych połączeń przy jego [ich] użyciu, dat ich wykonania, i da to połączyć się z inni dowodami, to taka analiza jest źródłem poczynienia określonych ustaleń faktycznych. Inna sytuacja byłaby gdyby analizy kryminalnej nie dało się połączyć z innymi dowodami, to w tym konkretnym wypadku rezultaty tej analizy dawałyby wyłącznie podstawy do przesądzenia, że określony telefon logował się w określonych miejscach i z niego wykonywano określone połączenia, a to nie dawałoby pełnych i pewnych podstaw do przesądzenia, że to samo w sobie przemawia za słusznością przypisania przestępstw zarzuconych poszczególnym oskarżonym. Tym uzupełnieniem analizy kryminalnej właśnie są wyjaśnienia J. H., wyniki przeszukań, odnalezienie części [znikomej] pochodzących z kradzieży, odnalezienie przedmiotów służących do popełnienia kradzieży z włamanie, oczywiście w powiązaniu z opiniami odnoszącymi się do ustalenia ich właściwości oraz funkcji [chodzi choćby o opinie Laboratorium Kryminalistyczne KWP z (...) r.- (...)

(...)

(...) r. [k. 301 i dalsze]- dotyczącą urządzeń elektronicznych w postaci tzw. ,,kości” i ,,zagłuszarki” i kluczyków, ,,odpalarki” do – awaryjnego uruchomieniu pojazdów, które mogą służyć do kradzieży, przy czym zagłuszarka-działająca na różnych częstotliwości dla 8 różnego rodzaju zakresów: L., GSM, D./ (...), (...), 4g L., (...), 4G H.]. Wnioski tej opinii są jednoznaczne i wskazują, że złodzieje [oskarżony C. oraz H.] byli technicznie przygotowani do dokonywania elektronicznych zabezpieczeń samochodów, mało tego używano urządzenia, które miało uniemożliwiać lokalizację pojazdu, a więc utrudniać dotarcie do jego położenia, co miało wykluczać wykrycie sprawców. Takie przedmioty nie znajdują się w posiadaniu u przypadkowych ludzi, a powiązanie ich cech, z materiałami otrzymanymi od strony niemieckiej, z wyjaśnieniami oskarżonego J. H., z uwzględnieniem logować telefonu, którym posługiwał się w toku kradzieży samochodów, transportu do miejsca ich demontażu, a następnie przewożenia części pochodzących z nich, daje pełny, jasny obraz kiedy i gdzie dochodziło do tych przestępstw i jaki był los przedmiotów tych przestępstw. Odmienne traktowanie tych kwestii to nieudolna polemika, zmierzająca do uniknięcia odpowiedzialności karnej oskarżonych, którzy nie przyznają się do czynów albo pomniejszają swój udział, albo nieudolnie forsują wersję, z której miałoby wynikać, że ich udział był pozbawiony umyślności.

Ustawa z dnia (...) r. prawo telekomunikacyjne [ówcześnie obowiązujące, aktualnie obowiązuje ustawa z (...) r. prawo komunikacji elektronicznej], formułowało obowiązki przetrzymywania danych telekomunikacyjnych przez operatorów publicznych sieci telekomunikacyjnych oraz dostawców ogólnie dostępnych usług telekomunikacyjnych i udostępniania ich na potrzeby uprawnionych służb. W świetle przepisów tej ustawy, operatorzy mają obowiązek zachowania danych przez okres dwunastu miesięcy licząc od dnia połączenia, bądź nieudanej próby łączności. Po tym okresie opisywane dane ulegają zniszczeniu. Wspominanym wyżej obowiązkiem, objęte są dane niezbędne do ustalenia użytkownika inicjującego i odbierającego połączenie oraz informacje dotyczące daty i godziny połączenia, czasu jego trwania, rodzaju transmisji danych, lokalizacji telekomunikacyjnego urządzenia końcowego. Analiza wykazów telefonicznych ma zastosowanie do wskazania informacji o powiązaniach między ludźmi i organizacjami, na podstawie danych kto, do kogo wykonywał połączenie, przez jaki okres, jak często, w jakich porach dnia i nocy, a także czy połączenia telefoniczne nasilały się przed badanym zdarzeniem przestępnym. Na skalę kontaktów między poszczególnymi użytkownikami może wskazywać ich częstotliwość, czas trwania, w jakich dniach i godzinach są one wykonywane. Badanie tych danych umożliwia scharakteryzowanie działalności przestępczej przez odnotowanie, z jakimi firmami następowały połączenia.

Retencja danych telekomunikacyjnych to gromadzenie i archiwizowanie informacji o ruchach w sieci telekomunikacyjnej celem przeciwdziałania, wykrywania i ścigania sprawców przestępstw. Częstym problemem jest różny format danych otrzymywanych od operatorów oraz postać ich przekazywania, dlatego po stronie prokuratora leży precyzyjne sformułowanie postanowienia (dane w formacie elektronicznym edytowalnym).

Bilingi należą do tak zwanych danych masowych, z uwagi na ilość informacji, których mogą dostarczać, w pojedynczych rekordach obejmujących dane dotyczące połączenia, jak też całym wykazie.

Częstym celem analizy bilingów jest wskazanie stacji przekaźnikowych (...), w obrębie których wykonywane były rozmowy (połączenia wychodzące i przychodzące). Na tej podstawie oraz jeszcze kilku danych technicznych (współrzędnych geograficznych masztów anten (...), zasięgu danej stacji, azymucie kąta stacji oraz wartości rozpiętości anteny) możliwe jest wyznaczenie hipotetycznej drogi poruszania się użytkownika telefonu komórkowego. W zestawieniu z innymi materiałami w sprawie, jak wyjaśnienia podejrzanego, zeznania świadków, nagrania z kamer, prawdopodobna trasa przybiera formę bardzo realistyczną, umożliwiając zobrazowanie miejsc przebywania poszczególnych osób. Rekonstrukcja trasy przemieszczania figuranta jest niezwykle przydatna w celu zweryfikowania zeznań świadków. Wyznaczanie położenia geograficznego jest również przydatne przy badaniu spotkań uczestników postępowania na wspólnych (...)ach, bądź poszukiwaniu osób, kiedy sprawcy bądź uczestnicy postępowania logują się często w obrębie tych samych masztów anten. Wyznacznikiem łączenia do poszczególnych stacji nie jest bliskość masztu, a jakość kontaktu, na który składa się natężenie wszystkich transmisji danych wykonywanych w danym momencie.

Podsumowując dotychczasowe rozważania, można stwierdzić, iż analiza danych telekomunikacyjnych to zarówno analiza główna, jak i cząstkowa, trudniąca się wybraniem i usystematyzowaniem, według zlecenia, danych oraz ich wizualizacją celem lepszego zobrazowania wyników. Analiza zajmuje się ustaleniem kontaktów osoby będącej w kręgu zainteresowania organów ścigania, ich częstotliwością, sekwencją, długością, jak również czasem i miejscem połączenia telefonicznego. Jednym z głównych celów analizy danych telekomunikacyjnych jest powiązanie numerów abonenta z kartą SIM i telefonem po numerze (...) ( (...) M. E. I. tzw. indywidualny numer identyfikacyjny telefonu komórkowego).

Celowo przytoczono te uwagi natury ogólnej aby unaocznić ile informacji płynie z analizy kryminalnej, opartej na danych bezwpływowych uzyskanych jako dowody w sprawie, a powiązane z osobowym materiałem prowadzi to do obiektywnych ustaleń faktycznych.

Oskarżony zaskakuje swoim stanowiskiem, które ma przemawiać za jego niewinnością, że nie ma żadnych świadków kradzieży. Kradzieże z reguły odbywają się w taki sposób aby tego nie widziały inne osoby, ale są wyjaśnienia jego kompana, a wiążąc to z analizą kryminalną oraz wnioskami przywołanej wcześniej opinii wiadomo w czym uczestniczył oskarżony C..

Brak części ze skradzionych pojazdów nie zaskakuje albowiem były one ,,upłynniane”, a więc nie ma sposobności aby je odnaleźć. Specyfika właśnie polegała na tym aby te części jak najszybciej trafiły do finalnych odbiorców, to to był ,,gorący” towar i nie mógł zlegać u zjodzieji, jak i paserów.

Odwołując się do analizy kryminalnej z (...) r. logowanie telefonu komórkowego o nr (...) [telefon należącego do oskarżonego H.] w okolicach kontenera [gdzie ukrywano i demontowano skradzione pojazdy], w okolicach R., W. i P. [dokąd dostarczano części samochodowe ze skradzionych pojazdów] miały miejsce w dniach [już nie rozpisując szczegółowo tych logowań, co dokładnie opisano w przywołanym dokumencie]:

(...)

2. Błędne określenie marki samochodu związanego z zarzutem X (wskazany jako zarzut XI) dot. kradzieży z włamaniem samochodu marki F. (...) o numerze rejestracyjnym (...) (...) bez wypisanego numeru VIN. Według dokumentów przesłanych przez niemiecką prokuraturę str.1001-1045 akt sprawy widnieje jako F. (...) numer VIN (...). Tym samym Prokuratura a następnie Sąd wprowadzili w błąd oskarżonego J. H. co do modelu samochodu marki F., gdyż J. H. w toku postępowania przygotowawczego przyznał się do kradzieży samochodów wyłącznie marki F. (...), (...) S- (...) (uzasadnienie wyroku str. 14 wers 21-23)

Niezasadny

Kwestia określenia dokładnej marki skradzionego pojazdu w okresie (...) r.– 10 grudnia 2018 r. wymagała uściślenia, odwołując się do materiałów uzyskanych od strony niemieckiej i stąd stosowna zmiana, ale nie miało to znaczenia dla zakresu i intensywności odpowiedzialności karnej oskarżonego D. C.. Dlatego wskazano, że przedmiotem tej kradzieży był f. (...) a nie F. (...) jak błędnie wskazano.

W świetle w wyjaśnień oskarżonego J. H. zbędne było przeprowadzanie eksperymentu na terenie B., jak uzyskania logowań jego telefonu na terenie tego miasta, tym bardziej, że w toku jednych z wyjaśnień wyraźnie podał, że tych miejsc nie jest w stanie wskazać. Ten brak nie oznacza, że są luki w dowodach, a ustalenia faktyczne poczynione przez sąd niewłaściwe. W tym miejscu trzeba odwołać się do wcześniejszych uwag dotyczących analizy kryminalnej, powiązań z wyjaśnieniami oskarżonego H. oraz wnioskami przywołanej opinii mechanoskopijnej [kryminalnej LK KWP w P.].

3. Kontener stojący na działce należącej do matki oskarżonego D. C. miał zostać zakupiony w dniu (...) r. na terenie N., co potwierdzać ma załączona kopia faktury. Zatem samochody z zarzutów nr II, III, IV nie mogły zostać rozebrane na działce, gdyż nie była ona w posiadaniu matki oskarżonego, a kolei samochody z zarzutów V, VI, VII, VIII oraz IX nie mogły zostać rozebrane z uwagi na brak kontenera.

Niezasadny

Dołączenie do apelacji faktury [nieprzetłumaczonej] z (...) r., mającej odnosić się do zakupu kontenera na terenie N. przez oskarżonego D. C., nie przesądza, że kradzieży pojazdów z jego udziałem nie było. Są wyjaśnienia oskarżonego H., właściwe ocenione przez sąd I instancji, które w powiązaniu z analizą kryminalną oraz wspomnianą opinią kryminalistyczną, jednoznacznie wskazują, że oskarżony C. dokonywał przedmiotowych przestępstw. Przedłożona faktura [rachunek] jest dowodem przedłożenia takiego zapisanego papieru na potrzeby postępowania karnego, ale nie jest dowodem mogącym logicznie prowadzić do obalenia wiarygodności oskarżonego H..

4.Niewłaściwe sprecyzowanie kwot z pkt 6 wyroku, gdzie zawarte jest zobowiązanie do naprawienia szkód na rzecz pokrzywdzonych, a mianowicie różnic między kwotami w zarzutach, a kwotami przedstawionymi jako naprawa szkód. W szczególności:

- w zarzucie nr II (M. H.) widnieje kwota 18.000 euro, a w pkt 6 wyroku zobowiązanie wypłacone przez ubezpieczyciela opiewa na kwotę 23.922,27 euro,

- w zarzucie nr IV (S. F.) widnieje kwota 15.000 euro, a w pkt 6 wyroku zobowiązanie do spłaty wyności 14.500 na rzecz ubezpieczyciela,

- w zarzucie nr XVI (T. L.) widnieje kwota 25.900 euro, a w pkt 6 wyroku zobowiązanie do spłaty wynosi 21.068,49 euro na rzecz ubezpieczyciela,

- w zarzucie nr XVIII (R. P.) widnieje kwota 16.491,13 euro, a w pkt 6 wyroku zobowiązanie do spłat wynosi 17.200 na rzecz ubezpieczyciela.

Ponadto w reszcie zarzutów nie zaktualizowano danych co do kwot jak i ubezpieczyciela, który wypłacił odszkodowanie właścicielom pojazdów, gdzie z przesłanych dokumentów ze strony niemieckiej dołączonych do akt sprawy wynika, że każdy pojazd posiadał ubezpieczenie i czekał na wypłatę odszkodowania ze strony ubezpieczyciela, co dot. zarzutów: III, V-XV, XVII, XIX-XXII.

Niezasadny

Odnośnie zasądzonych kwot w oparciu o art. 46 k.k. od oskarżonego D. C. oraz J. H., trzeba wskazać, że była niezbędna korekta naprawienie szkody na rzecz G. A. opiewa na kwotę 18.000 EUR [tiret1], na rzecz D. V. opiewa na kwotę 16.491,13 EUR [tiret 17], albowiem te kwoty to wartość tych pojazdów i są one niższe niż kwoty wypłacone ubezpieczonym, uzyskującym stosowne odszkodowanie. W pozostałym zakresie dokonanie odpowiednich korekt nie było zasadne albowiem prowadziłoby to do zasądzenia od tych oskarżonych kwot wyższych wskazanych w odpowiednich, a przypisanych im zarzutach. Brak środka odwoławczego na ich niekorzyść w tym zakresie nie mógł doprowadzić do zmiany zaskarżonego wyroku, przy czym dokonane zmiany [faktycznie nieznaczne, na tle całej działalności przestępczej] tego oskarżonego, opisanej w zaskarżonym wyroku, nie miała przełożenia na zakres i intensywność zastosowanej wobec niego represji karnej.

Oczekiwanie na wypłatę odszkodowania, nawet jeżeli miało to miejsce, nie stało na przeszkodzie aby wydać orzeczenie w oparciu o art. 46 k.k.

5. Zarzut dot. braku wyłączenia do odrębnego postepowania materiałów związanych z popełnieniem przestępstwa M. G. (1) i D. K. (2).

Niezasadny

Los sprawy M. G. (1) i D. K. (1) nie ma znaczenie dla przedmiotowej sprawy, a ich wcześniejsze osądzenie i poczynienie siłą rzeczy odrębnych [niezależnych] ustaleń faktycznych nie obala ustaleń poczynionych w przedmiotowej sprawie, nawet jeżeli odmiennie w szczegółach oceniono materiał dowodowy, który miał te osoby obciążać.

6. Użytkowanie telefonu komórkowego o nr (...) przez R. R. (3) a nie M. W..

Niezasadny

Kwestia który z paserów używał telefonu komórkowego o nr (...), ile i do kogo wykonano połączeń nie ma znaczenia w świetle wyjaśnień oskarżonego J. H., a brak połączeń telefonicznych oskarżonego D. C. z paserami, jest dowodem braku połączeń pry użyciu telefonów, których numery były znane organom ścigania, ale to z automatu nie wyklucza możliwości kontaktowania się w inny sposób.

Brak przeprowadzenia dowodu z opinii lekarskiej co do niemożności dźwigania ciężkich przedmiotów przy urazie barku, w tym kwestionowanie stwierdzeń, iż praca w budowlance polega głównie na dźwiganiu ciężkich rzeczy.

Zarzut związany również brakiem wykazania aby w miejscu zamieszkania oskarżonego, kontenerze oraz na działce G. bądź w S. oraz w samochodach prywatnych znaleziono jakiekolwiek przedmioty służące do odpalania aut, w tym zanegowanie twierdzeń J. H..

Niezasadny

Kwestia możliwości zdrowotnych oskarżonego D. C., które miały wykluczyć jego udział w rozbieraniu samochodów, nie przekonuje, że rzeczywiście w tych czynnościach on nie uczestniczył. Takie supozycje stoją w sprzeczności z wyjaśnieniami J. H., którym dano słusznie wiarę, które co innego wskazują. Zabezpieczono w toku postępowania przedmioty, które służyły do dokonywania kradzieży, o ich związku z oskarżonym D. C. świadczą wyjaśnienia oskarżonego J. H., a jego wiarygodność została przesądzona, czego nie zdołano obalić. To, że nie znaleziono choćby w miejscu zamieszkania oskarżonego D. C. przedmiotów związanych z kradzieżami pojazdów, nie przesądza, że jest on osobą nie mającą nic wspólnego z nimi. Jest wręcz rzeczą oczywistą, że oskarżony C. tak działał żeby minimalizować ryzyko ujawnienia jego udziału, stąd zapewne nie gromadził takich przedmiotów właśnie w miejscu zamieszkania.

Brak dowodów śladów DNA i osmologicznych pochodzących od oskarżonego w zabezpieczonym pojeździe, bądź na jakiś częściach pojazdów, nie obala wiarygodności wyjaśnień J. H.. Nie jest odosobniony wypadek niemożności znalezienia śladów biologicznych, albowiem ich pozostawienie zależy od wielu czynników o różnorodnej naturze związanej z otoczeniem, warunkami atmosferycznymi, warunkami podłoża, właściwościami oraz warunkami człowieka.

Apelacja obrońcy oskarżonego R. R. (3):

naruszenie art. 7 i 410 k.p.k. i dokonaniu dowolnej oceny dowodów w postaci wyjaśnień J. H. poprze uznanie ich za wiarygodne w zakresie, w którym wskazywał on, że wszystkie części samochodowe pochodzące ze skradzionych w Niemczech 21 pojazdów zawoził do |R. R. (3), przy jednoczesnym uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego R. R. (3), że przyjął od J. H. części samochodowe pochodzące jedynie z 6 pojazdów, pomijając przy tym dowody świadczące o tym, że R. R. (3) w rzeczywistości przyjął od J. H. części samochodowe pochodzące jedynie z 6 pojazdów, a mianowicie zeznania świadka D. K. (2), który już w chwili zatrzymania i przedstawienia zarzutów z art. 291 § 1 k.k. dotyczących części samochodowych pochodzących z 2 pojazdów, w wyjaśnieniach, które Sąd uznał za wiarygodne, wskazał, że „tych samochodów mogło być łącznie 5 sztuk”, co koreluje z wyjaśnieniami R. R. (3), a jest zupełnie sprzeczne z wersją prezentowaną przez J. H. oraz dokumentację medyczną R. R. (3), świadczącą o poważnym zwyrodnieniu stawów, powodującym chroniczny ból uniemożliwiający oskarżonemu samodzielne rozładowanie i przenoszenie ciężkich części samochodowych, bez udziału pracowników, co doprowadziło do niesłusznego uznania, że R. R. (3) jest winny czynów z art. 291 § 1 k.k. opisanych w pkt. XXV-XXXVIII i XL wyroku.

Niezasadny

Nie można pominąć uwag odnoszących się do apelacji obrońcy oskarżonego D. C. albowiem wraz z tą lekturą będzie możliwe odtworzenie rozumowanie sądu II instancji.

Nie ma żadnych przesłanek do przyjęcia, że wyjaśnienia oskarżonego J. H. są niewiarygodne. Trzeba pamiętać, że te wyjaśnienia znajdują potwierdzenie w innych dowodach choćby w postaci logowania się telefonu komórkowego o nr (...), którym posługiwał się oskarżony J. H. na potrzeby przestępczej działalności i w okresach kiedy miały one miejsce. Nie ma żadnych racjonalnych powodów aby oskarżony J. H. pomawiał pozostałych oskarżonych o udział w paserstwie wbrew faktom, zwłaszcza eksponując rolę osoby, z która miał bezpośredni kontakt to jest oskarżonym R. R. (3) (...), wbrew faktom. Nie można zapominać, że ten mechanizm sprofilowanej [samochodowej] przestępczej działalności był typowy, albowiem bez paserstwa nie ma kradzieży. Dokonywanie kradzieży właśnie często łączy się z szybką możliwością ,,upłynnienia” rzeczy będących przedmiotem wcześniejszych kradzieży, choćby po to aby zacierać ślady i wysoce utrudniać wykrycie sprawców i rzeczywiste rozmiary tej działalności. Tym bardziej, taki wniosek jest zasadny albowiem oskarżony J. H. nie przerzucał odpowiedzialności na inną osobę [inne osoby]. J. H. był wielokrotnie przesłuchany w charakterze podejrzanego. Nie od razu postawiono mu zarzuty tożsame z zarzutami wskazanymi w akcie oskarżenia, więc na przestrzeni postępowania przygotowawczego, w praktyce, dawkował informacje na temat działalności przestępczej prowadzonej z oskarżonym D. C., a także sposobu i kanału dystrybucji części samochodowych pochodzących ze skradzionych pojazdów, ale także były przesłuchania w toku, których nie składał wyjaśnień. Te kwestie dokładnie przedstawiono i poddano stosownej szerokie

[…]