Połów na szarpaka w Grudziądzu. Wędkarz dostał grzywnę i utratę karty wędkarskiej na rok

N. wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

1.Fakty uznane za udowodnione

E. C.

w dniu 03 marca 2025 roku w I. na terenie przepompowni (...) przy użyciu wędki wyposażonej w narzędzie kaleczące typu „kotwiczka” dokonywał nielegalnego połowu ryb w postaci (...) i (...) o łącznej wadze 3,735 kg oraz (...) o wadze 2,7 kg, czym spowodował straty o łącznej wartości 93,75 złotych na szkodę Okręgu (...) Związku (...) w O.,

tj. o czyn z art. 27c ust. 1 pkt 4 Ustawy o rybactwie śródlądowym

E. C. w dniu 3 marca 2025 r. wraz ze znajomym D. D. postanowili połowić ryby. W tym celu udali się około godziny 11:00 rowerami nad X. w okolicach przepompowni na osiedlu (...), popularne miejsce wśród wędkarzy.

E. C. miał przy sobie torbę na sprzęt i wędkę a także haczyki w postaci kotwiczek. Nie posiadała żadnej przynęty ani sztucznej ani naturalnej.

W godzinach popołudniowych anonimowa osoba zgłosiła telefonicznie służbom, że oskarżony poławia ryby zabronioną metodą „na szarpaka”.

Kiedy na miejsce dotarł patrol (...) Rybackiej E. C. łowił wędką spinningową nieco w dole, około 20 metrów od urządzenia hydrotechnicznego, co jest zabronione. Kiedy zobaczył, że zbliża się do niego umundurowany strażnik U. E., wyciągnął rybę, która zahaczyła o kotwiczkę, oderwał ją szybko i wrzucił do wody, po czym zaczął się oddalać. Nie reagował na polecenia strażnika. Stawiał opór. Strażnicy musieli użyć środków przymusu bezpośredniego.

Kiedy wrócili z oskarżonym "na górę" przeprowadzili rozmowę i dokonali sprawdzenia sprzętu, toreb i złowionych ryb. Okazało się, że w dwóch reklamówkach, w torbie wędkarskiej należącej do oskarżonego, znajdowały się ryby z gatunku (...), (...) i (...). Ich stan to jest poszarpane brzuchy i grzbiety wskazywał, że zostały one złowione przy użyciu narzędzia kaleczącego tj. kotwiczki z hakami zadziorowymi metodą "na szarpaka".

Metoda ta polega na zarzucaniu w miejscach gromadzenia się bardzo dużej ilości ryb, tak jak w okolicach śluzy przepompowni, haczyka w postaci dużej zadziorowej kotwiczki, na której nie ma żadnej przynęty, a następnie podrywaniu tej wędki, co powoduje zahaczanie się tej kotwiczki o ciało ryby. Czynność ta powoduje okaleczenie ryby.

E. C. posiadał przy sobie wszelkie dokumenty wskazujące na jego uprawnienia do amatorskiego połowu ryb, to jest kartę wędkarską i zezwolenie a także legitymację członkowską, choć początkowo twierdził wobec strażników, że jej przy sobie nie ma.

Na miejsce wezwano patrol Policji i E. C. został zatrzymany.

Sprzęty wędkarskie w postaci krzesełka, wędki i torby z wyposażeniem zostały zatrzymane. Ryby zostały zabezpieczone a następnie przewiezione na KMP w I. i przeważone. Okazało się, że E. C. w ten zabroniony sposób złowił 6,435 kg ryb w tym 2,7 kg (...) i 3,75 kg (...) i (...). Ryby te następnie zostały przekazane do Koła (...) Towarzystwa Pomocy (...) przy ul. (...) w I..

protokoły zatrzymania osoby i rzeczy a także oględzin

5--5v, 7-10, 27-27v

E. C. został ukarany za wykroczenie polegające na łowieniu ryb zbyt blisko śluzy przepompowni - wyrok nakazowy się uprawomocnił, oskarżony nie składał od niego sprzeciwu.

okoliczność bezsporna

E. C. ma (...)lat i ma wykształcenie średnie. Jest żonaty i ma dwoje dzieci – dorosłego już syna i (...)letniego, będącego na jego utrzymaniu. Pracuje w (...) na stanowisku opiekuna z dochodem 5000 zł. Posiada samochód i mieszkanie.

Nie był dotychczas karany sądownie.

1.Fakty uznane za nieudowodnione

E. C.

jak w wyroku

Za nieudowodnione uznano, jakoby E. C. połowy ryb w tym dniu dokonywał dozwoloną metodą spławikową i spinningową z użyciem naturalnych i sztucznych przynęt.

Jako nieudowodnione Sąd uznał również, aby ryby znalezione i zabezpieczone tego dnia tylko w części stanowiły efekt połowu oskarżonego, w pozostałej zaś jego kolegi.

wyjaśnienia oskarżonego

zeznania świadka D. D.

OCena DOWOdów

1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego jedynie w niewielkim zakresie, to jest w części, w której przyznał się do łowienia ryb w dniu 3 marca 2025 r. od godziny 11:00 w okolicach przepompowni (...) z D. D.. Wyjaśnienia w tym zakresie nie budzą wątpliwości i są zgodne z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie.

częściowo zeznania świadka D. D.

w takim samym ograniczonym zakresie Sąd uwierzył zeznaniom świadka D. D.. Świadek przekonywał, że tego dnia wraz z oskarżonym łowili ryby od godziny 11:00. O niewiarygodności zeznań świadka w przeważającej części będzie mowa w dalszej części uzasadnienia.

dokumentacja fotograficzna

jej wiarygodność nie budziła wątpliwości Sądu, nie była również przez strony kwestionowana, dlatego też oparto się na tych fotografiach ustalając obrażenia ryb a także sprzęt, posiadany przez oskarżonego

notatki urzędowe

sporządzone przez upoważnionych funkcjonariuszy KMP oraz Państwowej Straży Rybackiej w ramach pełnionych obowiązków służbowych

pismo z (...)

sporządzone prze upoważnionego pracownika (...), nie było podstaw do kwestionowania jego wiarygodności jako takiej. Niemniej jednak Sąd ustalając wartość wyrządzonej przez oskarżonego szkody, nie uwzględnił wskazywanej w tym piśmie wartości ikry, o czym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia. W pozostałym zakresie to jest wartości rzeźnej, Sąd oparł się na tych wyliczeniach w całości, bowiem nie były przez nikogo kwestionowane

protokoły zatrzymania osoby i rzeczy a także oględzin

były w pełni wiarygodne, albowiem zostały sporządzone przez upoważnionych funkcjonariuszy D. zgodnie z obowiązującymi przepisami, nadto ich wiarygodność nie była przez nikogo podważana

protokół przekazania ryb

j.w.

zaświadczenie z Okręgu (...) w O.

dotyczyło posiadanych przez oskarżonego zezwoleń, opłacenia składek i posiadanej karty wędkarskiej, nie budziło żadnych wątpliwości Sądu ani stron

zaświadczenie z systemu (...) i karta karna

wydruki z urzędowych systemów

zeznania świadka E. D.

sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka w całości, albowiem były jasne, spójne, wyczerpujące i konsekwentne a nadto pokrywały się z zeznaniami świadków Ł. Ł. i U. E. oraz pozostałymi dowodami zgromadzonymi w tej sprawie. Świadek jest osobą obcą dla oskarżonego i nie miał żadnych podstaw, aby składać przeciwko oskarżonemu fałszywe zeznania, dlatego Sąd oparł się na jego depozycjach w całości ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie

zeznania świadka Ł. Ł.

w podobny sposób należało ocenić zeznania Ł. Ł.. Depozycje te były jasne, spójne, wyczerpujące i konsekwentne a nadto pokrywały się z zeznaniami świadków E. D. i U. E. oraz pozostałymi dowodami zgromadzonymi w tej sprawie. Świadek jest osobą obcą dla oskarżonego, wiedzę o zdarzeniu posiadał w związku z wykonywanymi czynnościami służbowymi i nie miał żadnych podstaw, aby składać przeciwko oskarżonemu fałszywe zeznania, dlatego Sąd oparł się na jego depozycjach w całości ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie,

zeznania świadka U. E.

również zeznania U. E. były w pełni wiarygodne, albowiem były spontaniczne, szczere, konsekwentne i spójne. Ponadto zeznania te pokrywały się z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym to jest między innymi zeznaniami świadków Ł. Ł. i E. D.. Pokrywały się również z dokumentacją zdjęciową i protokołami, z których wynikało bezsprzecznie, że wszystkie ryby były poszarpane a w przyborach oskarżonego nie było żadnej przynęty. Świadek jest strażnikiem (...) Rybackiej, osobą zupełnie obcą do oskarżonego. Wykonywał swoje rutynowe obowiązki służbowe. Poza tym ma dużą wiedzę i doświadczenie zawodowe w zakresie regulowanym ustawą o rybactwie śródlądowym (…). Dlatego też Sąd oparł się na tych zeznaniach w całości ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie.

1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

wyjaśnienia oskarżonego

Wyjaśnienia oskarżonego Sąd uznał za niewiarygodne. E. C. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył obszerne wyjaśnienia przedstawiając swoją wersję wydarzeń.

Oskarżony utrzymywał, że tego dnia łowił ryby z D. D. od godziny 11.00 przez około 4 h. Twierdził również, że łowił w całkowicie legalny sposób na przynętę w postaci kukurydzy. Utrzymywał, że rzeczywiście pod koniec zbyt blisko podszedł do urządzenia hydrotechnicznego, jednak jego zdaniem to było jego jedyne przewinienie. Oskarżony twierdził również, że ryby znalezione przy nim tylko w części zostały przez niego złowione to jest w ilości ok. 3 kg, pozostałe miały być złowione przez D. D.. Utrzymywał również, że D. D. okazywał strażnikom przynętę.

Okoliczności podawane przez oskarżonego nie znalazły jednak potwierdzenia w obiektywnych i wiarygodnych dowodach. Świadkowie będący strażnikami zaprzeczali, aby ktokolwiek okazał im pozostałości przynęt. Kategorycznie twierdzili, że żadnej przynęty ani choćby opakowań po niej nie ujawniono przy wędkarzach. Wbrew temu co twierdził oskarżony, jego kolega, zgodnie z tym co mówili strażnicy, wcale nie tłumaczył, że połowa ryb jest jego.

zeznania świadka L. U. k. 112v-113v

Co do zasady zeznania tego świadka nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, albowiem jak sam świadek wskazał, nie wie co działo się na łowisku po godzinie 15:00.

Sąd tego świadka przesłuchał na wniosek obrońcy oskarżonego. L. U. zeznał, że tego dnia miał tuż obok oskarżonego łowić ryby. Niemniej jednak należało zwrócić uwagę, że zeznania tego świadka zaprzeczały nawet wersji prezentowanej przez samego oskarżonego. I tak świadek twierdził, że gdy pojawił się na łowisku około 8:00 rano, to E. C. i D. D. już tam byli, więc rozstawił się się 2-3 metry od nich i rozmawiał z E. C. o starych czasach. Świadek wskazał, że łowisko opuścił koło południa i nie wie co się dalej działo. Twierdził jednak, że na pewno E. C. nie łowił „na szarpaka”. Zapytany na co w takim razie łowił stwierdził, że nie przyglądał się więc nie wie.

Podkreślenia wymaga, że sam oskarżony twierdził, że tego dnia na łowisko dotarł około 11:00 i łowił około 4 h co zgadzałoby się z godziną zgłoszenia na Straż Rybacką to jego ok. godz. 15:00. Dlatego też twierdzenia świadka że już od 8:00 rano łowił tuż obok oskarżonego jest niewiarygodne.

Z resztą, nawet gdyby zeznania te były wiarygodne, to należy podkreślić, że świadek koło południa zakończył wędkowanie, zatem nie może mieć wiedzy w jaki sposób oskarżony w kolejnych godzinach poławiał ryby.

Dlatego też Sąd nie brał w ogóle pod uwagę tych zeznań ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie.

częściowo zeznania świadka D. D.

Świadek podawał wersję wydarzeń zbliżoną do tej prezentowanej przez oskarżonego i utrzymywał, że obydwaj łowili na przynętę i podczas interwencji straży rybackiej próbował ją okazać. Jednak okoliczności tej zaprzeczali sami strażnicy. D. D. twierdził, że połowa złowionych ryb była jego. Jednak strażnicy konsekwentnie twierdzili, że o niczym takich świadek ich nie informował, a wprost miał przyznać, że wszystkie ryby należą do oskarżonego.

Dlatego też Sąd nie opierał się na zeznaniach tego świadka jako sprzecznych z pozostałymi wiarygodnymi dowodami.

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

1

E. C.

Zgodnie z art. 27c. ust. 1 pkt 4 ustawy o rybactwie śródlądowym (dalej u.r.ś.) odpowiedzialności karnej podlega ten, kto narusza zakaz określony między innymi w art. 8 ust. 1 pkt 6-10 podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Z kolei art. 8 ust. 1 pkt 8 w/w ustawy przewiduje, że zabrania się połowu ryb narzędziami kaleczącymi z wyjątkiem sznurów hakowych, pęczków hakowych, haczyka wędki i harpuna kuszy.

Ustawa nie zawiera definicji narzędzia kaleczącego. W ustawie o rybactwie śródlądowym na próżno szukać również słowa „szarpak”. Należy zatem rozstrzygnąć jak odróżnić „szarpaka” od innych metod, skoro żaden przepis nie definiuje tego pojęcia. Stosownie do postanowień art. 8 ust. 1 pkt 8 tej ustawy wskazanych wyżej, zabrania się połowu ryb narzędziami kaleczącymi, z wyjątkiem sznurów hakowych, pęczków hakowych, haczyka wędki i harpuna kuszy. Z cytowanego przepisu wynika, że haczyk wędki jest uznawany przez ustawodawcę za narzędzie kaleczące, ale na zasadzie wyjątku od generalnego zakazu jego użycie jest dopuszczalne. Powód, dla którego ustawodawca dopuszcza użycie haczyka, jest banalny. Mianowicie po wzięciu przynęty przez rybę i zacięciu, haczyk wbija się w jej paszczę. W takiej sytuacji to ryba atakuje przynętę, a nie przynęta rybę. Dodatkowo atak dokonywany jest pyskiem, a nie np. płetwą, grzbietem czy brzuchem i ryba jest zahaczona za pysk, a nie o te inne części ciała. Drugą kwestią odróżniającą „szarpaka” od metod legalnych jest uzbrojenie „przynęty” służącej do „szarpania”, gdzie dla zwiększenia skuteczności stosowane są bardzo duże haczyki (kotwiczki), dodatkowo w ilościach i wymiarach wykraczających poza określone przepisami prawa

Regulamin amatorskiego połowu ryb (...) mówi wprost, że wędkarzowi nie wolno łowić metodą „szarpaka”, jednakże pojęcia tego nie definiuje. Nie zmienia to faktu, że wędkarze doskonale zdają sobie sprawę z tego, czym jest „szarpak” i w jakich miejscach się „szarpie”. Dodatkowo można wskazać, że „szarpak” to stara metoda kłusownicza, w której stosuje się bardzo duże, silnie dociążone, ostre kotwice. Dociążenie może stanowić np. sam ołów, ale równie dobrze może nim być też np. ciężka błystka wahadłowa. Metoda ta polega na szarpaniu (podcinaniu) ryb za dowolne fragmenty ciała. Wykorzystywana jest przede wszystkim w miejscach gromadzenia się ryb, takich jak np. zimowiska czy też tarliska. Dlatego też niektóre okręgi wprowadzają na tego typu miejscach okresowe zakazy spinningowania, łowienia pod lodem lub w ogóle połowu. Innymi słowy „szarpak” jest sposobem kłusowniczego pozyskiwania ryb i nie ma nic wspólnego z jakąkolwiek metodą legalnego wędkowania. Rany odnoszą w tym przypadku nie tylko ryby schwytane przez kłusownika, ale też te, które zostały okaleczone w wodzie. Dodatkowo osoby stosujące tę metodę użytkują najczęściej bardzo duże kotwiczki, w ilościach wykraczających poza określone przepisami prawa. Połów na szarpaka należy uznać za barbarzyńską metodę kłusowniczą w wędkarstwie, do której wykorzystuje się pozornie zwyczajne narzędzia wędkarskie więc taki „wędkarz” może nie rzucać się w oczy. Łowiący na szarpaka odławiają część pokaleczonych przez siebie ryb a reszta umiera z odniesionych ran w wodzie.

(...) rybę można oczywiście również przypadkowo korzystając z metod tradycyjnych jednak nie w takiej ilości, jak zostało to ujawnione w niniejszej sprawie.

Zgodnie z § 2 ust. 2 i Rozporządzenia Ministra rolnictwa i rozwoju wsi z dnia 12 lipca 2023 r. w sprawie szczegółowych warunków ochrony i połowu ryb w powierzchniowych wodach śródlądowych amatorski połów ryb wędką uprawia się: 1) bez stosowania sztucznego światła do lokalizacji i wabienia ryb; 2) za pomocą wędziska o długości co najmniej 30 cm z przymocowaną do niego linką zakończoną: a) jednym haczykiem z przynętą albo b) nie więcej niż dwoma haczykami, każdy ze sztuczną przynętą imitującą owada lub jego stadia rozwojowe, przy czym każdy haczyk może mieć nie więcej niż dwa ostrza rozstawione w taki sposób, aby nie wykraczały one poza obwód koła o średnicy 30 mm, albo c) sztuczną przynętą wyposażoną w nie więcej niż trzy haczyki, przy czym każdy haczyk może mieć nie więcej niż cztery ostrza rozstawione w taki sposób, aby nie wykraczały poza obwód koła o średnicy 30 mm. Połów wędkami innymi niż określone w ww. rozporządzeniu stanowi wykroczenie kłusownicze, zaś połów narzędziami kaleczącymi (art. 8 ust. 1 pkt 8 ustawy o rybactwie śródlądowym) jest przestępstwem kłusowniczym.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należało stwierdzić, że zostało wykazane ponad wszelką wątpliwość, że E. C. w dniu 3 marca 2025 r. dokonywał połowu ryb narzędziami kaleczącymi. Wprawdzie kotwiczka, którą ryba została wyszarpana na oczach U. E. została wrzucona przez oskarżonego wraz z tą rybą do wody, to jednak w jego przyborniku znaleziono ponadwymiarową zadziorową kotwiczę a świadek wskazywał, że równie duża kotwiczka została użyta na jego oczach. Wszystkie ryby znalezione w torbach oskarżonego miały charakterystyczne dla tej metody okaleczenia brzucha czy grzbietu, żadna nie miała okaleczeń pyska, co byłoby właściwe gdyby oskarżony łowił tradycyjną i legalną metodą spławikową czy też spinningową z przynętą. Gdyby oskarżony łowił ryby na legalną przynętę, nie zrywałby nerwowo na widok strażnika złowionej ryby wraz z kotwiczką i nie wyrzucałby jej do wody.

Ustalając wysokość szkody wyrządzonej czynem oskarżonego należało przyjąć, że w rozumieniu kodeksu karnego, szkoda to uszczerbek w dobrach prawnie chronionych (majątkowych lub niemajątkowych), doznany wbrew woli poszkodowanego i wynikający z czynu zabronionego. Jest to element opisu przestępstwa (np. w typach kwalifikowanych, gdzie kluczowa jest jej wielkość - "znaczna szkoda"), choć definicja nie jest wprost ustawowa, a sądy i doktryna czerpią też z prawa cywilnego, rozróżniając stratę i utracone korzyści. Zakres szkody możliwej do skompensowania obejmuje zarówno szkodę rzeczywistą, jak i utracone korzyści. Jeśli chodzi o utracone korzyści to ich osiągnięcie musi spełniać kryterium wysokiego prawdopodobieństwa (zob. m.in. wyrok SA w Katowicach z dnia 21 czerwca 2013 r., V ACa 201/13, LEX nr 1342264, i wyrok SA w Poznaniu z dnia 8 marca 2007 r., I ACa 29/07, LEX nr 370925). Należy przy tym podkreślić, że nie podlega wynagrodzeniu szkoda ewentualna (polegająca na utracie szansy lub nadziei). Wynagrodzenie utraconych korzyści rodzi zaś często trudności najpierw na etapie ustalenia, czy utracona korzyść powiększyłaby stan pozycji czynnych majątku poszkodowanego, a następnie na etapie ustalania rozmiarów tych utraconych korzyści. Odnosząc się zatem do celu postępowania karnego, którym jest pociągnięcie sprawcy do odpowiedzialności karnej i wymierzenie mu środków przewidzianych w prawie karnym przy zachowaniu gwarancji proceduralnej, jaką jest szybkość postępowania (tak Ł. T., Z. K., K. (...) (w:) (...) T. (red.), Z. K., K. Zgryzek,

Kodeks..., t. 1, 2011, teza 4 do art. 1), należy stwierdzić, że utracone korzyści mogą podlegać naprawieniu w postępowaniu karnym zasadniczo wtedy, gdy zostały objęte znamionami typu (np. art. 296 k.k.).

Z załączonego do akt sprawy wyliczenia sporządzonego przez głównego specjalistę ichtiologa B. L. na k.25 akt można wnioskować o płodności ryb na 1 kg masy ciała, średniej ilości ziaren ikry i procencie przeżywalności do osiągnięcia narybku. Nadto z wyliczenia tego wynika, że przyjmując wskazane tam założenia, wartość narybku (...) wynosi według cennika 2 025 zł (2700 sztuk x 0,75 zł/szt) zaś wartość narybku (...) to 12,80 zł (1,3 kg x 9,85 zł/szt). Choć same wyliczenia nie budziły wątpliwości Sądu, gdyż zostały sporządzone przez specjalistę ichtiologa, to jednak zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie można było uznać, aby oszacowane wartości narybku mogły być uznane za składową szkody wyrządzonej przestępstwem. Nie można bowiem z pewnością wymaganą w procesie karym przewidywać, czy jeśli oskarżony nie dokonałby nielegalnego połowu tych ryb, to czy rzeczywiście rozmnożyły się w oczekiwany sposób. Wszak każda z tych ryb mogła tego samego dnia bądź innego zostać odłowiona w legalny sposób czy też w inny sposób zakończyć swoje życie. Takie prognozowanie w realiach niniejszej sprawy jest w ocenie Sądu nieuprawnione i nie można na tej podstawie kształtować odpowiedzialności karnej.

Dlatego też zdaniem Sądu wysokość szkody wyrządzonej przestępstwem wskazana w akcie oskarżenia wymagała zatem stosownej korekty poprzez przyjęcie jedynie wartości rzeźnej złowionych ryb.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał oskarżonego za winnego zarzucanego mu przestępstwa z art. 27 c ust.1 pkt 4 ustawy o czym orzekł w punkcie 1 sentencji wyroku.

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i

środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Na mocy art. 27 c ustawy o rybactwie śródlądowym sąd mógł w wymierzyć oskarżonemu karę grzywny, ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności do lat 2.

Sąd zdecydował się na wymierzenie oskarżonemu kary najłagodniejszego rodzaju tj. kary grzywny, albowiem w ocenie Sądu w niniejszej sprawie będzie to kara najodpowiedniejsza dla zrealizowania jej celów wychowawczych i represyjnych.

Okolicznościami łagodzącymi w niniejszej sprawie było przede wszystkim to, że oskarżony dotychczas nie był karany sądownie i prowadzi ustabilizowany tryb życia.

Sąd nie dopatrzył się szczególnych okoliczności obciążających poza ilością połowionych ryb.

Wymierzając oskarżonemu karę 180 stawek dziennych grzywny po przyjęciu jednej stawki za równoważną kwocie 30 zł Sąd miał na uwadze dyrektywy wymiaru kary wskazane w art. 53 § 1-3 kk a także treść przepisu art. 33 § 1 i 3 kk, z których wynika, że grzywnę wymierza się w stawkach dziennych, określając liczbę stawek oraz wysokość jednej stawki; jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, najniższa liczba stawek wynosi 10, zaś najwyższa 540. Ustalając zaś stawkę dzienną, sąd bierze pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe; stawka dzienna nie może być niższa od 10 złotych, ani też przekraczać 2000 złotych.

Oskarżony posiada stałe zatrudnienie, dlatego też Sąd przyjął, że grzywna w orzeczonej wysokości mieści się w możliwościach finansowych oskarżonego.

Sąd orzekł obligatoryjne podanie wyroku do publicznej wiadomości na podstawie art. 27 c ust. 2 ustawy o rybactwie śródlądowym wskazując, że winno ono nastąpić poprzez publikację na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej Sądu Rejonowego w Grudziądzu oraz na stronie internetowej Okręgu (...) Związku (...) w O.

(

(...).(...).(...)) przez okres 3 (trzech) miesięcy, na jego koszt

na podstawie art. 27c ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym orzeczono wobec oskarżonego E. C. przepadek dowodów rzeczowych w postaci: krzesełka wędkarskiego w pokrowcu, wędki z kołowrotkiem i torby wędkarskiej z wyposażeniem, o których mowa w punkcie 4,5 i 6 wykazu dowodów rzeczowych i śladów kryminalistycznych nr (...)

na podstawie art. 27c ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym orzeczono wobec oskarżonego E. C. przekazanie do depozytu Sądu Rejonowego w Grudziądzu karty wędkarskiej nr (...) na okres 12 (dwunastu) miesięcy, przy czym zwrot karty nastąpi po złożeniu przez oskarżonego ponownego egzaminu z wynikiem pozytywnym

na podstawie art. 27c ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 roku o rybactwie śródlądowym orzeczono wobec oskarżonego E. C. zakaz składania ofert do konkursu ofert na oddanie w użytkowanie obwodu rybackiego na okres 1 (jednego) roku;

na podstawie art. 27c ust. 3 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym orzeka wobec oskarżonego E. C. środek karny w postaci nawiązki na rzecz Okręgu (...) Związku (...) w O. w kwocie 500 zł (pięćset złotych) uznając że kwota ta jest adekwatna i wystarczająca a nadto mieści się w ramach wyznaczonych przez powyższy przepis;

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Sąd na podstawie art. 63 § 1 k.k. dokonał również zaliczenia oskarżonemu okresu rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie, tj. okres zatrzymania od dnia 3 marca 2025 r., godz. 16:50 do dnia 4 marca 2025 r., godz. 12:15 przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny dwóm stawkom dziennym grzywny

inne zagadnienia

Koszty procesu

8

O kosztach należnych oskarżycielowi posiłkowemu Sąd orzekł na podstawie art. 627 kpk. Zgodnie z tym przepisem, od skazanego w sprawach z oskarżenia publicznego sąd zasądza koszty sądowe na rzecz Skarbu Państwa oraz wydatki na rzecz oskarżyciela posiłkowego. Wysokość przyznanych wydatków jest adekwatna do stopnia skomplikowania sprawy oraz poniesionych nakładów pracy i kosztów a także liczby stawiennictw w sądzie oraz mieści się w granicach określonych w § 11 ust. 2 pkt 3 i § 17 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz.U. 2018, poz. 265). Zgodnie bowiem z § 11 ust 7 w/w rozporządzenia, jego przepisy § 11 ust. 1-5 stosuje się odpowiednio do opłat za czynności w postępowaniu karnym i odpowiednio w postępowaniu w sprawach o wykroczenia pełnomocnika powoda cywilnego, pełnomocnika pokrzywdzonego, pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego lub oskarżyciela prywatnego.

9

Sąd na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 3 ust. 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. Nr 49 z 1983r. poz. 223 ze zm.) zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 150 zł, zaś na podstawie art. 627 kpk obciążył go wydatkami postępowania w kwocie 80 zł. Na kwotę wydatków składały się wydatki postępowania przygotowawczego, tj. opłata za uzyskanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego, ryczałt za doręczenia korespondencji i koszty przechowywania zajętych przedmiotów, a także wydatki postępowania sądowego w postaci ryczałtu za ze doręczenie korespondencji. Zdaniem sądu oskarżony jest w stanie ponieść koszty postępowania w sprawie o czyn zabroniony, którego się dopuścił.

Podpis