Zasłonił się ręką przed piłą spalinową. Sąd zmienił czyn na naruszenie zdrowia, kara roku

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 12 lipca 2019 roku, sygn. akt XVIII K 294/18.

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

--------------------------------------------------------------

Fakty uznane za nieudowodnione

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

--------------------------------------------------------------

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Wskazać fakt

------------------------------

--------------------------------------------------------------

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

Wskazać fakt

-------------------------------

--------------------------------------------------------------

Stanowisko sądu odwoławczego wobec zgłoszonych zarzutów i wniosków

zarzut obrazy art. 7 k.p.k.

Częściowo zasadny

Niezasadny

zarzut obrazy art. 7 k.p.k.

- powyższy zarzut był częściowo zasadny. Słusznie bowiem podnosił obrońca, że ocena materiału dowodowego, której dokonał Sąd I instancji, jak też ustalony w oparciu o tę ocenę stan faktyczny były częściowo nielogiczne, a zatem doszło do uchybienia, na które zasadnie wskazał w apelacji obrońca. W ocenie Sądu Apelacyjnego, logiczna i zgodna z zasadami logicznego rozumowania ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w żadnym razie nie dawała podstaw do przypisania oskarżonemu zachowania stypizowanego w przepisach art. 13§1 k.k. w zw. z art. 156§1 pkt 2 k.k. Przede wszystkim za zupełnie nielogiczne i sprzeczne z elementarnymi zasadami doświadczenia życiowego uznać należy ustalenie Sądu I instancji, że oskarżony trzymaną w dłoniach włączoną piłą spalinową nie spowodował u pokrzywdzonego ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, tj. nie osiągnął zamierzonego celu w tym zakresie – z uwagi na zasłonięcie się przez Ł. L. przed ciosem prawą ręką. Nie może ulegać żadnej wątpliwości, że w realiach przedmiotowej sprawy, tj. w sytuacji, kiedy ręka pokrzywdzonego osłoniętą była jedynie odzieżą, to osłonięcie pokrzywdzonego przed włączoną piłą spalinową, gdyby faktycznie oskarżony chciał spowodować u niego ciężki uszczerbek na zdrowiu byłoby po prostu nieskuteczne. Okoliczność ta jest tak oczywista, że zasadniczo nie wymaga szerszego rozwinięcia. Trudno uznać za logiczne kolejne ustalenie Sądu I instancji a odnoszące się do ucieczki pokrzywdzonego z miejsca zdarzenia, które to zachowanie także uniemożliwić miało oskarżonemu spowodowanie u niego ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. W ustalonym stanie faktycznym /str. 5 uzasadnienia/ Sąd I instancji wskazał, że „/…/ S. otworzył mu /pokrzywdzonemu – dodano/ furtkę”. Kolejny element, tj. ustalenie nie korespondujące z zasadami logicznego rozumowania. Z jednej strony pokrzywdzony uciekający przed oskarżonym, a z drugiej ten sam oskarżony otwierający pokrzywdzonemu furtkę. Na stronie 12 uzasadnienia Sąd I instancji dość dokładnie opisał zachowanie oskarżonego, tyle tylko, że częściowo popadając w sprzeczność z ustaleniami wskazanymi w przypisanym oskarżonemu czynie. Tym razem Sąd I instancji wskazał, iż „Oskarżony natychmiast po tym, jak pokrzywdzony doznał obrażeń ciała, opuścił piłę i zaprzestał dalszego atakowania pokrzywdzonego. Otworzył mu furtkę, żeby mógł swobodnie wyjść”. Z opisu tego w żadnym razie nie wynika aby oskarżony usiłował spowodować u pokrzywdzonego ciężki uszczerbek na zdrowiu. Uzasadniając przyjęcie wobec oskarżonego kwalifikacji z art. 13§1 k.k. w zw. z art. 156§1pkt 2 k.k. Sąd I instancji wskazał na stronie 14 uzasadnienia – „Dlatego można przyjąć, że oskarżony chciał spowodować ciężki uszczerbek na zdrowiu pokrzywdzonego /…/”. Stwierdzenie to w zestawieniu z rozważaniami Sądu meriti, przedstawionymi na stronie 22 uzasadnienia prowadzi do wniosku, że Sąd Okręgowy miał wątpliwości w zakresie zachowania oskarżonego, które zakwalifikowane zostało z art. 13§1 k.k. w zw. z art. 156§1pkt 2 k.k. Reasumując, zdaniem Sądu Apelacyjnego, Sąd Okręgowy niezasadnie zakwalifikował czyn oskarżonego z art. 13§1 k.k. w zw. z art. 156§1pkt 2 k.k. a poczynione w tym zakresie ustalenia i ocena materiału dowodowego nie pozostawały pod ochroną art. 7 k.p.k.

- w pozostałym zakresie zarzut obrazy art. 7 k.p.k. nie był zasadny. Ocena materiału dowodowego, której dokonał Sąd Okręgowy w pozostałym zakresie nie budziła zastrzeżeń i w oparciu o tę ocenę Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń. W szczególności wskazać należy/wbrew twierdzeniom obrońcy/, iż Sąd I instancji uwzględnił fakt, że pokrzywdzony trzymał w ręku nóż / str. 5 uzasadnienia/. Zasadnie jednak Sąd Okręgowy w realiach przedmiotowej sprawy zachowania oskarżonego nie potraktował jako działania w granicach obrony koniecznej. W tym zakresie Sąd Apelacyjny podzielił w całości rozważania Sądu I instancji poczynione na stronach 23-24 uzasadnienia.

zarzut naruszenia art. 167§1 k.p.k. w zw. z art. 170§1pkt 2 i 5 k.p.k.

- wnioskowany przez obrońcę dowód do przeprowadzenia nie miał istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Wskazywana przez obrońcę osoba nie była bowiem świadkiem zdarzenia, nie posiadała także wiedzy co do jego przebiegu. Sąd Apelacyjny także oddalił wniosek obrońcy w tym przedmiocie.

O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu przestępstwa

Niezasadny

Wobec częściowej niezasadności podniesionych zarzutów apelacyjnych oraz brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu spowodowało nieuwzględnienie wniosku obrońcy w zakresie uniewinnienia oskarżonego.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

Wskazać wszystkie okoliczności, które sąd uwzględnił z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia

i podniesionych zarzutów (art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k.).

brak

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1

Przedmiot utrzymania w mocy

W zakresie przypisania oskarżonemu czynu z art. 157§1 k.k.

Niezasadność podniesionych zarzutów apelacyjnych oraz brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu w zakresie wskazanym powyżej.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

W zakresie przypisania oskarżonemu zachowania z art. 13§1 k.k. w zw. z art. 156§1 pkt 2 k.k.- poprzez eliminację z opisu czynu i kwalifikacji prawnej tego zachowania. Konsekwencją tej zmiany było także obniżenie do roku, orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności.

Wobec uwzględniania zarzutów apelacyjnych w tym zakresie.

Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

--------------------------------------------------------------

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

--------------------------------------------------------------

Konieczność umorzenia postępowania

--------------------------------------------------------------

4. Konieczność warunkowego umorzenia postępowania

--------------------------------------------------------------

5. --------------------------------------------------------------

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

--------------------------------------------------------------

Inne rozstrzygnięcia z wyroku

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

Punkt II wyroku, czyn IV

na podstawie art. 63§1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczono oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 12 czerwca 2018r. do dnia 19 lutego 2019r., przyjmując jeden dzień pozbawienia wolności za równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności;

zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy oskarżonego wyznaczonego z urzędu adw. R.

D. O., Kancelaria Adwokacka w W., kwotę 738,00 (siedemset trzydzieści osiem

00/100) zł w tym VAT z tytułu zwrotu kosztów obrony z urzędu w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie;

Koszty procesu

Wskazać oskarżonego.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

B. S.

Punkt V wyroku

Zwolniono oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych obciążając wydatkami Skarb Państwa.

Rafał Kaniok :

Piotr Schab : Dorota Radlińska:

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego S.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie sygn. akt XVIII K 294/18

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

zmiana