Laptop z nielegalnym pakietem biurowym przepadł, kara 4 lat 6 miesięcy w zawieszeniu

Sąd Okręgowy w Katowicach wyrokiem z dnia 7 października 2013 roku, sygn. akt XVI K 103/12, wydanym w trybie art. 335 k.p.k., uznał oskarżonego R. C.za winnego miedzy innymi popełnienia czynu opisanego w punkcie V komparycji orzeczenia, polegającego na tym, że w dniu 13 listopada 2010 roku uzyskał i posiadał do 3 grudnia 2010 roku w C., w komputerze przenośnym marki A.zainstalowany w dniu 13 listopada 2010 roku pakiet biurowy (...)nie mając na to zgody osoby uprawnionej, czym naraził na straty w kwocie 1899 zł (...) sp. z o.o.

(...), Al. (...). to jest występku z art. 278 § 2 k.k. i za to na mocy powołanego przepisu wymierzył mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności. /punkt 5 wyroku/

Na mocy art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę łączną 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. /punkt 6 wyroku/ Na zasadzie art. 343 § 1 i § 2 pkt 2 k.p.k. warunkowo zawiesił wykonanie tej kary na okres próby wynoszący 8 lat.

Powyższy wyrok w części dotyczącej skazania R. C. za czyn z art. 278 § 2 k.k., na niekorzyść oskarżonego, zaskarżył prokurator. Zarzucił mu obrazę prawa procesowego mająca wpływ na treść orzeczenia, a to art. 343 § 1 k.p.k., polegającą na skazaniu R. C. za czyn spenalizowany w art. 278 § 2 k.k., szczegółowo opisany w punkcie V wyroku (pkt XI aktu oskarżenia), w trybie art. 335 k.p.k., pomimo niezłożenia przez prokuratora wniosku w zakresie tego czynu.

Skarżący sformułował też zarzut obrazy prawa materialnego, a to art. 44 § 1 k.k. poprzez zaniechanie orzeczenia wobec R. C. środka karnego w postaci przepadku przedmiotów bezpośrednio pochodzących z przestępstwa, podczas gdy powołana norma prawna przewiduje obligatoryjne orzeczenie wskazanego środka.

Stawiając powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie, iż wymierzona przez Sąd

meriti kara łączną wskazana w punkcie 6 orzeczenia dotyczy czynów przypisanych R. C. w pkt 1, 2, 3 i 4 wyroku oraz uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o winie i wymiarze kary wobec R. C. w odniesieniu do czynu z art. 278 § 2 k.k., szczegółowo opisanego w punkcie V wyroku, (pkt XI aktu oskarżenia) oraz skierowanie sprawy we wskazanej części do ponownego rozpoznania.

Obecny na rozprawie odwoławczej prokurator nie poparł pierwszego zarzutu apelacji. Natomiast popierając drugi zarzut wspomnianej apelacji zmodyfikował swój końcowy wniosek domagając się już nie uchylenia wyroku ale jego zmiany poprzez orzeczenie tytułem środka karnego przepadku komputera marki A. wraz z zainstalowanym na nim oprogramowaniem, na co zgodę wyraził oskarżony.

Sąd Apelacyjne stwierdził, co następuje:

Apelacja prokuratora tylko częściowo zasługiwała na uwzględnienie, a to w zakresie orzeczenia, a właściwie jego braku, o przepadku komputera wraz zainstalowanym w nim programem komputerowym. Na wstępie należy jednak zauważyć, że wbrew twierdzeniom prokuratora, które były podstawą do formułowania pierwszego zarzutu apelacji, oskarżyciel publiczny złożył jednak przed Sądem I instancji formalny wniosek o wymierzenie oskarżonemu kary za czyn zakwalifikowany z art. 278 § 2 k.k. Jak bowiem wynika z protokołu posiedzenia z dnia 7 października 2013 roku, /karta 6591-6593, tom 32 akt/ odczytano przed sądem wniosek prokuratora o wymierzenie oskarżonemu za ten czyn kary 3 miesięcy pozbawienia wolności. /karta 6511-6512/. Dodajmy, że chodzi o wniosek zmodyfikowany przez prokuratora w porównaniu z wcześniejszym zawartym w akcie oskarżenia, który nie obejmował tego przestępstwa zarzucanego oskarżonemu. Trzeba jednak zwrócić uwagę na to, że porozumienie co do wysokości kary jednostkowej za to przestępstwo zawarł tylko prokurator i obrońca oskarżonego. Sam oskarżony, który nie uczestniczył w posiedzeniu, formalnie nie wyraził więc zgody na wymierzenie mu za przestępstwo z art. 278 § 2 k.k. kary 3 miesięcy pozbawienia wolności. Brak ten został jednak konwalidowany na etapie postępowania odwoławczego. Oskarżony na piśmie i dodatkowo do protokołu rozprawy oświadczył, że wyraża zgodę na wymierzenie mu kary 3 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 278 § 2 k.k. Nie było więc podstaw do uchylania wyroku w zaskarżonej części. Ponadto oskarżony wyraził zgodę na orzeczenie tytułem środka karnego przepadku oprogramowania (...). Zgoda ta obejmowała też orzeczenie przepadku jego prywatnego komputera, w którym to oprogramowanie była zainstalowane. Powyższe oświadczenie umożliwiło Sądowi odwoławczemu wydanie wyroku o reformatoryjnych charakterze.

W konsekwencji Sąd Apelacyjny zmienił wyrok w zaskarżonej części, odnoszącej się do przypisanego oskarżonemu R. C.w punkcie 5 przestępstwa z art. 278 § 2 k.k., uzupełniając go w ten sposób, że na mocy art. 44 § 1 i 2 k.k. orzekł przepadek należącego do oskarżonego przenośnego komputera marki A.wraz z zainstalowanym w nim pakietem biurowym (...)

Ponadto uwzględniając sytuację rodzinną i majątkową oskarżonego, a w szczególności zakres nałożonego na niego w trybie art. 46 § 1 k.k. obowiązku naprawienia szkody, na mocy art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił go od ponoszenia kosztów procesu związanych z postępowaniem odwoławczym, obciążając nimi Skarb Państwa.

Na koniec należało się odnieść do podniesionej przez prokuratora w głosach stron na rozprawie odwoławczej sugestii, jakoby nie było podstaw do warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej w rozmiarze powyżej 2 lat oskarżonemu, któremu przypisano działanie w warunkach z art. 65 § 1 k.k. W ocenie Sądu Apelacyjnego owa sugestia nie jest zasadna.

O ile regulacja prawna określona w art. 69 § 3 zdanie 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. stoi na przeszkodzie, aby sprawcy określonemu w art. 65 § 1 k.k., korzystającemu z nadzwyczajnego złagodzenia kary z art. 60 § 3 i 4 k.k., można było zawiesić wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej na zasadach określonych w art. 60 § 2-5 k.k. w rozmiarze przekraczającym 2 lata, ale nie przekraczającej 5 lat, o tyle unormowanie z art. 343 § 1 i § 2 pkt 2 k.p.k. umożliwia tego rodzaju warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności wymierzonej w identycznych granicach wobec sprawcy z art. 65 § 1 k.k., który porozumiał się z prokuratorem co do jej wysokości na zasadach z art. 335 § 1 k.p.k. Wynika to z faktu, że regulacja z art. 343 § 1 i § 2 pkt 2 k.p.k. jest samodzielną, niezależna od tej z art. 69 § 1-3 k.k., materialną podstawą zawieszenia wykonania kary, które związane jest od osiągnięciem porozumienia co do skazania bez przeprowadzenia rozprawy. Art. 343 § 1 i 2 k.k. stanowi

lex specjalis wobec art. 69 k.k. W konsekwencji na dobrodziejstwo warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej powyżej 2 lat i w granicach do 5 lat może liczyć sprawca skazany w warunkach z art. 65 § 1 k.k., który - jak w powyższej sprawie - dodatkowo kierował zorganizowaną grupą przestępczą, a nie może liczyć sprawca określony w art. 65 § 1 k.k. także współdziałający z innymi osobami w popełnieniu przestępstwa,, który ujawnił informacje dotyczące tych uczestniczących w popełnieniu przestępstwa osób oraz istotne okoliczności jego popełnienia, (art. 60 § 3 k.k.). Choć wydaje się to być nie do końca racjonalne, to jednak takie rozwiązanie przyjął Ustawodawca, który wyraźnie preferuje sprawców którzy zawierają formalne porozumienie z prokuratorem, co do skazania bez przeprowadzania rozprawy, (art. 335 § 1 k.p.k.). Wyraźnie daje prymat konsensualnemu sposobowi zakończenia postępowania karnego.