Spółka nie odzyska prowizji od konsumenta, sąd oddalił jej apelację

Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2025 r. Sąd Rejonowy Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie w sprawie z powództwa (...) Spółki akcyjnej z siedzibą we J. przeciwko L. K. o zapłatę (sygn. akt I C 1235/24):

I. oddalił powództwo,

II. przyznał od Skarbu Państwa- Sądu Rejonowego Szczecin- Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie na rzecz ustanowionego w osobie Ł. F. kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego kwotę 720 zł tytułem wynagrodzenia.

Powyższe orzeczenie sąd rejonowy oparł na ustaleniach faktycznych oraz rozważaniach prawnych zawartych w pisemnym uzasadnieniu znajdującym się na k. 158- 162v. akt sprawy, które sąd drugiej instancji czyni integralną częścią swego rozstrzygnięcia.

Pismem z dnia 3 czerwca 2025 r., uzupełnionym pismem z dnia 24 czerwca 2025 r., apelację od powyższego wyroku złożyła strona powodowa zaskarżając wyrok w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. naruszenie prawa procesowego, tj. art. 233 § 1 k.p.c. przez błędną ocenę dowodów polegającą na przyjęciu, że umowa zawiera niedozwolone klauzule umowne w zakresie prowizji i uznanie ich za sprzeczne z dobrymi obyczajami,

II. naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 385

1 § 1 k.c. w związku z art. 58 § 1 k.c. polegające na przyjęciu, że postanowienie umowne dotyczące prowizji pobranej przez bank za udzielenie pożyczki jest niedozwoloną klauzulą umowną, mimo że przepis art. 358

1 § 1 k.c. nie ma zastosowania do postanowień umownych określających główne świadczenie stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny

III. naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim poprzez uznanie, że obciążenie pozwanego kosztami pozaodsetkowymi w wysokości 2.738,50 zł jest rażąco wygórowane, gdy tymczasem koszty te mieszczą się w ustawowym limicie określonym przepisem art. 36a u.o.k.k.

IV. naruszenie prawa procesowego tj. art 320 k.p.c. poprzez błędne uznanie, że w sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony wypadek, gdy tymczasem rozłożenie spłaty pozwanemu na okres 10 lat narusza słuszny interes powoda.

V. naruszenie prawa procesowego tj. art. 102 k.p.c.

Wskazując na powyższe naruszenia apelujący wniósł o:

- uchylenie w całości wyroku z dnia 8 kwietnia 2025 r. oraz wydanie wyroku zasądzającego kwotę 2.948,58 zł z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od kwoty 2.946,05 zł od dnia 4 marca 2021 r. do dnia zapłaty,

- zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych w tym również kosztów postępowania apelacyjnego.

W uzasadnieniu apelacji na k.165v.- 166v. powód rozwinął powyższe zarzuty.

Sąd okręgowy zważył, co następuje

Apelacja okazała się nieuzasadniona.

Wstępnie wyjaśnienia wymagało, że sprawa niniejsza podlegała rozpoznaniu przez sąd odwoławczy z zachowaniem przepisów Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu uproszczonym ze względu na charakter żądania, które dotyczyło świadczenia oraz wartość przedmiotu sporu, która nie przekraczała dwudziestu tysięcy złotych (art. 505

1 k.p.c.). W postępowaniu uproszczonym, zgodnie z art. 505

9 § 1

1 k.p.c., apelację można oprzeć na zarzutach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. W postępowaniu uproszczonym sąd drugiej instancji oddala apelację również wtedy, gdy mimo naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania albo błędnego uzasadnienia zaskarżony wyrok odpowiada prawu (art. 505

12 § 3 k.p.c.). Natomiast zgodnie z treścią art. 505

13 § 2 k.p.c. uzasadnienie wyroku sądu drugiej instancji, jeżeli sąd ten nie przeprowadził postępowania dowodowego, powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa.

Sąd drugiej instancji po ponownym rozpoznaniu sprawy w postępowaniu apelacyjnym, wyrażającym się w ustaleniu stanu faktycznego sprawy oraz ocenie żądania na podstawie właściwych przepisów prawa materialnego doszedł do wniosków tożsamych co sąd pierwszej instancji, dlatego też zaskarżony wyrok jako odpowiadający prawu musiał się ostać.

Na etapie postępowania apelacyjnego niesporne pozostawało, że strony łączyła umowa z dnia 1 lipca 2019 r. kredytu na zakup towarów/usług nr (...) oraz że dochodzone przez powoda roszczenie zostało wykazane co do zasady i nie uległo przedawnieniu. Według sądu rejonowego wytoczone powództwo nie mogło jednak zostać uwzględnione z uwagi na abuzywność części zapisów łączącej strony umowy tj. zapisów zastrzegających prowizję w kwocie 2.738,50 zł, przy kwocie kredytu 5.477 zł.

W wywiedzionej apelacji powód kwestionował zaprezentowaną przez sąd rejonowy ocenę abuzywności postanowień umownych kształtujących prawo kredytodawcy do pobrania prowizji w wysokości 2.738,50 zł. W tym kontekście apelujący podniósł zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. W ocenie sądu okręgowego zarzut ten okazał się chybiony. Zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 233 § 1 k.p.c. sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. może być uznany za zasadny jedynie w wypadku wykazania, że ocena materiału dowodowego jest rażąco wadliwa czy w sposób oczywisty błędna, dokonana z przekroczeniem granic swobodnego przekonania sędziowskiego, wyznaczonych w tym przepisie. Sąd drugiej instancji ocenia bowiem legalność oceny dokonanej przez sąd rejonowy, czyli bada czy zostały zachowane kryteria określone w art. 233 § 1 k.p.c.

Zdaniem sądu odwoławczego ocena dowodów dokonana przez sąd pierwszej instancji w przedmiotowej sprawie nie narusza ani reguł logicznego myślenia, ani zasad doświadczenia życiowego czy właściwego kojarzenia faktów. Nie sposób również przypisać sądowi błędu w ocenie mocy poszczególnych dowodów. Zaznaczyć przy tym należy, że Sąd orzekający w pierwszej instancji - oceniając pojedyncze dowody - zgodnie z przepisem art. 233 § 1 k.p.c. - odniósł ich znaczenie do całego, zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że warunki kredytu wskazane zostały w punkcie 3 umowy i były następujące: kwota kredytu na sfinansowanie ceny towarów/usług – 5.477 zł; całkowita kwota kredytu – 5.477 zł; kwota udzielonego kredytu – 8.215,50 zł (…) całkowity koszt kredytu – 4.063 zł, z czego odsetki 1.325,24 zł oraz prowizja 2.738,50 zł; całkowita kwota do zapłaty – 9.540,74 zł.

Sąd rejonowy słusznie doszedł również do przekonania, że pozwanemu w związku z zawarciem umowy przysługiwał status konsumenta. To ustalenie sądu pierwszej instancji nie jest kwestionowane przez powoda w apelacji.

Ponadto warunki umowy nie były negocjowane przez strony, gdyż strony zawarły umowę przy pomocy wzorca umowy udostępnionego pozwanemu przez bank.

Na podstawie tych niewadliwie ustalonych okoliczności faktycznych sąd pierwszej instancji dokonał oceny prawnej zapisów umowy, która doprowadziła go do wniosku, że zawiera ona postanowienia abuzywne. Wokół przeprowadzonej oceny prawnej, nie zaś ustalonego stanu faktycznego sprawy, koncentrują się w istocie zarzuty apelacji.

Odnosząc się zatem do podniesionych w apelacji zarzutów naruszenia prawa materialnego sąd okręgowy uznał je za chybione. Zgodzić należało się z sądem rejonowym, że pozwanego nie wiązały postanowienia umowy kredytu na zakup towarów/usług w części nakładającej obowiązek zapłaty prowizji w kwocie 2.738,50 zł, gdyż w myśl art. 385

1 k.c., postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny (§ 1); jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie (§ 2); nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta (§ 3); ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje (§ 4).

W okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie budziło wątpliwości sądu okręgowego, iż umowa została zawarta z pozwanym jako konsumentem (art. 22

1 k.c.), a obowiązek zapłaty prowizji przewidziany w umowie kredytu, do którego mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, nie jest świadczeniem głównym w rozumieniu art. 385

1 § 1 k.c. (vide uchwały Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2021 r. w sprawach III CZP 43/20 i III CZP 42/20). Nadto sporne postanowienia umowy nie zostały uzgodnione indywidualnie. Do uznania postanowienia za indywidualnie uzgodnione w rozumieniu art. 385

1 § 3 k.c. nie jest wystarczające ustalenie, iż cała umowa była przedmiotem negocjacji, albowiem przedmiotem negocjacji (indywidualnych ustaleń) muszą być konkretne jej postanowienia. W świetle art. 385

1 § 4 k.c. ciężar dowodu indywidualnego uzgodnienia postanowienia spoczywa na tym, kto się na to powołuje, co oznacza zazwyczaj przedsiębiorcę zawierającego umowę z konsumentem (vide wyroki Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 2019 r., IV CSK 443/18 i dnia 7 listopada 2019 r., IV CSK 13/19). Tymczasem powód nie obalił domniemania, że postanowienia umowy dotyczące prowizji nie zostały przez strony uzgodnione indywidualnie i pozwany realnie miał wypływ na treść tego postanowienia. Z uwagi na sposób w jaki umowę zawarto, oczywistym jest, że strony nie uzgadniały jej poszczególnych postanowień, lecz skorzystały z wzorca, jakim posługiwał się kredytodawca w prowadzonej działalności gospodarczej.

Przyjęcie, że (...) Bank (...) S.A. zawarł w ramach działalności gospodarczej umowę z pozwanym będącym konsumentem, a prowizja nie stanowi świadczenia głównego i nie została uzgodniona indywidualnie, oznaczało możliwość oceny postanowień umowy w zakresie nakładającym obowiązek uiszczenia prowizji w kwocie 2.738,50 zł, przez pryzmat art. 385

1 § 1 k.c., który za niedozwolone uznaje postanowienia umowne kształtujące prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy. „Rażące naruszenie interesów konsumenta” oznacza nieusprawiedliwioną dysproporcję na niekorzyść konsumenta praw oraz obowiązków w określonym stosunku obligacyjnym, skutkujące niekorzystnym ukształtowaniem jego sytuacji ekonomicznej oraz jego nierzetelne traktowanie (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 3 lutego 2006 r., I CK 297/05, z dnia 15 stycznia 2016 r., I CSK 125/15, z dnia 27 listopada 2015 r., I CSK 945/14, z dnia 30 września 2015 r., I CSK 800/14, z dnia 29 sierpnia 2013 r. I CSK 660/12). Chodzi tutaj o zachwianie równowagi kontraktowej wyrażające się w tym, że kontrahent konsumenta zastrzega dla siebie nadmierne korzyści lub uprzywilejowaną pozycję, wyraźnie i w znacznym stopniu przewyższające korzyści uzyskane przez konsumenta lub pod innym względem znacznie pogarszające sytuację konsumenta (tak wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 lipca 2005 r., I CK 832/04). Z kolei „działanie wbrew dobrym obyczajom” wyraża się w tworzeniu przez partnera konsumenta takich klauzul umownych, które zmierzają do niedoinformowania, dezorientacji, wywołania błędnego przekonania u klienta czy wykorzystania jego niewiedzy lub naiwności. Za istotę dobrego obyczaju uznaje się szeroko rozumiany szacunek dla drugiego człowieka, a zatem sprzeczne z dobrymi obyczajami jest naruszanie usprawiedliwionego zaufania drugiej strony umowy. Także naruszenie dobrych obyczajów w kontekście art. 385

1 § 1 k.c. zazwyczaj jest wiązane z tworzeniem takich klauzul umownych, które godzą w równowagę kontraktową stron (wyroki Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2006 r., I CSK 173/06 oraz z dnia 13 lipca 2005r., I CK 832/04). Do dobrych obyczajów, uczciwości kupieckiej zalicza się wymaganie od przedsiębiorcy wysokiego poziomu świadczonych usług oraz stosowania we wzorcach umownych takich zapisów, aby dla zwykłego konsumenta były one jasne, czytelne i proste, a ponadto by postanowienia umowne w zakresie łączącego konsumenta z przedsiębiorcą stosunku prawnego należycie zabezpieczały interesy konsumenta i odwzorowywały przysługujące mu uprawnienia wynikające z przepisów prawa. Jako sprzeczne z dobrymi obyczajami kwalifikowane są w szczególności wszelkie postanowienia, które zmierzają do naruszenia równorzędności stron umowy, nierównomiernie rozkładając uprawnienia i obowiązki między partnerami stosunku obligacyjnego. O rażącym naruszeniu interesów konsumenta można mówić w przypadku prawnie relewantnego znaczenia nierównomiernego rozkładu praw i obowiązków stron umowy (wyroki Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2014 r., VI ACa 1733/13 i dnia 27 sierpnia 2014 r., VI ACa 1313/13).

Przechodząc do dalszej argumentacji przemawiającej za oddaleniem niniejszej apelacji, sąd odwoławczy miał na uwadze, że zasadniczo obciążenie kredytobiorcy prowizją stanowiącą koszt udzielenia kredytu jest na gruncie przepisów ustawy o kredycie konsumenckim dopuszczalne. Zgodnie z jej art. 5 pkt 6 na całkowity koszt kredytu składają się wszelkie koszty, które konsument jest zobowiązany ponieść w związku z umową o kredyt, w szczególności odsetki, opłaty, prowizje, podatki i marże jeżeli są znane kredytodawcy i koszty usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń, w przypadku gdy ich poniesienie jest niezbędne do uzyskania kredytu lub do uzyskania go na oferowanych warunkach. Dopuszczalność obciążenia kredytobiorcy prowizją za udzielenie kredytu nie oznacza jednak, że kredytodawca może ustalić wysokość prowizji w sposób dowolny, oderwany od rzeczywistych kosztów, jakie poniesiono w związku z udzieleniem konsumentowi kredytu. Prowizja za udzielenie kredytu może służyć np. pokryciu kosztów rozpatrzenia wniosku kredytowego czy przygotowania i zawarcia umowy kredytowej. Koszty te ze względów technicznych mogą oczywiście – tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie – mieć charakter zryczałtowany, ale także ta ryczałtowa wysokość winna korespondować z kosztami czynności, jakie kredytodawca musiał podjąć w związku z przygotowaniem oraz zawarciem umowy kredytu.

W treści umowy kredytu na zakup towarów/usług nie wynika jak wyliczono kwotę prowizji. Jawi się ona zatem jako ryczałtowe, z góry ustalone i niczym nieuzasadnione wynagrodzenie kredytodawcy. Powód nie podjął próby wykazania dowodowo, iż poniósł istotnie w związku z obowiązywaniem umów wydatki uzasadniające zastrzeżenie wysokiej prowizji. Takie działanie nie mogło być zaakceptowane, gdyż zastrzeżona na rzecz przedsiębiorcy prowizja nie może stanowić zakamuflowanego oprocentowania w postaci zryczałtowanej, którego wysokość przekracza dozwolone prawem granice odsetek umownych. Powód w toku postępowania nie wykazał, w jaki sposób ustalono prowizję, jakie konkretnie koszty związane z obowiązywaniem umowy kredytu zostały wzięte pod uwagę przy określaniu jej wysokości.

Na gruncie rozpoznawanej sprawy prowizja za udzielenie kredytu została zastrzeżona w wysokości 2.738,50 zł i stanowiła 50 % udzielonej kwoty kredytu. W tym kontekście nie uszło uwadze sądu okręgowego, że zgodnie z art. 36a ust. 2 ustawy o kredycie konsumenckim - w jego brzmieniu obowiązującym w dacie zawierania umowy pozaodsetkowe koszty kredytu w całym okresie kredytowania nie mogą być wyższe od całkowitej kwoty kredytu. Jakkolwiek fakt, że analizowana opłata nie przekraczała maksymalnego limitu, nie wyłącza kontroli postanowień wzorca umowy, które odnoszą się do takich kosztów, pod kątem skuteczności ich inkorporacji do stosunku prawnego i pod kątem ich abuzywności (tak: T.Czech, artykuł M.Pr.Bank.2016.2.52). Jak zauważył Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 11 września 2020 r. (II CNP 1/20), w kontekście art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim okoliczność, iż dane postanowienie umowne mieści się co do zasady w granicach określonych ustawą, nie wyłącza uznania go za niedozwolone w stosunku z konsumentem (zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 21 stycznia 2015 r. w połączonych sprawach C-482/13, C-484/13, C-485/13 i C-487/13 oraz wyrok z dnia 3 września 2020 r. w połączonych sprawach C-84/19, C-222/19, C-252/19). Stanowisko to potwierdził w uchwałach z dnia 27 października 2021 r. (III CZP 43/20 i IIII CZP 42/20) Sąd Najwyższy stwierdzając, iż okoliczność, że pozaodsetkowe koszty kredytu konsumenckiego nie przekraczają wysokości określonej w art. 36a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, nie wyłącza oceny, czy postanowienia określające te koszty są niedozwolone.

Sąd okręgowy nie kwestionując uprawnienia kredytodawcy do pobierania od klientów wynagrodzenia prowizyjnego, stoi jednak na stanowisku, że prowizja winna zostać ustalona na rozsądnym i uzasadnionym obiektywnie poziomie. Wyznaczenie ustawą maksymalnego pułapu tego rodzaju opłat nie oznacza swobody czy dowolności w ich kształtowaniu do wysokości wyznaczonych ustawą granic. Ustawodawca wprowadza tylko nieprzekraczalny, maksymalny dopuszczalny prawem poziom tego rodzaju należności, w ramach którego kredytodawca może zastrzegać opłaty, które muszą jednak znajdować racjonalne odniesienie do faktycznie ponoszonych kosztów i nie mogą być zastrzegane w nadmiernie wygórowanej wysokości. Niewątpliwie działalność banku nastawiona na zysk jest obciążona ryzykiem niewypłacalności jej kontrahentów, jednak nie oznacza to, iż kredytodawca może ustalać wysokość prowizji w sposób całkowicie dowolny i nieprzystający do rzeczywistych kosztów kredytu. Prowizje i wszelkie opłaty dodatkowe winny być ustalane w rozsądnych proporcjach do wysokości udzielanego kredytu oraz w oparciu o rzeczywiście ponoszone koszty. Jak wskazano już wyżej kredytodawca powinien w sposób zrozumiały przedstawić sposób skalkulowania opłat, wyjaśniając, co się na nie składa, tak by umożliwić konsumentowi na etapie kontraktowania dokonanie analizy kosztów uzyskania kredytu. Takiej informacji ze strony kredytodawcy w niniejszej sprawie zabrakło.

Bacząc, że powód nie wyjaśnił ani przy zawieraniu umów, ani w toku procesu, jakie względy były przyczyną obciążenia pozwanego prowizją w zastrzeżonej wysokości, roszczenie w tym zakresie nie mogło być uwzględnione. Prawidłowo uznając te postanowienia umowne za niewiążące pozwanego sąd pierwszej instancji uznał, że prowizja w kwocie 2.738,50 zł nie mogła zostać doliczona do sumy zadłużenia wynikającego z umowy kredytu na zakup towarów/usług. Skoro pozwany od samego początku nie był zobowiązany do zapłaty kwoty 2.738,50 zł tytułem prowizji, to prawidłowo sąd rejonowy nie uwzględnił tej kwoty obliczając wysokość zobowiązania pozwanego, która wyniosła w rezultacie 6.362,17 zł. Biorąc pod uwagę dokonane przez pozwanego wpłaty w łącznej wysokości 6.580 zł słusznie sąd rejonowy uznał, że pozwany w całości uregulował należność wynikającą z zawartej z powodem umowy, wraz z odsetkami za nieterminową płatność, co uzasadniało oddalenie powództwa w całości.

Zarzut naruszenia prawa procesowego tj. art 320 k.p.c. okazał się nietrafiony, gdyż przepis ten nie był podstawą orzekania. Powództwo zostało oddalone i nie wystąpiła tu sytuacja, w której sąd w wyroku rozłożył na raty zasądzone świadczenie.

W niniejszej sprawie powód okazał się stroną przegrywającą postępowanie w całości. Sąd okręgowy miał na uwadze, że w piśmie z dnia 22 stycznia 2025 r. powód cofnął powództwo ze zrzeczeniem się roszczenia w zakresie kwoty 4.900 zł wobec wpłaty przez pozwanego kwoty 5.000 zł. Przyjmuje się, że jeżeli powód cofnął powództwo, ponieważ pozwany dokonał zapłaty po wytoczeniu powództwa, to nie będzie traktowany jako strona przegrywająca, ponieważ uznaje się, że to właśnie wystąpienie o udzielenie ochrony prawnoprocesowej poprzez wytoczenie powództwa spowodowało osiągnięcie celu w postaci doprowadzenia do zaspokojenia roszczenia. Z taką sytuacją nie mieliśmy jednak do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż spłata zaległości nastąpiła w dniu 3 marca 2021 r., zatem jeszcze przed wytoczeniem powództwa (22 marca 2021 r.- data złożenia pozwu, k. 36 akt). W związku z tym nie można uznać, aby pozwany dał powód do wytoczenia wobec niego powództwa o zapłatę tej kwoty. Powyższe uzasadniało przyjęcie, że powodowi nie należy się od pozwanego zwrot kosztów procesu w żadnej części.

Tak argumentując i nie znajdując podstaw do zmiany zaskarżonego rozstrzygnięcia, sąd okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. apelację powoda oddalił, o czym orzeczono w sentencji wyroku.

Sędzia Monika Rabiega

(...)

1. (...)

2. (...)

3. (...)