Kara łączna wobec M. V. utrzymana mimo wniosku obrońcy o zbliżenie do absorpcji

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok łączny Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 10 lipca 2026 r. w sprawie II K 344/26

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W części

Co do kary

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

1. 1. obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie art. 4 kpk, art. 7 kpk, art. 410 kpk poprzez nienależyte rozważenie całokształtu materiału dowodowego sprawy, dokonanie sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, wybiórczej oceny istotnych dla rozstrzygnięcia faktów i okoliczności, w tym w szczególności pisemnego wyjaśnienia skazanego oraz dokumentu medycznego o chorobie matki skazanego T. V., która potrzebuje stałej opieki drugiej osoby;

2. rażąca niewspółmierność (surowość) kary orzeczonej wobec skazanego polegająca na wymierzeniu mu kary łącznej 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności (w granicach zasady kumulacji) poprzez nieadekwatne, dowolne uznanie, że skazany nie będzie przestrzegał porządku prawnego w przyszłości bez odbycia stosownej kary jak też dowolne uznanie, iż prognoza kryminologiczna wobec skazanego jest negatywna mimo, że opinia o skazanym jest pozytywna, m. in. utrzymuje on kontakty z rodziną najbliższą, nie był karany dyscyplinarnie, nie przynależy do podkultury przestępczej, nadto ma krytyczny stosunek do swojej przeszłości (przyznaje się do części czynów), co przekonuje, że proces resocjalizacji przebiega pozytywnie i dobrze rokuje na przyszłość i dlatego ustalając wysokość kary łącznej Sąd I instancji winien kierować się zasadą absorpcji, ewentualnie przy zastosowaniu zasady asperacji zbliżającej się do zasady absorpcji.

Niezasadny

Podniesione przez obrońcę skazanego zarzuty były niezasadne, co skutkowało nieuwzględnieniem wniesionej przez niego apelacji.

Przede wszystkim zaznaczyć należy, że treść środka odwoławczego wskazuje, że skarżący zakwestionował rozstrzygnięcie Sądu I instancji wyłącznie w zakresie wymiaru orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności, nie zaś w zakresie reżimu prawnego, na którym Sąd Rejonowy oparł skarżone rozstrzygnięcie czy też w zakresie objęcia węzłem kary łącznej kary jednostkowej ograniczenia wolności orzeczonej wyrokiem SR w Siedlcach w sprawie II K 1123/22, której objęcie było notabene jak najbardziej zasadne w świetle faktu, że kara ta, wobec uchylania się od jej wykonania, została zamieniona na karę zastępczą pozbawienia wolności.

I tak, przede wszystkim Sąd Rejonowo prawidłowo ustalił granice możliwej kary łącznej, uwzględniając przelicznik dotyczący kary ograniczenia wolności wynikający z art. 87 § 1 kk i przyjmując, że kara ta mogła oscylować w przedziale od 2 lat i 1 miesiąca pozbawienia wolności do 3 lat pozbawienia wolności. Wydając wyrok łączny Sąd Rejonowy orzekł karę niższą aniżeli wynikająca z zasady kumulacji, choć na nią ukierunkowaną. Nadto orzeczony wymiar kary łącznej należycie umotywował. Sąd Okręgowy w pełni podziela zawartą w pisemnym uzasadnieniu argumentację. Za połączeniem kar na zasadzie zbliżonej do absorpcji, o co postulował autor apelacji, jak trafnie wywnioskował Sąd meriti, przeczy m.in. różnorodzajowy charakter dóbr, w które przestępczym zachowaniem godził skazany, odmienne pobudki popełnienia poszczególnych czynów, a także wielokrotna karalność. Świadczy to o nieefektywności dotychczasowych podejmowanych wobec skazanego działań resocjalizacyjnych. Sąd I instancji trafnie też ocenił związek czasowy pomiędzy przestępstwami, za które M. V. został skazany prawomocnymi wyrokami podlegającymi łączeniu. Tym samym zastosowanie względem niego postulowanej zasady zbliżonej do pełnej absorpcji, w ocenie Sądu II instancji, w sposób nieusprawiedliwiony premiowałoby skazanego, pochłaniając w istocie prawie dwie kary orzeczone za popełnione przez niego czyny. Podkreślenia wymaga, że dokonanie większej ilości przestępstw jest istotnym czynnikiem prognostycznym, przemawiającym za orzekaniem kary łącznej surowszej niż wynikająca z zasady absorpcji, gdyż wskazuje na daleko posunięty stopień demoralizacji skazanego, dla którego wejście w konflikt z prawem nie ma jednorazowego, przypadkowego charakteru. Tak więc wymierzenie skazanemu kary łącznej pozbawienia wolności w zaproponowanym przez skarżącego wymiarze zostałoby odczytane jako przejaw pobłażliwości dla sprawców wielokrotnie naruszających porządek prawny. Także opinia dotycząca skazanego – na której opiera się m. in. środek zaskarżenia, a której treść – według Sądu Okręgowego – nadinterpretuje obrońca na korzyść skazanego – jest względnie pozytywna, w tym wskazuje, że M. V. choć nie był karany dyscyplinarnie, nie był też nagradzany, nie starał się podjąć zatrudnienia w zakładzie karnym. Jego poprawnego zachowania względem przełożonych czy współosadzonych również nie należy przeceniać jako, że nie jest to okoliczność nadzwyczajna, a raczej oczekiwana od każdego skazanego. Innymi słowy, słusznie zauważył Sąd i instancji, że proces resocjalizacji skazanego nie został zakończony i że wymaga on dalszych oddziaływań w celu umocnienia prospołecznej postawy i utrwalenia społecznie pożądanych zachowań. W związku z tym nie można zaaprobować tezy skarżącego, że istnieją w chwili obecnej w odniesieniu do jego osoby okoliczności, które wskazywałyby na potrzebę obniżenia wymiaru orzeczonej wobec niego kary łącznej. Sposób zachowania skazanego w toku wykonywania kary jest istotną informacją, którą należy brać pod uwagę w procesie kształtowania kary łącznej, jednakże nie ma ona dominującego znaczenia. Jeśli zaś idzie o sygnalizowane okoliczności dotyczące sytuacji rodzinnej skazanego, konkretnie stanu zdrowia jego matki zauważyć należy, że może ona korzystać z ewentualnej pomocy stosownych instytucji, tudzież siostry skazanego, która zamieszkuje w H., co wynika z treści opinii. Zważyć należy, że skazanemu opisywana sytuacja zdrowotna członków rodziny była doskonale znana, a mimo to nie powstrzymała go od popełnienia kolejnych czynów, konsekwencji których musiał się przecież spodziewać.

Reasumując stwierdzić należy, iż Sąd odwoławczy nie dopatrzył się naruszeń prawa procesowego w ocenie zgromadzonego materiału dowodowego, ocenionego przez Sąd meriti w sposób kompleksowy ani przesłanek przemawiających za złagodzeniem orzeczonej wobec skazanego kary łącznej. Skarżący nie zaprezentował bowiem żadnych skutecznych argumentów przemawiających za przychyleniem się do wyrażonego na łamach apelacji postulatu. Tym samym stwierdzić należy, iż sankcja karna zastosowana przez Sąd Rejonowy jest sprawiedliwa, słuszna i nie nosi cech, o jakich stanowi art. 438 pkt 4 kpk. Stąd nie było podstaw, by w tym zakresie podjąć ingerencję w treść zaskarżonego wyroku.

o zmianę zaskarżonego wyroku w części wskazanej powyżej poprzez zastosowanie przy wymiarze kary łącznej orzeczonej wobec skazanego zasady zbliżonej do całkowitej absorpcji

Niezasadny

Z uwagi na niezasadność apelacji na uwzględnienie nie zasługiwały zawarte w niej wnioski.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

wyrok łączny Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 10 lipca 2026 r. w sprawie II K 344/26 –

w zaskarżonej części

Wskazano w rubryce 3.1. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

Koszty procesu

Punkty II, III wyroku

O wynagrodzeniu dla obrońcy z urzędu orzeczono na podstawie § 17 ust. 5 i § 4 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.

Apelacja okazała się w całości bezzasadna, zatem zgodnie z art. 636 § 1 kpk winien on ponieść wydatki postępowania odwoławczego. Jednakże, mając na uwadze konieczność odbycia przez niego kary pozbawienia wolności, Sąd Okręgowy na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 634 kpk zwolnił go od obowiązku ich uiszczenia, stwierdzając, że ponosi je Skarb Państwa.

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca skazanego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

W zakresie kary łącznej

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W części

Co do kary

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana