Zakaz wydany trzy dni po czynie. Sąd wyeliminował recydywę z wyroku za jazdę po alkoholu

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 8 czerwca 2026 r. w sprawie II K 684/24

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

1. 1. Zarzut obrazy przepisów postępowania, mającej wpływ na treść wyroku, tj.

a) art. 7 k.p.k. przez dowolną, a nie swobodną ocenę zeznań E. N.. Sąd zaniechał dokonania swobodnej oceny zeznań świadka w rozumieniu art. 7 k.p.k. i w sposób całkowicie nieuprawniony nadał tym zeznaniom walor pełnej wiarygodności przyjmując, że z świadek jest wiarygodny z racji wykonywanego zawodu, w sytuacji gdy samo wykonywanie zawodu żołnierza nie nadaje automatycznie waloru wiarygodności;

b) art. 7 k.p.k. przez dowolną, a nie swobodną ocenę wyjaśnień oskarżonego poprzez pozbawienie ich waloru wiarygodności, podczas gdy oskarżony konsekwentnie nie przyznawał się do prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości, a brak jest dowodu, który mógłby wyjaśnienia w tym zakresie podważyć;

2. zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, będącego wynikiem mającej wpływ na treść orzeczenia obrazy w/w przepisów postępowania, polegającego na bezpodstawnym uznaniu, że oskarżony W. N. dnia 27 kwietnia 2024 roku w miejscowości X., woj. (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości (1,755 mg/l, 1,699 mg/l, 1,589 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu) prowadził pojazd osobowy marki X. (...) o nr. rej. (...) w ruchu lądowym, podczas gdy zebrany materiał dowodowy pozwala wyłącznie na przyjęcie, że oskarżony w tym czasie znajdował się w stanie nietrzeźwości, ale przebywał we własnym domu, brak jest wszak dowodów, że dopuścił się zarzucanego mu czynu;

3. W zakresie czynu opisanego w punkcie II wyroku - zarzut rażącej niewspółmierności kary, poprzez wymierzenie oskarżonemu kary 3 miesięcy bezwzględnego pozbawienia wolności, wynikającej z niedostatecznego uwzględnienia okoliczności łagodzących, w szczególności incydentalnego charakteru zachowania oskarżonego, działania pod wpływem silnych emocji wywołanych przebiegiem interwencji, stanu nietrzeźwości, późniejszej krytycznej oceny własnego zachowania i przeproszenia funkcjonariuszy, a także pominięcia możliwości zastosowania kary o charakterze wolnościowym, lub grzywny, która w realiach niniejszej sprawy byłaby wystarczająca dla osiągnięcia celów zapobiegawczych i wychowawczych kary.

Niezasadny

Zarzuty apelacyjne obrońcy oskarżonego jako niezasadne, na uwzględnienie nie zasługiwały.

Zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd

meriti dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego, a na jego podstawie ustalił rzeczywisty stan faktyczny w sprawie. W zakresie zaś czynu przypisanego oskarżonemu w pkt V wyroku (zarzut z pkt 2 aktu oskarżenia), wymierzył oskarżonemu sprawiedliwą i adekwatną do okoliczności czynu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności.

Przechodząc do analizy zarzutów związanych ze wskazywaną przez skarżącego obrazą art. 7 k.p.k., na wstępie podkreślić należy, że ustanowiony w art. 7 k.p.k. obowiązek dokonywania oceny wiarygodności materiału dowodowego w oparciu o wszechstronną, zgodną z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego analizę dotyczy nie tylko sądu orzekającego. Także skarżący, który zmierza do podważenia zasadności rozstrzygnięcia poprzez zakwestionowanie oceny dowodów stanowiących jego podstawę, nie może ograniczyć się do prostego zanegowania jej i arbitralnego stwierdzenia, że walorem wiarygodności winny być obdarzone wyłącznie dowody korzystne dla oskarżonego. Obowiązkiem skarżącego jest wykazanie, jakich konkretnych uchybień dopuścił się sąd meriti w kontekście zasad wiedzy - w szczególności logicznego rozumowania - oraz doświadczenia życiowego, oceniając zebrany materiał dowodowy. Za oczywiście niewystarczające należy tu także uznać samo przeciwstawienie dowodom, na których oparł się sąd orzekający, występujących w sprawie dowodów przeciwnych, jeśli przy tym nie zostanie wykazane, że to właśnie owe dowody przeciwne, ocenione w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego, winny uzyskać walor wiarygodności, zaś dowody stanowiące podstawę ustaleń sądu, w świetle tych samych zasad, są tego waloru pozbawione (por.

wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2024 r. VIII AKa 237/23).

W ocenie Sądu Okręgowego, skarżący nie uzasadnił należycie trafności swojego stanowiska, a przytoczona przez niego argumentacja nie tylko stoi w sprzeczności z zapatrywaniami Sądu Rejonowego, przedstawionymi w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, ale też nie ma odzwierciedlenia w okolicznościach sprawy. Trudno bowiem zgodzić się m.in. z twierdzeniami skarżącego, że Sąd oceniał wiarygodność zeznań świadka E. N. jedynie przez pryzmat wykonywanego przez niego zawodu żołnierza, podczas gdy Sąd w uzasadnieniu jasno wskazał, że dał wiarę jego depozycjom z racji tego, że nie miał on żadnego interesu w pomawianiu oskarżonego, a jego relacja była spójna, pełna, logiczna oraz znalazła poparcie w pozostałym materiale dowodowym, czego nie można powiedzieć o wersji przedstawianej przez oskarżonego. W świetle całościowej argumentacji Sądu Rejonowego, fakt wykonywania przez świadka zawodu żołnierza nie ma kluczowego znaczenia, choć niewątpliwie przemawia dodatkowo na korzyść wiarygodności świadka, w kontekście braku logicznych powodów do składania przez niego fałszywych zeznań, co mogłoby nieść dla niego poważne konsekwencje również w sferze zawodowej. Uznanie zeznań świadka E. N. za wiarygodne było słuszne z powodów opisanych przez Sąd

meriti, z którymi Sąd Odwoławczy w całości się zgodził. Przy ocenie wiarygodności depozycji pamiętać także trzeba, że świadectwo procesowe pochodzące od osoby, by uznane zostało za wiarygodne, cechować musi przede wszystkich stałość relacji, logika narracji i możliwość potwierdzenia w innych dowodach (por.

wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2012 r. II AKa 172/12). Ponadto, zasada swobodnej oceny dowodów nie stoi na przeszkodzie dokonywaniu ustaleń na podstawie relacji jednego świadka, o ile uznanie ich za wiarygodne nie wykracza poza zasady prawidłowego rozumowania, wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 czerwca 2022 r. II KK 287/22). Jak już wspomniano powyżej, zeznania E. N. te wymagania spełniają.

Odnosząc się zaś do wskazywanego przez skarżącego, jak również oskarżonego, choć dopiero na końcowym etapie postępowania, jego rzekomego konfliktu ze świadkiem E. N. wskazać należy, że fakt ten nie został udowodniony, a wynika jedynie z gołosłownych twierdzeń oskarżonego, natomiast wskazywane przyczyny konfliktu, jak zazdrość świadka z uwagi na to, że oskarżony jest najmłodszym mieszkańcem ulicy, są wysoce nieracjonalne. Co istotne, oskarżony wskazał na tę okoliczność dopiero na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2026 r., przy czym świadkowie powołani na wniosek obrony, którzy mieli ten fakt potwierdzić, w istocie nie wiedzieli nic o jakimkolwiek wcześniejszym konflikcie oskarżonego ze świadkiem. Nawet przy hipotetycznym założeniu istnienia takiego konfliktu, z pola widzenia nie można jednak tracić tego, że nie wolno a priori oceniać jako niewiarygodnych zeznań pokrzywdzonego, choćby był zainteresowany wynikiem postępowania. Tak samo nie należy oceniać zeznań świadków - powiązanych osobiście z pokrzywdzonym - istotą oceny dowodów jest bowiem ich treść, a nie pochodzenie (por.

wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 11 lipca 2013 r. II AKa 81/13). Podsumowując powyższe, zarzuty skarżącego w tym zakresie należało uznać za bezzasadne. Zeznania świadka E. N. zostały ocenione prawidłowo, gdyż są jasne, logiczne, spójne, odznaczają się stałością relacji, korespondują z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym oraz odpowiadają wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego.

W odróżnieniu od zeznań świadka E. N., wyjaśnień oskarżonego nie sposób ocenić pozytywnie w kluczowym dla sprawy zakresie, tj. w którym kwestionował sprawstwo czynu przypisanego mu w pkt I wyroku. Zarzut skarżącego odnoszący się do błędnej oceny wyjaśnień oskarżonego uznać należało za chybiony. Jak już wspomniano powyżej, wyjaśnienia oskarżonego stoją w sprzeczności m.in. ze słusznie uznanymi za wiarygodne zeznaniami E. N., który konsekwentnie wskazywał, że w dniu 27 kwietnia 2024 r. widział oskarżonego osobiście kierującego pojazdem marki X. (...), co ponadto znalazło potwierdzenie w relacji przekazywanej przez świadka od początku funkcjonariuszom Policji. Wersja przedstawiona przez oskarżonego, że pojazdem miał wówczas kierować Ł. N., w świetle zgromadzonych, a omówionych przez Sąd dowodów, pozostaje nielogiczna i niewiarygodna, przy czym nie może być bezpośrednio zweryfikowana poprzez przesłuchanie Ł. N., z uwagi na jego śmierć. Treść składanych przez oskarżonego wyjaśnień słusznie Sąd Rejonowy potraktował jako wyraz forsowanej linii obrony, jednakże nieskutecznej z omówionych już powodów. Stanowisko skarżącego, że bywa on wożony samochodem przez osoby trzecie, a co wynika z zeznań świadków, nie wyklucza tego, że w dniu zdarzenia oskarżony jeździł samochodem m-ki X. będąc w stanie nietrzeźwości, gdyż świadkowie wskazują na okoliczności mające miejsce w innym czasie, a nie w chwili przypisanego mu czynu. Jak wynika ponadto z prawidłowo uznanych za wiarygodne zeznań funkcjonariuszy Policji – świadków F. X. i F. B., podczas interwencji oskarżony nie wskazywał, aby ktoś inny miał kierować pojazdem, jak również nie kwestionował jednoznacznie, że to on nim kierował, prezentując jedynie lekceważący i arogancki stosunek do funkcjonariuszy, co odzwierciedla drugi z przypisanych mu czynów.

Wobec niezasadności zarzutów związanych z oceną materiału dowodowego, niezasadnym pozostaje także zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, który był na nich oparty. Okoliczności jednoznacznie ustalone w postępowaniu nie pozostawiają jakichkolwiek wątpliwości co do sprawstwa oskarżonego w zakresie czynu z pkt I wyroku.

Ostatni z zarzutów, tj. zarzut rażącej niewspółmierności kary, poprzez wymierzenie oskarżonemu kary 3 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z pkt II, również należało uznać za niezasadny. Na wstępie wskazać trzeba, że sfera sędziowskiego wymiaru kary w pierwszej kolejności zarezerwowana jest dla sądu pierwszej instancji, dlatego też kontrola instancyjna wyroku sądu pierwszej instancji w zakresie wymiaru kary powinna być dokonywana z uwzględnieniem szerokiego zakresu swobodnej oceny sądu co do tego, jaka kara będzie stanowiła trafną reakcję karną na przestępstwo. Ingerencja w płaszczyznę wymiaru kary wymaga zatem wykazania, że sąd meriti naruszył dyrektywy wymiaru kary w taki sposób, że orzeczona kara jest nie tylko nieproporcjonalna, ale rażąco niewspółmierna w świetle prawidłowo zastosowanych dyrektyw wymiaru kary w danej sprawie. Nie wystarczy zatem wskazanie przez skarżącego, że sąd orzekający nie uwzględnił danej okoliczności istotnej z perspektywy zastosowania się do jednej z dyrektyw. Należy wykazać uchybienie na tyle doniosłe, że uwzględnienie prawidłowego znaczenia określonej dyrektywy wymiaru kary nakazywałoby orzec karę znacząco odbiegającą od tej, która została wymierzona w zaskarżonym wyroku (co do wysokości lub jej rodzaju) (por.

wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 30 września 2024 r. II AKa 372/23). W ocenie Sądu, w sprawie nie wystąpiły żadne okoliczności łagodzące, które mogłyby mieć wpływ na wymierzenie oskarżonemu mniej dolegliwej sankcji karnej. Całkowicie bezzasadne jest powoływanie się skarżącego na to, że oskarżony w chwili popełnienia czynu był w silnych emocjach, na stresogenne okoliczności przeprowadzanej interwencji czy na incydentalny charakter postępowania oskarżonego. Zauważyć trzeba, że samo przeprowadzenie interwencji i jej przebieg, spowodowane były wyłącznie zachowaniem oskarżonego i to on eskalował zainicjowaną scysję. To on miał możliwość zapobieżenia jej, jak i w dowolnej chwili odstąpienia od niewłaściwego zachowania. Z pozyskanej karty karnej oskarżonego zauważyć zaś można, że jego czyny, będące przedmiotem niniejszego postępowania, nie są jedynie incydentem w jego życiu, gdyż wielokrotnie wchodził już w konflikt z prawem, w tym był skazywany za czyny z art. 222 § 1 k.k. i art. 226 § 1 k.k. Przeproszenie pokrzywdzonych, jak i pozostałe okoliczności, na jakie powołuje się w apelacji skarżący, na tle okoliczności obciążających, o których trafnie wypowiedział się Sąd Rejonowy w pisemnych motywach wyroku, nie uzasadniały złagodzenia wymierzonej mu kary za przedmiotowy czyn. Zdaniem Sądu II Instancji, zarówno jednostkowa kara za czyn z pkt II odpowiada dyrektywom wymiaru kary z art. 53 k.k. i zrealizuje powierzone jej funkcje, zwłaszcza w sferze prewencji generalnej i indywidualnej, jak i orzeczona kara jednostkowa za czyn z pkt I oraz kara łączna, spełniają tożsame warunki i odpowiadają okolicznościom sprawy.

Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od czynu zarzucanego w punkcie I oraz o wymierzenie kary o charakterze wolnościowym lub grzywny za czyn opisany w punkcie II wyroku.

Niezasadny

Wnioski apelacyjne obrońcy nie zasługiwały na uwzględnienie z uwagi na niezasadność zarzutów, które miałyby być ich podstawą.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1. 1. Oskarżony w dacie czynu nie był uprzednio prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości wyrokiem Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 24 maja 2023 roku sygn. akt II K 1387/21 i nie dopuścił się tego czynu w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczonego w sprawie II K 1387/21 na okres 4 lat;

2. oskarżony nie dopuścił się czynu w ciągu 5 lat po odbyciu kary 1 roku pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Siedlcach w sprawie II K 266/23 za przestępstwo z art. 178a § 4 k.k., tj. za przestępstwo podobne.

Z uwagi na to, że wyrok zapadły w sprawie II K 1387/21, w którym wobec oskarżonego został orzeczony m.in. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, uprawomocnił się 30 kwietnia 2024 r., czyli 3 dni po dacie czynu z pkt I wyroku niniejszego, tj. 27 kwietnia 2024 r., stosownym było wyeliminowanie z opisu okoliczności, o jakiej mowa w w/w pkt. 1.

Ponadto, czyn z pkt I wyroku oskarżony popełnił w dniu 27 kwietnia 2024 r., natomiast karę 1 roku pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 27 czerwca 2023 r. za czyn z art. 178a § 4 k.k., tj. przestępstwo podobne, rozpoczął odbywać w dniu 30 stycznia 2024 r., a więc sześciomiesięczny termin, o jakim mowa w art. 64 § 1 k.k., upływał najwcześniej 28 lipca 2024 r., czyli po dacie czynu z pkt I wyroku. W związku z tym, tę okoliczność należało wyeliminować z opisu czynu oraz z podstawy skazania i wymiaru kary wyeliminować art. 64 § 1 k.k., przy czym nie miało to wpływu na postać orzeczonej kary, która pozostaje adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu, w tym okoliczności jego popełnienia jak też winy sprawcy.

W związku z uwzględnieniem powyższych okoliczności, zaistniała konieczność ingerencji w treść wyroku i poczynienie zmian, wskazanych w rubryce 5.2.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 8 czerwca 2026 r. w sprawie II K 684/24, za wyjątkiem rozstrzygnięcia wskazanego w rubryce 5.2.

Apelacja obrońcy nie była zasadna, przy czym opisana poniżej zmiana w wyroku wynikała z okoliczności uwzględnionych przez Sąd Okręgowy z urzędu, wskazanych i opisanych w rubryce 4. Brak było podstaw do dalszej zmiany zaskarżonego wyroku bądź jego uchylenia.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 8 czerwca 2026 r. w sprawie II K 684/24, poprzez wyeliminowanie z opisu czynu przypisanego oskarżonemu w pkt I ustalenia, iż był uprzednio prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości wyrokiem Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 24 maja 2023 roku sygn. akt II K 1387/21 i czynu dopuścił się w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczonego w sprawie II K 1387/21 na okres 4 lat, a ponadto, że czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary 1 roku pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Siedlcach w sprawie II K 266/23 za przestępstwo z art. 178a § 4 k.k., tj. za przestępstwo podobne, zaś z podstawy skazania i wymiaru kary wyeliminowania art. 64 § 1 k.k.

Powyższa zmiana wynikała z okoliczności uwzględnionych przez Sąd Okręgowy z urzędu, które zostały szerzej opisane w rubryce 4 niniejszego uzasadnienia.

Koszty procesu

III. Apelacja obrońcy okazała się w całości bezzasadna, zatem zgodnie z art. 636 § 1 k.p.k. oskarżony w całości ponosi koszty sądowe za postępowanie odwoławcze. W związku z tym zasądzono od oskarżonego W. N. na rzecz Skarbu Państwa 320 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, zgodnie ze stawkami wskazanymi w art. 8 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok w całości

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana