Oskarżony odstąpił od porozumienia o karze, sąd odwoławczy uchylił wyrok skazujący T. B.

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 23 lipca 2025 r. w sprawie o sygn. akt X K 463/24 przeciwko T. B. oskarżonemu o czyn z art. 202 § 3 kk i art. 202 § 4a kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 § 1 kk

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

uchylenie

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

T. B.

Uprzednia karalność

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Dotychczasowa karalność oskarżonego

Informacja z K.

Dowód w postaci informacji z K. w odniesieniu do oskarżonego T. B. nie budzi wątpliwości, ani w zakresie formy, ani treści. Została ona sporządzona przez uprawniony do tego podmiot w formie przewidzianej dla tej czynności. Żadna ze stron postępowania nie kwestionowała jej autentyczności i rzetelności.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

1) Ad 1)

2) Ad 2)

naruszenia prawa materialnego, a to art. 202 § 3 kk w zw. z art. 9 § 1 kk - poprzez błędną wykładnię i uznanie, że samo pobranie plików w programie

peer-to-peer oznacza działanie w celu rozpowszechniania, mimo braku świadomości i zamiaru ich rozpowszechniania oraz braku uwzględnienia sposobu działania programu

peer-to-peer.

Wystarczającym powodem uchylenia zaskarżonego orzeczenia są zaniechania wskazane w zarzucie 2), stąd też odnoszenie się do zarzutu naruszenia prawa materialnego powiązanego z oceną materiału dowodowego, byłoby przedwczesne. Dyspozycja art. 436 kpk uprawnia Sąd odwoławczy do poprzestania na ocenie części podniesionych w apelacji uchybień, które stanowią wystarczającą podstawę do wydania orzeczenia, bez potrzeby odnoszenia się do wszystkich podniesionych zarzutów.

Obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść orzeczenia poprzez obrazę przepisów:

art. 5 § 2 kpk, 7 kpk w zw. z art. 366 kpk w zw. z art. 410 kpk polegającą na zastosowaniu przez Sąd I Instancji nie swobodnej, a samowolnej oraz wybiórczej oceny dowodów, w dalszej konsekwencji skutkującej brakiem dążenia Sądu do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy wyrażającej się poprzez:



niewzięcie pod uwagę całości okoliczności ujawnionych na rozprawie głównej przez Sąd I Instancji oraz brakiem zastosowania zasad logicznego rozumowania oraz zasad doświadczenia życiowego przy analizie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności brak pochylenia się przez Sąd nad obszernymi wyjaśnieniami zawartymi w piśmie złożonym przeze mnie szczegółowo opisującym moją sytuację procesową, zdrowotną oraz rodzinną;



przyjęcie, że działałem w zamiarze rozpowszechniania treści pornograficznych z udziałem małoletnich, podczas gdy brak było jakichkolwiek dowodów wskazujących na taki zamiar, a jedynym przypadkiem przesłania plików była prowokacja policyjna. Wątpliwości w tym zakresie nie zostały w pełni wyjaśnione i ta okoliczność winna być poczytana na moja korzyść;



brak w aktach sprawy wywiadu środowiskowego, który stanowił bardzo ważny element przy wyrokowaniu, a świadczył na moją korzyść jako oskarżonego, który Sąd winien znać i wziąć pod uwagę;

art. 6 kpk poprzez ograniczenie prawa do obrony - brak reakcji Sądu I Instancji na pisma, nieuwzględnienie wniosków.

Częściowo zasadny

Podniesienie zarzutu naruszenia wskazanych przepisów postępowania art. 366 kpk w zw. z art. 410 kpk nie jest uprawnione, bowiem Sąd nie rozpoznawał sprawy na rozprawie i nie przeprowadzał postępowania dowodowego w rozumieniu przywołanych przez Skarżącego przepisów. Natomiast skuteczne posłużenie się zarzutem art. 5 § 2 kpk może przynieść oczekiwany przez Skarżącego efekt jedynie wówczas, gdy zostanie wykazane, że orzekający w sprawie Sąd rzeczywiście miał wątpliwości o takim charakterze i nie rozstrzygnął ich na korzyść oskarżonego. Naruszenie reguły

in dubio pro reo możliwe jest jedynie w sytuacji, gdy po przeprowadzonym prawidłowo postępowaniu dowodowym i odpowiadającej standardom wynikającym z art. 7 kpk ocenie materiału dowodowego, nadal istnieją niedające się usunąć wątpliwości, które sąd rozstrzyga niezgodnie z kierunkiem określonym w art. 5 § 2 kpk. Oznacza to, że w przypadkach, w których Skarżący – jak w niniejszej sprawie – kwestionuje ocenę poszczególnych dowodów, nie może być mowy o naruszeniu art. 5 § 2 kpk. Zarzuty obrazy art. 7 kpk i art. 5 § 2 kpk mają bowiem charakter rozłączny. Zważywszy na okoliczności wydania zaskarżonego wyroku podniesione zarzuty naruszenia przepisów postępowania są przedwczesne. Dyspozycja art. 436 kpk uprawnia Sąd odwoławczy do poprzestania na ocenie części podniesionych w apelacji uchybień, które stanowią wystarczającą podstawę do wydania orzeczenia, bez potrzeby odnoszenia się do wszystkich podniesionych zarzutów. Takim zaś zarzutem jest podniesiony w przywołanym zarzucie naruszenia przepisów postępowania brak pochylenia się przez Sąd nad obszernymi wyjaśnieniami zawartymi w piśmie złożonym przez oskarżonego szczegółowo opisującym jego sytuację procesową, zdrowotną oraz rodzinną, w konsekwencji zaś brak reakcji Sądu I Instancji na pisma oraz nieuwzględnienie złożonych wniosków, które skutkować miało naruszeniem art. 6 kpk poprzez ograniczenie prawa do obrony.

Wniosek oskarżonego

uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania

Zasadny

Orzekając w trybie art. 343 kpk Sąd jest zobligowany do zbadania złożonego na podstawie art. 335 § 1 kpk przez prokuratora wniosku pod względem formalnym, a także merytorycznym i wydając w oparciu o ten wniosek wyrok na posiedzeniu bez przeprowadzania rozprawy, jest zobligowany uwzględnić wszystkie te postulaty, które on zawiera, będące następstwem porozumienia procesowego zawartego w toku postępowania przygotowawczego przez prokuratora i ówczesnego podejrzanego. W przypadku wniesienia przez Prokuratora na podstawie art. 335 § 1 kpk wniosku, Sąd nie może wydać innego wyroku niż skazujący oraz orzec innej kary lub środka, odmiennych od uzgodnionych przez strony. Kontrola wniosku powinna objąć, poza oceną okoliczności popełnienia zarzucanego oskarżonemu czynu, także kwestię zgodności zawartych we wniosku propozycji sankcji, z przepisami obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Wyrazem tego założenia są m.in. przepisy art. 434 § 3 i § 7 kpk w części uzależniającej możliwość modyfikacji i uwzględnienia wniosku od zgody wszystkich stron porozumienia. Złożone przez oskarżonego wnioski związane z umożliwieniem odzyskania niektórych plików zapisanych w zabezpieczonych nośnikach informacji, obligowały do podjęcia czynności zmierzających do czynienia zmodyfikowanych uzgodnień, przed uwzględnieniem wniosku o wydanie wyroku skazującego, którym orzekano także przepadek zabezpieczonych nośników w całości. Dodatkowo oskarżony przedłożył pismo wskazywane w apelacji jako wyjaśnienia szczegółowo opisujące sytuację procesową, zdrowotną i rodzinną oskarżonego. Także zapis przebiegu posiedzenia w przedmiocie wydania wnioskowanego wyroku skazującego bez przeprowadzania postępowania sądowego utwierdza, że oskarżony i jego obrońca z jednej strony akceptowali wniosek o dobrowolne poddanie się karze, ale jednocześnie wnosili o rozpatrzenie wniosków złożonych w toku postępowania sądowego, nadto o rozważenie zastosowania art. 60 § 2 kk. Sąd zatem miał obowiązek ustalenia, czy i w jakim zakresie pozostają aktualne wnioski co do poddania się oskarżonego odpowiedzialności. Był obecny w czasie posiedzenia prokurator zatem możliwe było przeprowadzenie czynności zmierzających do ewentualnego ustalenia nowych – zmienionych – warunków wydania wyroku skazującego na posiedzeniu. Gdyby strony takiego zmodyfikowanego porozumienia nie uzgodniły, wówczas – mocą art. 343 § 7 kpk – Sąd powinien zwrócić wniosek prokuratorowi, wobec braku podstaw do jego uwzględnienia ze względu na wycofanie się oskarżonego z uprzednio zawartego porozumienia oraz w konsekwencji konieczność rozpoznania tej sprawy na zasadach ogólnych.

Zaskarżony wyrok nie mógł zatem się ostać w obecnym kształcie, jednocześnie zważywszy na tryb procedowania – uwzględnienie wniosku złożonego w trybie art. 335 § 1 kpk – nie było możliwe wydanie orzeczenia reformatoryjnego z uwagi na brak przeprowadzenia postępowania dowodowego przed Sądem I instancji (chociaż tryb konsensualny taką właśnie drogę orzekania przewiduje), stąd też zasadny jest wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1. 2.

Ad 1.

Ad 2.

Wydanie wyroku w trybie konsensualnym w uwzględnieniu wniosku złożonego przez oskarżyciela publicznego w trybie art. 335 § 1 kk w sytuacji odstąpienia oskarżonego od warunków porozumienia przed posiedzeniem Sądu.

Przed uwzględnieniem wniosku, o którym mowa w art. 335 kpk, sąd poucza obecnego oskarżonego o treści art. 447 § 5 kpk – konsekwencji braku pouczenia

Artykuł 343 § 7 kpk obliguje sąd do dokonania kontroli poprawności wniosku prokuratora złożonego w trybie art. 335 § 1 kpk pod względem zarówno formalnym, jak i merytorycznym. Przedmiotem tego rodzaju kontroli powinna być, co oczywiste, kwestia zgodności propozycji zawartych we wniosku z treścią ugody pomiędzy prokuratorem i oskarżonym, gdyż zgodnie z art. 335 § 1 kpk prokurator może wnosić wyłącznie o wymierzenie kar i środków uprzednio uzgodnionych z oskarżonym. Niedopuszczalność jakiegokolwiek pominięcia lub modyfikacji wynika równolegle z konieczności realizacji pozostałych celów postępowania karnego, nakazu trafnej reakcji karnej i wymogu rzetelności procesu a wreszcie z samej istoty trybów konsensualnych. Jest nią m.in. spójność porozumienia z rozstrzygnięciem sądu, oznaczająca niedopuszczalność zmian dokonywanych jednostronnie. Wyrazem tego założenia są m.in. przepisy art. 434 § 3 i § 7 kpk w części uzależniającej możliwość modyfikacji i uwzględnienia wniosku od zgody wszystkich stron porozumienia. Wymóg zgodności wniosku o skazanie składanego w trybie art. 335 § 1 kpk z wcześniejszym porozumieniem stron, nie wynika wyłącznie z nakazu lojalności wobec oskarżonego, czy z jego prawa do obrony. Sąd stosownie do treści art. 343 kpk uwzględnić może wyłącznie wniosek uzgodniony. W przypadku jednak, gdy po zawarciu porozumienia a przed wydaniem wyroku, jedna ze stron porozumienia – oskarżony – od zawartego porozumienia odstępuje, brak jest warunków do uwzględnienia wniosku i wydania wyroku skazującego na posiedzeniu, gdyż brak jest w takich okolicznościach warunków do wydania wyroku bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, gdyż nie ma już porozumienia, nie obowiązuje bowiem uprzednio ustalenie warunków wydania wyroku skazującego. Możliwe jest wprawdzie wydanie, w sprawie zainicjowanej wnioskiem prokuratora wniesionym w trybie art. 335 § 1 kpk wyroku skazującego na posiedzeniu, jednak tylko na warunkach zmienionych – przez strony wynegocjowanych – na posiedzeniu przed sądem. Ma to niewątpliwie znaczenie dla poprawności wyrokowania z zachowaniem trybu konsensualnego. Złożenie przez oskarżonego najpierw wniosku o wydanie plików (wniosek z 5 września 2024 r. wraz z załącznikami k. 297-300), następnie zaś pisma zawierającego wyjaśnienia oskarżonego. Treść tego wniosku z jednej strony zawiera oświadczenie T. B. o ograniczeniu w postępowaniu przygotowawczym prawa do obrony i składania wyjaśnień (ograniczenie czasu i sposobności składania wyjaśnień), jak również ograniczenie kontaktu z obrońcą i ustalenia warunków poddania się karze po zapoznaniu z wszystkimi dowodami zgromadzonymi w sprawie. Ponieważ oskarżony będąc tymczasowo aresztowany, uważał, że potrzebuje odpowiedniej pomocy medycznej, dentystycznej i psychologicznej, w obawie – jak twierdzi – o swoje zdrowie, podpisał poddanie się karze, gdyż sugerowano, że dodatkowe wyjaśnienia przedłużą pobyt w areszcie, chociaż uważa, że zaproponowana we wniosku kara jest niewspółmiernie surowa do popełnionego czynu i nie uwzględnia okoliczności łagodzących. Podobnej treści oświadczenie – złożył w czasie posiedzenia oskarżony, odwołując się do złożonych wniosków pisemnych. Również odnotowano w protokole posiedzenia wniosek obrońcy oskarżonego o rozważenie nadto zastosowania art. 60 § 2 kk. Były to propozycje zmodyfikowania warunków uprzednio zawartego porozumienia, które Sąd Rejonowy – według zapisu protokołu posiedzenia – zignorował i wydał wyrok skazujący zgodnie z propozycjami zawartymi we wniosku prokuratora złożonym w trybie art. 335 § 1 kpk. Wniosek o dobrowolne poddanie się karze można wycofać (odwołać) w każdym czasie do momentu wydania wyroku przez Sąd I instancji. Można to uczynić na piśmie, albo też ustnie podczas posiedzenia Sądu. W realiach sprawy treść złożonych pisemnych wniosków przez oskarżonego, do których nawiązywał i on i jego obrońca w toku posiedzenia, nakładał na Sąd ustalenie zakresu kwestionowania warunków wniosku o wydanie wyroku skazującego na posiedzeniu. Tylko bowiem w ramach porozumienia stron możliwe jest przypisanie sprawstwa i orzeczenie kary bez przeprowadzania postępowania dowodowego. Tymczasem zapis protokołu posiedzenia zawiera żądanie oskarżonego, by Sąd rozpatrzył złożone wnioski. Podobne stanowisko zajął obrońca oskarżonego wnosząc o rozpatrzenie wniosków złożonych przez oskarżonego i rozważenie zastosowania art. 60 § 2 kk. Mimo treści pisemnych wniosków oskarżonego, odczytywanych zgodnie z dyspozycją art. 118 kpk, jako odstąpienie od warunków zawartego porozumienia, jak i oświadczeń oskarżonego i jego obrońcy odnotowanych w protokole posiedzenia, Sąd nie dążył do ustalenia nowych warunków poddania się karze, ani też nie odebrał stanowiska prokuratora w związku z oświadczeniami oskarżonego i jego obrońcy, chociażby w związku z propozycją rozważenia zastosowania art. 60 § 2 kk. W tych okolicznością wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzania postępowania dowodowego było przedwczesne.

Przed uwzględnieniem wniosku, o którym mowa w art. 335 kpk, sąd poucza obecnego oskarżonego o treści art. 447 § 5 kpk. W protokole posiedzenia brak zapisu, by takie pouczenie zostało przez Sąd udzielone oskarżonemu. Zapis protokołu posiedzenia stanowi dowód przeprowadzonych czynności. Brak pouczenia oskarżonego o ograniczeniu rodzaju zarzutów apelacyjnych od wyroku skazującego wydanego w trybie uwzględnienia wniosku złożonego na podstawie art. 335 § 1 kpk, sprawia, że nie jest skuteczne w postępowaniu apelacyjnym działanie art. 447 § 5 kpk. W takiej sytuacji procesowej w realiach niniejszej sprawy, uwzględniając treść apelacji wskazującej na nieuwzględnienie przez Sąd Rejonowy pisemnych wniosków wskazujących na odstąpienie od zawartego porozumienia i wolę zmodyfikowania warunków wydania wyroku skazującego przez rozważenie zastosowania art. 60 § 2 kk, z uwagi na wystąpienie okoliczności, o jakich mowa w art. 437 § 2 kpk, możliwe było jedynie uchylenie zaskarżonego wyroku.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

Wydanie zaskarżonego wyroku w trybie art. 343 kpk poddania się oskarżonego odpowiedzialności, zainicjowanego wnioskiem prokuratora skierowanym w trybie art. 335 § 1 kpk o wydanie na posiedzeniu wyroku skazującego, z naruszeniem prawa procesowego prowadzącego do niesprawiedliwości orzeczenia skazującego oskarżonego bez przeprowadzania postępowania dowodowego, przy braku zmodyfikowania warunków porozumienia stwarza, w uwzględnieniu w części zarzutu apelacji oraz na podstawie art. 440 kpk (cofnięcie zgody na warunki wydania wyroku skazującego) konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego jej rozpoznania. Ponieważ wniosek prokuratora został wniesiony w trybie art. 335 § 1 kpk, jeżeli nie doszło do modyfikacji warunków porozumienia z uwzględnieniem stanowiska oskarżonego uzgodnionego z prokuratorem, co umożliwiałoby zakończenie postępowania w trybie konsensualnym, zachodziła konieczność postąpienia przez Sąd Rejonowy zgodnego z dyspozycją art. 343 § 7 kpk. Niedochowanie tych wymogów stanowi o zasadności uchybień wskazanych w części 3 pkt 2 i w części 4, które należą do kategorii rażących naruszeń przepisów postępowania, wywierających istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia. Dlatego też zaskarżony wyrok nie mógł się ostać w obecnym jego kształcie, jednocześnie zważywszy na tryb procedowania – uwzględnienie wniosku złożonego w trybie art. 335 § 1 kpk – nie było możliwe dążenie do wydania orzeczenia reformatoryjnego, które uwzględniałoby modyfikację warunków porozumienia. Sąd Rejonowy orzekając w trybie konsensualnym przewidzianym w art. 335 kpk i art. 343 kpk jest związany treścią uzgodnień poczynionych na podstawie art. 335 § 1 kpk pomiędzy oskarżonym i prokuratorem. Nie może wydać innego wyroku niż skazujący oraz orzec innej kary lub środków odmiennych od uzgodnionych przez strony. Natomiast, gdy strona w sposób wyraźny jeszcze przed terminem posiedzenia, na którym miałby zostać rozpoznany wniosek o wydanie wyroku skazującego, wskazuje na okoliczności świadczące o odstąpieniu od uprzednio zawartego porozumienia, bo kwestionujące złożone wyjaśnienia, jak również zawierające propozycje innego – niższego – wymiaru kary, Sąd winien odebrać stanowisko prokuratora odnośnie do złożonych przez oskarżonego wniosków, w zależności od zajętego stanowiska ewentualnie dążyć do sformułowania modyfikacji wniosku i w zależności od kierunku i sposobu tych zmian, mógł wydać wyrok nierespektujący pierwotnej treści wniosku, gdy na takie zmiany uzyskałby zgodę stron porozumienia – prokuratora i oskarżonego. W przeciwnym wypadku, stosownie do nakazu określonego w art. 343 § 7 kpk, sprawa powinna być zwrócona prokuratorowi, gdyż wniosek złożony został w trybie art. 335 § 1 kpk. Z tych też względów, na podstawie art. 437 § 2 kpk w zw. z art. 440 kpk, art. 449 kpk i art. 456 kpk, orzeczono o uchyleniu zaskarżonego wyroku i przekazano sprawę Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

Zaskarżone orzeczenie zawiera wadę częściowo wskazaną w apelacji. Jeżeli będzie możliwe ponowne poddanie oskarżonego odpowiedzialności, przy zachowaniu rygorów postępowania sądowego i wydanie orzeczenia respektującego przepisy prawa materialnego i procesowego, jest to nadal możliwe (uzgodnienie warunków wydania wyroku skazującego uwzględniającego proponowane rozważenie zastosowania art. 60 § 2 kk). Jeżeli jednak nie będzie miał Sąd możliwości ani warunków poddania oskarżonego odpowiedzialności, konieczne będzie postąpienie zgodnie z nakazem art. 343 § 7 kpk. Zaistniałe w sprawie uchybienia, stanowiące rażące naruszenie prawa karnego procesowego, miały ewidentny wpływ na treść wydanego na posiedzeniu w odniesieniu do oskarżonego wyroku skazującego, bez uwzględnienia zastrzeżeń co do akceptacji uprzednio zawartego porozumienia i braku obligatoryjnego pouczenia o art. 447 § 5 kpk (osobisty udział oskarżonego w posiedzeniu). Stąd też nie obowiązywały ograniczenia zakresu rozpoznania wniesionej przez oskarżonego apelacji, naruszenie zaś reguł wydania orzeczenia w trybie konsensualnym zachodziła konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy koniecznym będzie rozpoznanie sprawy zgodnie z obowiązującym prawem procesowym, na co Sąd odwoławczy zwrócił uwagę w części 4 uzasadnienia wskazując na okoliczności, które uwzględnił z urzędu. Alternatywą pozostaje rozpoznanie sprawy na zasadach ogólnych, jednak po wniesieniu przez prokuratora aktu oskarżenia (zgodnie z art. 343 § 7 kpk).

Koszty procesu

Wyrok Sądu odwoławczego nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie w rozumieniu art. 626 § 1 kpk, stąd też nie zawiera rozstrzygnięcia o kosztach procesu.

SSO Mariusz Sztorc SSO Grażyna Artymiak SSR del. Ewa Żołnierczuk-Dec

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżony T. B.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 23 lipca 2025 r. (sygn. akt X K 463/24)

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

uchylenie