Po wypadku w pracy bez świadczenia rehabilitacyjnego, biegły nie stwierdził niezdolności

Decyzją z dnia 28 lutego 2025 r., znak: (...)-(...),

Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we A. na podstawie z art. 18 ust. 1-6 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz.U. 2023 r. poz. 2780) po rozpatrzeniu wniosku z dnia 2 grudnia 2024 r. odmówił ubezpieczonemu U. Z. (1) prawa do świadczenia rehabilitacyjnego.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ rentowy wskazał, że Komisja Lekarska ZUS orzekła, że stan zdrowia ubezpieczonego U. Z. (1) nie uzasadniał przyznania mu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego, w związku z czym Zakład ustalił brak przesłanek warunkujących przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego.

Pismem z dnia 11 marca 2025 r. (data wpływu pisma do ZUS), doprecyzowanym pismem z dna 2 kwietnia 2025 r. (data prezenty tut. Sądu)

ubezpieczony U. Z. (1) zaskarżył powyższą decyzję organu rentowego w całości, domagając się jej zmiany poprzez przyznanie mu prawa do dalszego świadczenia rehabilitacyjnego na okres 12 miesięcy od dnia 29 stycznia 2025 r.

Uzasadniając swoje odwołanie odwołująca się wskazał, że wnosi o wyznaczenie nowego terminu na Komisję Lekarską. Dalej podał, że pracuje od 22 lutego 2023 r. w firmie (...) – Biuro ochrony mienia na umowę o pracę, w pełnym wymiarze czasu pracy, jako kierownik ochrony. Praca ubezpieczonego polega na staniu, chodzeniu, siedzeniu, wypisywaniu przepustek. Ubezpieczony podał, że okres pobierania przez niego zasiłku chorobowego zakończył się z dniem 28 stycznia 2025 r.

W piśmie z dnia 21 marca 2025 r., stanowiącym odpowiedź na odwołanie,

Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we A.

wniósł o oddalenie odwołania z uwagi na brak podstaw prawnych do jego uwzględnienia.

W uzasadnieniu swojego stanowiska organ rentowy wskazał, że w dniu 2 grudnia 2024 r. ubezpieczony złożył wniosek o ustalenie prawa do świadczenia rehabilitacyjnego w związku z niezdolnością do pracy spowodowaną wypadkiem przy pracy z dnia 31 lipca 2024 r. Ubezpieczony był niezdolny do pracy od 31 lipca 2024 r., okres zasiłkowy wynoszący 182 dni wyczerpał z dniem 28 stycznia 2025 r. Lekarz Orzecznik ZUS orzeczeniem z dnia 13 lutego 2025 r. ustalił, że ubezpieczony nie jest niezdolny od pracy i że brak jest okoliczności uzasadniających ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego. Komisja Lekarska orzeczeniem z dnia 24 lutego 2025 r. ustaliła, że wnioskodawca nie jest niezdolny do pracy i brak jest okoliczności uzasadniających ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego.

Pismem z dnia 23 czerwca 2025 r. (data prezentaty tut. Sądu) ubezpieczony wniósł o ustalenie pełnomocnika z urzędu. W treści pisma ubezpieczony wskazał, że od 2 czerwca 2025r. jest zarejestrowany w urzędzie pracy z prawem do zasiłku.

Postanowieniem z dnia 30 lipca 2025 r. Sąd na podstawie art. 117 § 2 i 5 k.p.c. ustanowił dla ubezpieczonego pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata.

Na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2026 r. pełnomocnik ubezpieczonego podtrzymał stanowisko w sprawie i wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego z urzędu, przy czym oświadczył, że koszty te nie zostały zapłacone w całości lub w części..

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

U. Z. (1) był zatrudniony od 22 lutego 2023 r. do maja 2025 r. na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy w (...) Sp. z o.o. z siedzibą we A., na stanowisku pracownika ochrony i tego tytułu był zgłoszony do ubezpieczeń społecznych, w tym wypadkowego i rentowego. Praca na stanowisku pracownika ochrony była pracą umysłową, wymagającą: sprawności obu rąk, wymuszonej pozycji, rytmu zmianowego, samodzielności. Praca wykonywana była wewnątrz pomieszczenia.

Dowód:

- wywiad zawodowy z dn. 29.11.2024 r. – akta organu rentowego;

- przesłuchanie ubezpieczonego U. Z. (1) – k. 102-103, e-protokół z dn. 10.04.2026r.

W dniu 31 lipca 2024 r. U. Z. (1) wykonywał czynności pracownicze na obiekcie (...) we A., gdzie do dyspozycji pracowników ochrony był kontener postawiony przy wjeździe do firmy. Około godz. 7:50 U. Z. (1) wszedł do kontenera celem pobrania druków przepustek. Wchodząc do kontenera poślizgnął się prawą nogą i całym ciężarem upadł na prawy bok. W wyniku upadku doznał urazu prawej ręki okolicach nadgarstka oraz kolana prawego. Powyższe zdarzenie uznano za wypadek przy pracy.

Dowód:

- protokół nr (...) ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy z dn. 9.08.20924 r. – akta organu rentowego;

- przesłuchanie ubezpieczonego U. Z. (1) – k. 102-103, e-protokół z dn. 10.04.2026r.

Od 31 lipca 2024 r. U. Z. (1) zaczął wykorzystywać okres zasiłkowy w związku z niezdolnością do pracy. Ze względu na dolegliwości bólowe ręki, kolana i stawu skokowego ubezpieczony do 28 stycznia 2025 r. był niezdolny do pracy. W okresie tym dominowały dolegliwości ze strony kolana.

Okres zasiłkowy wynoszący 182 dni wyczerpał z dniem 28 stycznia 2025 r.

Bezsporne, a nadto dowód:

- opinia biegłego sądowego ortopedy z dn. 4.09.2025 r. – k. 48-48;

- dokumentacja medyczna ubezpieczonego – k. 4-10.

Wnioskiem z dnia 2 grudnia 2024 r. U. Z. (1) się wystąpił o świadczenie rehabilitacyjne w związku z niezdolnością do pracy spowodowaną wypadkiem przy pracy z dnia 31 lipca 2024 r.

Orzeczeniem z dnia 13 lutego 2025 r. lekarz orzecznik ZUS ustalił, że U. Z. (1) nie była niezdolny do pracy i brak było okoliczności uzasadniających ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego.

W dniu 19 lutego 2025 r. ubezpieczony wniósł sprzeciw wobec orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia 13 lutego 2025 r.

Orzeczeniem z dnia 24 lutego 2025 r. Komisja Lekarska ZUS ustaliła, że ubezpieczony nie był niezdolny do pracy i brak było okoliczności uzasadniających ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego. W uzasadnieniu orzeczenia Komisja Lekarska wskazała, że stopień naruszenia sprawności organizmu w przebiegu rozpoznawanych schorzeń nie powoduje utraty zdolności do wykonywania pracy. Upośledzenie stanu funkcjonalnego organizmu nie jest znaczne, aby powodować dalszą niezdolność do pracy, w wyniku dotychczasowego leczenia przywrócona została niezbędna sprawność w tym zakresie.

Decyzją z dnia 28 lutego 2025 r., znak: (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we A. na podstawie z art. 18 ust. 1-6 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz.U. 2023 r. poz. 2780) po rozpatrzeniu wniosku z dnia 2 grudnia 2024 r. odmówił ubezpieczonemu U. Z. prawa do świadczenia rehabilitacyjnego.

Dowód:

- wniosek o świadczenie rehabilitacyjne z dn. 2.12.2024 r. – akta organu rentowego;

- orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dn. 13.02.2025 r. – akta organu rentowego;

- sprzeciw ubezpieczonego z dn. 19.02.2025 r. – akta organu rentowego;

- orzeczenie Komisja Lekarska ZUS nr (...) z dn. 24.02.2025 r. – akta organu rentowego

- decyzja ZUS z dn. 28.02.2025 r. – akta organu rentowego.

Od dnia 2 czerwca 2025 r. do 26 października 2025 r. U. Z. (1) był zarejestrowany w Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna z prawem do pobierania zasiłku.

Z dniem 27 października 2025 r. U. Z. (2) utracił status osoby bezrobotnej, gdyż, podjął zatrudnienie.

Dowód:

- pismo (...) we A. z dn. 05.12.2025 i 14.01.2026 r. – k.73, 81;

- decyzja z dn. 6.06.2025 r. – k. 82;

- wykaz pobranych zasiłków – k. 84;

- przesłuchanie ubezpieczonego U. Z. (1) – k. 102-103, e-protokół z dn. 10.04.2026r.

Po wypadku w pracy w 2024 r. U. Z. (1) doznał urazu kolana prawego i ręki prawej. Był leczony zachowawczo, unieruchomienia kończyn nie było. Ze względu na dolegliwości bólowe orzekano niezdolność do pracy przez okres 6 miesięcy.

Biegły ortopeda rozpoznał u ubezpieczonego stan po stłuczeniu prawego kolana i prawej ręki, po leczeniu operacyjnym przewlekłej niestabilności prawego kolana, zmiany zwyrodnieniowe prawego kolana, niewielką przepuklinę pachwinową prawostronną, choroby zwyrodnieniowe kręgosłupa, otyłość. Wymienione powyżej schorzenia nie powodowały niezdolności do pracy u U. Z. (2) na ostatnio zajmowanym stanowisku pracy tj. pracownika ochrony.

Przebyty w dniu 31 lipca 2024 r. uraz kolana prawego i ręki prawej uległ wygojeniu, nie pozostawiając następstw anatomicznych i czynnościowych, obniżenia sprawności. Oczekiwanie na leczenie operacyjne prawego kolana nie uzasadnia kwalifikacji niezdolności do pracy.

U. Z. (1) po dniu 28 stycznia 2025 r. nie był nadal niezdolny do pracy na poprzednio zajmowany stanowisku i brak było podstaw do przyznania świadczenia rehabilitacyjnego.

Dowód:

- dokumentacja medyczna ubezpieczonego – k. 4-10;

- opinia biegłego sądowego ortopedy z dn. 4.09.2025 r. – k. 48-48v.

Hipotetyczna wartość świadczenia rehabilitacyjnego za okres 12 miesięcy od dnia 29 stycznia 2025 r. wynosi 48.412,08 zł brutto.

Dowód:

- pismo pracodawcy ubezpieczonego z dn. 9.07.2025 r. – k. 36.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Odwołanie jako bezzasadne podlegało oddaleniu.

W niniejszej sprawie odwołujący się U. Z. (1) domagał się zmiany decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we A. z dnia 28 lutego 2025 r. znak: (...)-(...), odmawiającej mu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego, poprzez przyznanie mu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego na okres 12 miesięcy. Z kolei organ rentowy wnosił o oddalenie odwołania.

Stan faktyczny w niniejszej sprawie został ustalony w oparciu o dowody z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy oraz aktach organu rentowego, a wymienionych powyżej. Ich wiarygodność i autentyczność nie budziła wątpliwości Sądu i nie była kwestionowana przez żadną ze stron. Dokumenty znajdujące się w aktach sprawy oraz dołączonych aktach orzeczniczych ZUS, stanowiły dowody bez konieczności wydawania odrębnego postanowienia (art. 243(2) k.p.c.).

Sąd przeprowadził również dowód z przesłuchania ubezpieczonego, któremu dał wiary w całości. Ubezpieczony potwierdził fakt przysługiwania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 02 czerwca 2025 r. oraz podjęcie zatrudnienia od dnia 27 października 2025 r.

W sprawie przeprowadzono również dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu ortopedii, którego ocena jako środka dowodowego przeprowadzona zostanie w dalszej części uzasadnienia.

W niniejszej sprawie okolicznością bezsporną było to, że zdarzenie z dnia 31 lipca 2024 r. w trakcie którego U. Z. (1) doznał urazu kolana prawego i ręki prawej było kwalifikowane jako wypadek przy pracy – zarówno przez organ rentowy jak i ówczesnego pracodawcę.

Zgodnie z treścią

art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych - (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1376, z późn. zm.), dalej powoływana jako ustawa wypadkowa, ubezpieczonemu, którego niezdolność do pracy spowodowana została wypadkiem przy pracy i który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy, przysługuje świadczenie rehabilitacyjne.

Zgodnie z przepisem art. 9 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych Dz.U.2025.1644 t.j. z dnia 2025.11.27 (dalej jako ustawa wypadkowa): 1. Zasiłek chorobowy i świadczenie rehabilitacyjne z ubezpieczenia wypadkowego przysługują w wysokości 100% podstawy wymiaru. 2. Podstawę wymiaru zasiłku i świadczenia, o których mowa w

ust. 1, stanowi kwota będąca podstawą wymiaru składek na ubezpieczenie wypadkowe. 3.Przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego:

1) pracownikom - stosuje się zasady określone w

rozdziale 8 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia chorobowego;

2) członkom rolniczych spółdzielni produkcyjnych i spółdzielni kółek rolniczych, osobom odbywającym służbę zastępczą oraz osobom, o których mowa w

art. 11 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych - stosuje się zasady określone w

rozdziale 9 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia chorobowego;

3) pozostałym osobom - stosuje się zasady określone w

art. 46,

48 i

52 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia chorobowego, z tym że przy ustalaniu podstawy wymiaru uwzględnia się przychód stanowiący podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie wypadkowe po odliczeniu kwoty odpowiadającej 11,26% podstawy wymiaru składki na ubezpieczenie wypadkowe.

4. Jeżeli niezdolność do pracy ubezpieczonego, o którym mowa w

ust. 3 pkt 3, powstała przed upływem pełnego miesiąca kalendarzowego ubezpieczenia wypadkowego, podstawę wymiaru zasiłku chorobowego, z zastrzeżeniem

art. 8 ust. 3, stanowi: 1) kwota otrzymanego za ten miesiąc stypendium sportowego - dla ubezpieczonych będących stypendystami sportowymi,

2) kwota otrzymanego za ten miesiąc stypendium - dla ubezpieczonych będących słuchaczami Krajowej Szkoły Administracji Publicznej im. Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej V. S. lub doktorantami, 3) kwota otrzymanego za ten miesiąc stypendium - dla ubezpieczonych będących osobami pobierającymi stypendium w okresie odbywania szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego dorosłych lub uczestnictwa w działaniach w zakresie reintegracji społecznej, na które zostały skierowane przez powiatowy urząd pracy lub inny podmiot kierujący, 4)(uchylony), 5)(uchylony) - po odliczeniu kwoty, o której mowa w

ust. 3 pkt 3.

Art. 8. ustawy wypadkowej wskazuje z kolei, że 1. Zasiłek chorobowy z ubezpieczenia wypadkowego przysługuje niezależnie od okresu podlegania ubezpieczeniu.2.Zasiłek chorobowy z ubezpieczenia wypadkowego przysługuje od pierwszego dnia niezdolności do pracy spowodowanej

wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową, z zastrzeżeniem

ust. 3. 3.Zasiłek chorobowy z ubezpieczenia wypadkowego nie przysługuje za okresy niezdolności do pracy spowodowanej

wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową, za które ubezpieczony na podstawie

przepisów o wynagradzaniu zachowuje prawo do wynagrodzenia, uposażenia, stypendium lub innego świadczenia przysługującego za czas niezdolności do pracy. 4. Przepis

ust. 3 stosuje się odpowiednio do świadczenia rehabilitacyjnego.

Stosownie do treści art. 58 ustawy wypadkowej w zakresie nieuregulowanym ustawą stosuje się odpowiednio przepisy

ustawy o świadczeniach pieniężnych w razie choroby i macierzyństwa oraz

ustawy o emeryturach i rentach z FUS.

Do nabycia prawa do świadczenia rehabilitacyjnego z tytułu niezdolności do pracy spowodowanej wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową niezbędne jest, aby ubezpieczony nie spełniał przesłanek negatywnych nabycia tego prawa, określonych w art. 18 ust. 7 o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, jak również art. 8 ust. 4 w zw. z art. 8 ust. 3 o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych. Przepisy te nie są ze sobą sprzeczne, a jedynie norma zawarta w art. 8 ust. 4 w zw. z art. 8 ust. 3 ustawy wypadkowej wprowadza dodatkowe przesłanki, oprócz tych wymienionych w art. 18 ust. 7 ustawy zasiłkowej

(postanowienie SN z 15.03.2022 r., II USK 421/21, LEX nr 3410860).

Zgodnie z art. 18 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (nazywaną dalej ustawą zasiłkową) świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy (ust.1) Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy (ust. 2). O okolicznościach, o których mowa w ust. 1 i 2, orzeka lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ust. 3). Od orzeczenia lekarza orzecznika ubezpieczonemu przysługuje sprzeciw do komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w terminie i na zasadach przewidzianych w przepisach o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (ust. 4). Od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych przysługuje odwołanie wniesione za pośrednictwem Oddziału ZUS do Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych właściwego według miejsca zamieszkania, w terminie miesiąca od doręczenia decyzji.

Celem świadczenia rehabilitacyjnego jest umożliwienie osobie niezdolnej do pracy kontynuowania leczenia lub rehabilitacji w sytuacji, gdy okres zasiłku chorobowego jest zbyt krótki do odzyskania pełnej zdolności do pracy - a lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych stwierdzi, że dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy.

Niezdolność do pracy oceniana jako przesłanka nabycia prawa, zarówno do zasiłku chorobowego, jak i do świadczenia rehabilitacyjnego, musi dotyczyć pracy (stanowiska), w zakresie której została orzeczona, a nie do jakiejkolwiek innej pracy. Innymi słowy, chodzi o niezdolność do pracy wskutek choroby odnoszonej do pracy (stanowiska) wykonywanej przed zachorowaniem

(wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2015 r., II UK 118/14, LEX nr 1652389).

Należy też powtórzyć za wywodem Sądu Najwyższego zawartym w uzasadnieniu uchwały z dnia 2 lutego 2016 r.,

(sygn. akt III UZP 16/15), że świadczenie rehabilitacyjne jest kolejnym (krótkoterminowym) świadczeniem pieniężnym przysługującym z tytułu czasowej niezdolności do pracy. Świadczenie rehabilitacyjne wypełnia lukę pomiędzy okresem po wyczerpaniu okresu zasiłkowego a przed stwierdzeniem trwałej niezdolności do pracy. Jest więc swego rodzaju świadczeniem przejściowym pomiędzy zasiłkiem chorobowym a rentą z tytułu niezdolności do pracy

(I. Jędrasik-Jankowska: Pojęcia i konstrukcje prawne ubezpieczenia społecznego, Warszawa 2013, s. 362). Stanowi przedłużenie zasiłku chorobowego, zapewniając ubezpieczonemu pomoc pieniężną w sytuacjach wymagających dłuższego leczenia. Przy czym, jako świadczenie na dokończenie leczenia, pozostaje związane z kontynuacją leczenia schorzenia, które było podstawą do stwierdzenia niezdolności do pracy dla potrzeb ustalenia prawa do zasiłku chorobowego. Świadczenie rehabilitacyjne chroni tę samą rodzajowo sytuację co zasiłek chorobowy - czasową niezdolność do pracy dotychczasowej i ma takie samo zadanie jak zasiłek chorobowy. Prawo do świadczenia rehabilitacyjnego różni się zaś tym od prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, że wymaga stwierdzenia niezdolności czasowej, ale jednocześnie niezdolność ta nie może stanowić trwałej przeszkody w wykonywaniu pracy. Wobec tego, że celem świadczenia rehabilitacyjnego jest dokończenie leczenia rozpoczętego w okresie zasiłkowym, świadczenie to ma charakter swoistego przedłużenia zasiłku chorobowego.

W sprawie bezsporne było, iż z dniem 28 stycznia 2025 r. odwołujący się wyczerpał okres zasiłkowy. Sporne pozostawało natomiast to, czy po 28 stycznia 2025 r. odwołujący się był nadal niezdolny do pracy i mogło przysługiwać mu prawo do świadczenia rehabilitacyjnego w związku z niezdolnością do pracy spowodowaną wypadkiem w pracy z dnia 31 lipca 2024 r. Stwierdzenie okoliczności istotnych dla rozpoznania niniejszej sprawy wymagało wiadomości specjalnych i musiało znaleźć oparcie w dowodzie z opinii biegłego sądowego. Pełne wyjaśnienie spornych okoliczności wymagało bowiem wiadomości specjalnych, jakimi Sąd nie dysponował.

Na okoliczność ustalenia czy ubezpieczony U. Z. (1) po zakończeniu okresu pobierania zasiłku chorobowego, to jest po dniu 28 stycznia 2025 roku, był nadal nieprzerwanie niezdolny do pracy na ostatnio zajmowanym stanowisku pracy – pracownika ochrony, a dalsze leczenie i rehabilitacja rokują nadzieję odzyskania zdolności do pracy i czy może mieć on przyznane prawo do świadczenia rehabilitacyjnego i na jaki okres, Sąd dopuścił dowód z biegłego lekarza sądowego z zakresu ortopedy.

Powołany w sprawie biegły sądowy z zakresu ortopedii po zapoznaniu się z aktami sprawy i po osobistym zbadaniu odwołującego ocenił, iż ubezpieczony nie był nadal niezdolny do pracy na poprzednio zajmowanym stanowisku i brak było podstaw do przyznania świadczenia rehabilitacyjnego. Orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z 24 lutego 2025 r. było zasadne, a także nie zachodziła konieczność badania odwołującego przez biegłych sądowych innych specjalności.

Biegły w swoje opinii wskazał, że rozpoznał u ubezpieczonego stan po stłuczeniu prawego kolana i prawej ręki, po leczeniu operacyjnym przewlekłej niestabilności prawego kolana, zmiany zwyrodnieniowe prawego kolana, niewielką przepuklinę pachwinową prawostronną, choroby zwyrodnieniowe kręgosłupa, otyłość. W ocenie biegłego wymienione powyżej schorzenia nie powodowały niezdolności do pracy u U. Z. (2) na ostatnio zajmowanym stanowisku pracy tj. pracownika ochrony. Przebyty w dniu 31 lipca 2024 r. uraz kolana prawego i ręki prawej uległ wygojeniu, nie pozostawiając następstw anatomicznych i czynnościowych, obniżenia sprawności. Biegły również wskazał, że oczekiwanie na leczenie operacyjne prawego kolana nie uzasadnia kwalifikacji niezdolności do pracy.

Do powyższej opinii żadna ze stron nie wniosła zastrzeżeń, przy czym należy podkreślić, że powyższa opinia została doręczona pełnomocnikowi z urzędu ubezpieczonego.

W tym miejscu należy wskazać, że jakkolwiek zgodnie z art. 286 k.p.c. Sąd może zażądać ustnego wyjaśnienia opinii złożonej na piśmie, może też w razie potrzeby zażądać dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych, to jednak samo niezadowolenie stron z opinii biegłych nie uzasadnia zażądania dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych. Należy przy tym podkreślić, że Sąd w ramach zastrzeżonej dla niego swobody decyduje czy ma możliwość oceny dowodu w sposób pełny i wszechstronny, czy jest w stanie prześledzić jego wyniki oraz - mimo braku wiadomości specjalnych - ocenić rozumowanie, które doprowadziło biegłego do wydania opinii. Sąd czyni to zapoznając się z całością opinii, tj. z przedstawionym w niej materiałem dowodowym, wynikami badań przedmiotowych i podmiotowych. Wszystko to, a nie tylko końcowy wniosek opinii, stanowi przesłanki dla uzyskania przez sąd podstaw umożliwiających wyjaśnienie sprawy. Opinia biegłego sądowego podlega bowiem ocenie przy zastosowaniu art. 233 § 1 k.p.c. – na podstawie właściwych dla jej przymiotu kryteriów zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażanych w niej wniosków. Sąd Najwyższy w swoim wyroku z dnia 19 grudnia 1990 r. (sygn. akt I PR 148/90, OSP 1991/11/300) stwierdził, że

„Sąd może oceniać opinię biegłego pod względem fachowości, rzetelności czy logiczności. Może pomijać oczywiste pomyłki czy błędy rachunkowe. Nie może jednak nie podzielać poglądów biegłego, czy w ich miejsce wprowadzać własnych stwierdzeń”.

Podkreślić trzeba, że w ocenie Sądu biegły sądowy E. Ł. w wyczerpujący sposób ustosunkował się do tezy dowodowej, przedstawiając sformułowane przez siebie wnioski w sposób kompleksowy i przejrzysty. W konsekwencji, w niniejszej sprawie Sąd uwzględnił treść opinii biegłego sądowego w całości, uznając ją za w pełni wiarygodną, podzielając dokonane w niej ustalenia i uznając, że nie ma podstaw do zanegowania prezentowanego przez biegłego stanowiska ani uzupełniania go poprzez dopuszczenie przez Sąd takiego dowodu z urzędu. Przedmiotowa opinia jest bowiem w ocenie Sądu spójna, logiczna i wyczerpująca. Biegły szczegółowo opisał materiał stanowiący podstawę konkluzji. Z treści opinii wynika, że powstała ona w oparciu o badanie i wywiad z ubezpieczonym, po dokładnym zapoznaniu się z dokumentacją medyczną odwołującego się zawartą w aktach sprawy.

Reasumując, Sąd uznał opinię biegłego sporządzoną i uwzględnioną w niniejszej sprawie za w pełni wiarygodną i mogącą stanowić podstawę ustaleń faktycznych.

Wskazać również należy, że od dnia 2 czerwca 2025 r. do 26 października 2025 r. U. Z. (1) był zarejestrowany w Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna z prawem do pobierania zasiłku. Z kolei dniem 27 października 2025 r. U. Z. (2) utracił status osoby bezrobotnej, gdyż, podjął zatrudnienie. Powyższego wynika, że ewentualnie świadczenie nie mogłoby być przyznane na okres 12 miesięcy, gdyż ubezpieczony jak wskazuje powyższe od 2 czerwca 2025 r. pobierał zasiłek dla bezrobotnych, a później podjął pracę zarobkową.

Mając na względzie, że ze sporządzonej opinii biegłego, uznanej przez Sąd za w pełni wiarygodną, wynikało jednoznacznie, że stan zdrowia U. Z. (2) po dniu 28 stycznia 2025 r. nie powodował dalszej niezdolności do pracy na poprzednio zajmowanym stanowisku, Sąd w

punkcie I.

sentencji wyroku na podstawie art. 477

14 § 1 k.p.c. oddalił odwołanie jako niezasadne.

W punkcie II. sentencji wyroku Sąd oddalił wniosek pełnomocnika z urzędu odwołującego się adwokat L. Z. o przyznanie kosztów pomocy prawnej świadczonej odwołującemu się z urzędu. W oparciu o § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu ustanowionemu z urzędu przysługuje prawo domagania się od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w wysokości określonej w ww. rozporządzeniu. W niniejszej sprawie na podstawie § 15 ust. 2 wynagrodzenie pełnomocnika należałoby określić na poziomie 360 zł.

Analizując przebieg czynności procesowych z niniejszej sprawie należało uznać, że pełnomocnik z urzędu wnioskodawcy nie podjął w sprawie żadnej czynności procesowej za wyjątkiem ustanowienia pełnomocnika substytucyjnego, który na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2026 r. podtrzymał odwołanie i złożył wniosek o zasądzenie kosztów. W szczególności pełnomocnik z urzędu nie złożył żadnego pisma procesowego ani też innego, zawierającego wnioski dowodowe.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd Rejonowy uznał, że wymiar czynności podjętych przez pełnomocnika z urzędu w niniejszej sprawie nie uzasadnia przyznania jej kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.

Zgodnie z art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1125), strona wnosząca odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (tj. opłat sądowych i wydatków). Zgodnie zaś z art. 98 u.k.s.c., w toku postępowania z zakresu ubezpieczeń społecznych wydatki ponosi Skarb Państwa. Tym samym, w niniejszej sprawie koszty postępowania w

punkcie III. sentencji wyroku Sąd zaliczył na rachunek Skarbu Państwa.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.