Sąd zmienił decyzję organu rentowego i przyznał pielęgniarce 82 485 zł za covid

Ubezpieczona T. H. pismem z dnia 7 sierpnia 2023 roku odwołała się od decyzji (...) Oddziału we E. z dnia 24 lipca 2023 roku znak (...), którą przyznano jej prawo do jednorazowego odszkodowania z tytułu choroby zawodowej w wysokości 25% uszczerbku na zdrowiu.

Ubezpieczona wniosła o przyznanie jej prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu choroby zawodowej w wyższym wymiarze.

W odpowiedzi na odwołanie pełnomocnik organu rentowego podał, że lekarz orzecznik (...) ustalił 50% uszczerbku na zdrowiu, jednakże komisja lekarska (...) ustaliła 25% uszczerbku na zdrowiu. Organ rentowy ustalił zatem zaskarżoną decyzją uszczerbek na zdrowiu w wysokości 25%.

Pismem procesowym z dnia 30 września 2025 roku (k. 179) ubezpieczona sprecyzowała swoje żądanie, wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji w ten sposób, aby przyznać jej prawo do jednorazowego odszkodowania z tytułu choroby zawodowej

w wysokości 65%.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

Ubezpieczona T. H. przez 36 lat pracowała jako pielęgniarka, obecnie jest na emeryturze. W grudniu 2021 roku pracowała w szpitalu, wykonując swoje obowiązki w dwóch blokach operacyjnych. Miała wówczas kontakt z wieloma pacjentami zakażonymi wirusem covid-19. W trakcie wykonywania obowiązków zawodowych ubezpieczona zakaziła się wirusem covid-19. Ubezpieczona przeszła infekcję bardzo ciężko. Ubezpieczona nie wróciła już do wykonywania pracy, proces leczenia powikłań trwa do chwili obecnej. Ubezpieczona utraciła 90% pojemności płuc, chodzenie i wysiłek fizyczny powodują u niej brak tchu. U ubezpieczonej występują zawroty głowy i trudność w utrzymaniu równowagi, problemy z poruszaniem się.

Prawomocną decyzją P. we E. z dnia 22 marca 2023 roku numer 13/23

u ubezpieczonej stwierdzono chorobę zawodową.

W związku ze stwierdzoną chorobą zawodową, u ubezpieczonej wystąpiły:

- stan po przebytym zakażeniu covid-19 o ciężkim przebiegu z zapaleniem płuc,

ostra niewydolność oddechowa i zakrzepica żylna lewej kończyny górnej,

co stanowi stały uszczerbek na zdrowiu w wysokości 40% w myśl pozycji 199 tabeli stanowiącej załącznik do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 roku w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu, trybu postępowania przy ustalaniu tego uszczerbku oraz postępowania o wypłatę jednorazowego odszkodowania;

- wtórna względem przebytej infekcji covid-19

polineuropatia skutkująca uszkodzeniem obu nerwów strzałowych,

co stanowi stały uszczerbek na zdrowiu w wysokości 10% w myśl pozycji 181u tabeli stanowiącej załącznik do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 roku w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu, trybu postępowania przy ustalaniu tego uszczerbku oraz postępowania o wypłatę jednorazowego odszkodowania;

- wtórny względem przebytej infekcji covid-19

udar niedokrwienny lewej okolicy ciemieniowej skutkujący niedowładem oraz zaburzeniami czucia lewej połowy ciała, a także zaburzeniem funkcji poznawczych, co stanowi stały uszczerbek na zdrowiu w wysokości 15% w myśl pozycji 5d tabeli stanowiącej załącznik do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 roku w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu, trybu postępowania przy ustalaniu tego uszczerbku oraz postępowania o wypłatę jednorazowego odszkodowania.

Opisane wyżej zaburzenia sprawności organizmu

mają charakter stały, nieodwracalny.

dowód:

- orzeczenie lekarza orzecznika (...), k. 4;

- dokumentacja medyczna ubezpieczonej, k. 20-67, 89-91, 100-104, 142-147 i 156-157;

- pisemna opinia biegłego z zakresu pulmonologii k. 79-79v;

- pisemna opinia uzupełniająca biegłego z zakresu pulmonologii, k. 121;

- pisemna opinia biegłego z zakresu neurologii, k. 161-169;

- przesłuchanie ubezpieczonej, k. 190v;

- decyzja P. we E. (w aktach administracyjnych (...));

- dokumentacja orzeczniczo-lekarska załączona do akt sprawy.

Ubezpieczona T. H. wniosła o przyznanie jej prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu choroby zawodowej.

(...) Oddział we E. decyzją z dnia 24 lipca 2023 roku znak (...) przyznał ubezpieczonej prawo do jednorazowego odszkodowania z tytułu choroby zawodowej w wysokości 25% uszczerbku na zdrowiu.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że lekarz orzecznik (...) ustalił 50% uszczerbku na zdrowiu, jednakże komisja lekarska (...) ustaliła 25% uszczerbku na zdrowiu. Organ rentowy ustalił zatem zaskarżoną decyzją uszczerbek na zdrowiu w wysokości 25%.

dowód:

- wniosek o jednorazowe odszkodowanie (w aktach administracyjnych (...));

- orzeczenia lekarza orzecznika (...) i komisji lekarskiej (...) (w aktach administracyjnych (...));

- decyzja (w aktach administracyjnych (...)).

Stan faktyczny w niniejszej sprawie został ustalony w oparciu o dowody z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy oraz aktach organu rentowego, których wiarygodność i autentyczność nie budziła wątpliwości Sądu i nie została skutecznie zakwestionowana przez żadną ze stron.

Sąd Rejonowy uznał dowód z przesłuchania ubezpieczonej za zasługujący na obdarzenie przymiotem wiarygodności. Osoba ta wypowiedziała się spontanicznie i szczerze.

Okoliczności sporne zostały ustalone na podstawie opinii biegłych sądowych, które Sąd uznał za wiarygodne, gdyż były rzetelne, jasno uzasadnione, logiczne, konsekwentne i wyczerpujące, a nadto prawidłowo oparte na dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy oraz bezpośrednim badaniu ubezpieczonej. Dlatego Sąd w pełni podzielił dokonane w nich ustalenia, uznając że nie ma podstaw do zanegowania zaprezentowanych przez biegłych stanowisk. Opinia biegłego sądowego podlega ocenie przy zastosowaniu art. 233 § 1 k.p.c. – na podstawie właściwych dla jej przymiotu kryteriów zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażanych w niej wniosków. Sąd Najwyższy w swoim wyroku z dnia 19 grudnia 1990 roku sygnatura I PR 148/90 stwierdził, że „Sąd może oceniać opinię biegłego pod względem fachowości, rzetelności czy logiczności. Może pomijać oczywiste pomyłki czy błędy rachunkowe. Nie może jednak nie podzielać poglądów biegłego, czy w ich miejsce wprowadzać własnych stwierdzeń”.

Zgodnie z art. 286 k.p.c. Sąd może zażądać ustnego wyjaśnienia opinii złożonej na piśmie, może też w razie potrzeby zażądać dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych. Samo niezadowolenie stron z opinii biegłych nie uzasadnia jednak zażądania dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych.

Pełnomocnik organu rentowego oświadczył (k. 131), że nie wnosi zastrzeżeń co do opinii biegłego z zakresu pulmonologii.

Pełnomocnik organu rentowego oświadczył (k. 178), że nie wnosi zastrzeżeń co do opinii biegłego z zakresu neurologii.

Pełnomocnik organu rentowego nie wniósł jakichkolwiek zastrzeżeń co do opinii biegłych. Sąd nie dostrzegł z urzędu jakichkolwiek powodów dla odmówienia tym dowodom przymiotu wiarygodności.

Biegli zaopiniowali, że nie zachodzi potrzeba dopuszczenia dowodu z opinii biegłych innych jeszcze specjalności.

A zatem brak było podstaw do dopuszczenia dowodu z opinii uzupełniających, z opinii innych biegłych tych samych specjalności czy z opinii biegłych innych specjalności.

Sąd Rejonowy zważył co następuje:

Zmodyfikowane odwołanie zasługiwało na uwzględnienie w całości.

W niniejszej sprawie ubezpieczona żądała zmiany zaskarżonej decyzji w ten sposób, żeby przyznać jej jednorazowe odszkodowanie z tytułu choroby zawodowej w wysokości odpowiadającej 65% uszczerbku na zdrowiu. Natomiast organ rentowy wnosił o oddalenie odwołania.

Zgodnie z treścią art. 11 ust. 1 ustawy z 30 października 2002 roku o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy (powoływanej dalej jako ustawa wypadkowa), ubezpieczonemu, który wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, przysługuje jednorazowe odszkodowanie. Natomiast stosownie do art. 11 ust. 2 i 3 powołanej na wstępie ustawy, za stały uszczerbek na zdrowiu uważa się takie naruszenie sprawności organizmu, które powoduje upośledzenie czynności organizmu nierokujące poprawy, natomiast za długotrwały uszczerbek na zdrowiu uważa się takie naruszenie sprawności organizmu, które powoduje upośledzenie czynności organizmu na okres przekraczający 6 miesięcy, mogące ulec poprawie.

W myśl art. 4 ustawy wypadkowej, za chorobę zawodową uważa się chorobę określoną w art. 235(1) Kodeksu pracy.

Stosownie do art. 235(1) k.p. za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych „narażeniem zawodowym”.

Jednorazowe odszkodowanie przysługuje w wysokości 20% przeciętnego wynagrodzenia za każdy procent stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, z zastrzeżeniem art. 55 ust. 1 (art. 12 ust. 1 ustawy wypadkowej). Do ustalenia wysokości jednorazowego odszkodowania, o którym mowa w ust. 1-4, przyjmuje się przeciętne wynagrodzenie obowiązujące w dniu wydania decyzji, o której mowa w art. 15. Kwoty jednorazowych odszkodowań zaokrągla się do pełnych złotych (art. 12 ust. 5 i 6 ustawy wypadkowej).

Przyznanie lub odmowa przyznania jednorazowego odszkodowania oraz ustalenie jego wysokości następuje w drodze decyzji Zakładu (art. 15 ust. 1 ustawy wypadkowej).

Na dzień wydania zaskarżonej decyzji wysokość jednorazowego odszkodowania za każdy procent uszczerbku na zdrowiu wynosiła 1.269,00 złotych (obwieszczenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 lutego 2023 roku w sprawie wysokości kwot jednorazowych odszkodowań z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej).

Wysokość stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu ustala się według załącznika do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 roku w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu, trybu postępowania przy ustalaniu tego uszczerbku oraz postępowania o wypłatę jednorazowego odszkodowania (powoływanego dalej jako rozporządzenie).

W myśl § 8 ust. 1 rozporządzenia lekarz orzecznik ustala w procentach stopień stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu według oceny procentowej stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, zwanej dalej „oceną procentową”, która jest określona w załączniku do rozporządzenia.

Stosownie do § 9 ust. 1 rozporządzenia jeżeli wypadek przy pracy lub choroba zawodowa spowodowały uszkodzenie kilku kończyn, narządów lub układów, ogólny stopień stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu

równa się sumie procentów uszczerbku ustalonych za poszczególne uszkodzenie, w sposób określony w ocenie procentowej, z ograniczeniem do 100%.

Zgodnie z pozycją 199 tabeli stanowiącej załącznik do rozporządzenia, choroby zakaźne lub pasożytnicze pozwalają na ustalenie stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości

od 0% do 100%.

Zgodnie z pozycją 181u tabeli stanowiącej załącznik do rozporządzenia, uszkodzenie częściowe lub całkowite nerwu strzałkowego, w zależności od stopnia zaburzeń, pozwala na ustalenie stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości

od 10% do 20%.

Zgodnie z pozycją 5d tabeli stanowiącej załącznik do rozporządzenia, niewielki lub dyskretny niedowład połowiczy lub niedowład kończyn dolnych 4° wg Skali Lovette’a, dyskretny deficyt siły przy obecności zaburzeń napięcia mięśniowego, niedostateczności precyzji ruchów itp. pozwala na ustalenie stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości

od 5% do 35%.

W sprawie bezsporne było, że u ubezpieczonej prawomocną decyzją stwierdzono wystąpienie choroby zawodowej. Nie było również sporne, że w związku z chorobą zawodową u ubezpieczonej powstał stały uszczerbek na zdrowiu.

Sporna była jedynie wyrażona w % wysokość tego uszczerbku na zdrowiu.

W oparciu o dowody z opinii biegłego Sąd ustalił, że u ubezpieczonej wskutek choroby zawodowej powstał stały uszczerbek na zdrowiu w łącznej wysokości 65%. Dowody z opinii biegłego zasługiwały na obdarzenie przymiotem wiarygodności z przyczyn opisanych powyżej. Biegli ustalili uszczerbek na zdrowiu w przedziałach określonych w tabeli stanowiącej załącznik do rozporządzenia. Pełnomocnik organu rentowego oświadczył, że nie zgłasza zarzutów do opinii biegłych.

Organ rentowy nie kwestionował, że u ubezpieczonej powstał wskutek choroby zawodowej stały uszczerbek na zdrowiu w wysokości 65%.

Pełnomocnik organu rentowego jedynie argumentował, że ponieważ uszczerbek na zdrowiu w wysokości przekraczającej 25% stwierdzono u ubezpieczonej już po wydaniu orzeczenia

przez komisję lekarską (...), brak jest podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji i zamiast tego ubezpieczona powinna była złożyć wniosek o zwiększenie przyznanego odszkodowania na podstawie art. 12 ust. 2 ustawy wypadkowej.

W myśl art. 12 ust. 2 ustawy wypadkowej jeżeli wskutek pogorszenia się stanu zdrowia stały lub długotrwały uszczerbek na zdrowiu będący następstwem wypadku przy pracy lub choroby zawodowej, który był podstawą

przyznania

jednorazowego odszkodowania, ulegnie zwiększeniu co najmniej o 10 punktów procentowych, jednorazowe odszkodowanie zwiększa się o 20% przeciętnego wynagrodzenia za każdy procent uszczerbku na zdrowiu przewyższający procent, według którego ustalone było to odszkodowanie, z zastrzeżeniem art. 55 ust. 2.

Powyższy pogląd pełnomocnika organu rentowego jest oczywiście błędny. Art. 12 ust. 2 ustawy wypadkowej znajduje zastosowanie jedynie w sytuacji, w której względem ubezpieczonego wydano już ostateczną, podlegającą wykonaniu decyzję w przedmiocie prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej.

W sytuacji, w której względem ubezpieczonego nie wydano jeszcze ostatecznej decyzji w przedmiocie odszkodowania nie może być mowy o zwiększeniu jednorazowego odszkodowania, gdyż żadnego odszkodowania jeszcze nie przyznano.

Orzeczenie komisji lekarskiej (...) nie stanowi decyzji w przedmiocie jednorazowego odszkodowania i nie jest z nią równoważne.

Resumując, względem ubezpieczonej należało po raz pierwszy (i w sposób kompleksowy) ustalić prawo do jednorazowego odszkodowania z tytułu choroby zawodowej. Stanowisko organu rentowego było bezzasadne i nie znajdowało jakiegokolwiek oparcia w przepisach prawa.

Mając powyższe na uwadze, Sąd w punkcie I sentencji wyroku, na podstawie przepisu art. 477(14) § 2 k.p.c., zmienił zaskarżoną decyzję (...) Oddziału we E. z dnia 24 lipca 2023 roku znak (...) w ten sposób, że w miejsce zawartego tam rozstrzygnięcia przyznał ubezpieczonej T. H. prawo do jednorazowego odszkodowania z tytułu choroby zawodowej stwierdzonej decyzją P. we E. z dnia 22 marca 2023 roku numer 13/23 w wysokości 65% (sześćdziesięciu pięciu procent) stałego uszczerbku na zdrowiu, w kwocie 82.485,00 złotych (osiemdziesięciu dwóch tysięcy czterystu osiemdziesięciu pięciu złotych i zera groszy).

Orzeczenie o kosztach zastępstwa procesowego zawarte w punkcie II sentencji wyroku Sąd oparł na art. 98 § 1 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę zobowiązana jest zwrócić przeciwnikowi poniesione przez niego koszty procesu. Wysokość kosztów ustanowienia pełnomocnika wynika z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Koszty te wynoszą 360,00 złotych. Orzeczenie o odsetkach od kosztów zastępstwa procesowego oparto na treści art. 98 § 1(1) k.p.c.

W punkcie III sentencji wyroku Sąd orzekł o kosztach sądowych zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa, gdyż zarówno ubezpieczona, jak i organ rentowy byli zwolnieni od obowiązku ich uiszczenia, odpowiednio na mocy art. 96 ust. 1 pkt 4 u.k.s.c. (ubezpieczona) oraz art. 114 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych (organ rentowy).

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.