Sąd Najwyższy odrzucił skargę powódki na prawomocny wyrok, bo nie wykazała wyjątkowego wypadku

Powódka L. K. pozwem wniesionym do Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej

11 stycznia 2018 r. domagała się zasądzenia od pozwanej Przychodni

Specjalistycznej Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w R. 56

805,82 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 1 października 2016 r., w tym

16 805,82 zł tytułem odszkodowania oraz 40 000 zł tytułem zadośćuczynienia oraz

kosztów procesu według norm przepisanych.

Wyrokiem z 29 kwietnia 2022 r. Sąd Rejonowy w Rudzie Śląskiej zasądził od

pozwanej na rzecz powódki 16 431,82 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie:

I CNP 101/25

2

od 15 161,82 zł od 1 października 2016 r., od 1270 zł od 8 czerwca 2018 r. oraz

oddalił powództwo w pozostałym zakresie.

Wyrokiem z 30 kwietnia 2024 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach zmienił ww.

wyrok w pkt 3 i 4, a w pkt 2 oddalił apelację pozwanej w pozostałej części.

Powódka zaskarżyła wyrok Sądu Rejonowego

skargą

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać wykazanie, że wzruszenie

zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest

możliwe, a ponadto - gdy skargę wniesiono, stosując art. 4241 § 2 k.p.c. - że

występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że każde

z wymagań przewidzianych w art. 4245 § 1 k.p.c. jest indywidualne i niezależne,

a zatem każde powinno być wyraźnie wyodrębnione i wypełnione. Brak choćby

jednego z nich powoduje, że skarga jest dotknięta istotną wadą, nienaprawialną

w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine

(zob. postanowienie SN z 23 kwietnia 2015 r., V CNP 56/14).

Skargą zaskarżono wyrok sądu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 4241 § 2

k.p.c. w wyjątkowych wypadkach, gdy niezgodność z prawem wynika

z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych

wolności albo praw człowieka i obywatela, można także żądać stwierdzenia

niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu pierwszej lub drugiej instancji

kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli strona nie skorzystała z

przysługujących jej środków prawnych, chyba że jest możliwa zmiana lub uchylenie

wyroku w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych. Stąd też

skarga powinna zawierać stosowny wywód, wskazujący, że w okolicznościach

sprawy zachodzi wyjątkowy wypadek, a niezgodność zaskarżonego orzeczenia z

prawem wynika z naruszenia skonkretyzowanych podstawowych zasad porządku

prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela. Skarga

nie spełnia wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.

I CNP 101/25

3

W postanowieniu Sądu Najwyższego z 2 lutego 2006 r., I CNP 4/06

stwierdzono, że za potraktowaniem sytuacji jako wyjątkowej w rozumieniu

powołanego wyżej przepisu, może dojść, gdy strona nie skorzystała z

przysługującego jej środka zaskarżenia z powodu ciężkiej choroby, katastrofy,

klęski żywiołowej lub uzyskania błędnej informacji od pracownika sądu. Skarżąca

tego typu okoliczności nie wskazała. W przedmiotowej sprawie profesjonalny

pełnomocnik reprezentujący powódkę nie złożył w terminie apelacji. Następnie

złożył spóźniony wniosek o przywrócenie terminu do złożenia apelacji, który został

odrzucony. Odrzucenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia apelacji

skutkowało odrzuceniem apelacji.

Nie została spełniona również kolejna przesłanka przewidziana w art. 4241 §

2 k.p.c. W wypadku powołania się na naruszenie podstawowych zasad porządku

prawnego konieczne jest bowiem wykazanie, że dana zasada istnieje i ma

podstawowe znaczenie dla porządku prawnego oraz dokładne określenie w jaki

sposób doszło do naruszenia tej zasady w wyniku wydania orzeczenia.

Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego niewykazanie przez

skarżącego, że zachodzi wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego, niezaskarżonego

orzeczenia sądu pierwszej instancji, powoduje odrzucenie skargi przez Sąd

Najwyższy (zob. postanowienia SN: z 9 lutego 2006 r., IV CNP 41/05; z 6 grudnia

2006 r., V CNP 142/06; z 18 grudnia 2006 r., IV CNP 115/06 oraz z 13 lutego 2007

r., I CNP 85/06).

Z tego względu Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. odrzucił

skargę powódki.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 102

w związku z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.

[S.J.]

[a.ł]

I CNP 101/25

4