Sąd Najwyższy odrzucił skargę spółki o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem

I CNP 4/25

2

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać: oznaczenie wyroku, od którego jest

wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżony w całości lub w części (pkt 1),

przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie (pkt 2), wskazanie przepisu prawa,

z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny (pkt 3), uprawdopodobnienie

wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy

(pkt 4), wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe (pkt 5) oraz wniosek o stwierdzenie

niezgodności wyroku z prawem (pkt 6).

W judykaturze przyjmuje się, że wszystkie wymogi skargi wymienione w art.

4245 § 1 k.p.c. muszą być spełnione, aby pismo strony mogło być uznane za

skargę (zob. postanowienie SN z 13 listopada 2007 r., III CNP 78/07, nie publ.).

Brak któregokolwiek z elementów konstrukcyjnych skargi jest brakiem istotnym,

nieusuwalnym w postępowaniu naprawczym i powoduje jej odrzucenie a limine

(zob. np. postanowienie SN z 18 stycznia 2006 r., III CNP 26/05, nie publ.).

Przedstawiona skarga przedmiotowym wymogom nie odpowiada, a jej wady

mają charakter nieusuwalny. Skarga nie spełnia bowiem wymagań określonych w

art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c.

Uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie

wyroku, którego skarga dotyczy, polega na przedstawieniu wyodrębnionego

wywodu przekonującego, że szkoda została wyrządzona oraz określającego czas

jej powstania, postać i związek przyczynowy z wydaniem wyroku niezgodnego z

prawem (zob. m. in. postanowienia SN: z 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC

2006, nr 7 - 8, poz. 141; z 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05, nie publ.; z 11 sierpnia

2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16). Skarżący powinien przy tym

przedstawić dowody lub inne środki uwiarygodniające jego twierdzenie (zob. m.in.

postanowienia SN: z 25 lipca 2006 r., III CNP 40/06, nie publ.; z 23 marca 2006 r.,

IV CNP 23/06, Biuletyn SN 2006, nr 6, s. 8).

Tak rozumianego obowiązku skarżąca nie spełniła. Zdaniem skarżącej

szkoda ma sprowadzać się do wydatkowania kwoty […] na zakup praw

majątkowych stanowiących wpłatę członkowską spółki wodnej i pozbawienia

I CNP 4/25

3

uprawnień członkowskich poprzez zaskarżone orzeczenie. Należy jednak

zauważyć, że wydanie orzeczenia w tej sprawie nie mogło spowodować szkody,

skoro i tak nie mogło dojść do jakiejkolwiek sukcesji (wyrok SN z 9 grudnia 2004 r.,

II CK 132/04, OSNC 2005, nr 12, poz. 210). Nie można zatem mówić, że skarżącej

przysługiwała ekspektatywa uzyskania korzyści z korzystania z urządzeń spółki

wodnej.

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., skarżącego obciąża obowiązek

przedstawienia wyczerpującej i przekonywającej analizy prawnej przepisów

dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie jest niedopuszczalne lub

z innych przyczyn nie mogłoby odnieść skutku. Skarżący powinien wykazać, że od

zaskarżonego wyroku nie przysługuje środek prawny, przy pomocy którego

mogłoby nastąpić wzruszenie zaskarżonego orzeczenia. Oznacza to obowiązek

przeprowadzenia analizy przepisów dotyczących środków prawnych, których

zastosowanie jest niedopuszczalne lub które z innych przyczyn nie mogłyby

odnieść skutku. Skarżący musi "wykazać", a więc nie "wskazać", "przytoczyć", czy

"uwiarygodnić", że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe. Wykazanie w skardze o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, że wzruszenie zaskarżonego

orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe polega

na ujawnieniu i przedstawieniu tej okoliczności w sposób wyczerpujący i

niebudzący wątpliwości oraz na dowiedzeniu jej istnienia i przekonującym

uzasadnieniu (zob. postanowienie SN z 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC

2006, nr 7 - 8, poz. 140).

Skarżąca jedynie ogólnikowo wskazała na niedopuszczalność skargi

kasacyjnej i wspominała o wykorzystaniu wszystkich przysługujących jej środków

ochrony prawnej przewidzianych systemem prawa oraz że zmiana lub uchylenie

zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie były i nie są możliwe,

jednak twierdzeń tych nie sprecyzowała; nie wykazała niemożliwości wzruszenia

zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych. Zatem nie można

uznać, że przesłanka z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. została spełniona.

I CNP 4/25

4

Ze względów wskazanych powyżej Sąd Najwyższy uznał, że skarga nie

spełnia wymagań przewidzianych w art. 4245 k.p.c. i orzekł jak w sentencji (art.

4248 § 1 k.p.c.).

(A.T.)

[a.ł]