Sąd Najwyższy odrzucił skargę pozwanego na prawomocny wyrok w sprawie o zapłatę

Wyrokiem z 28 kwietnia 2025 r. Sąd Rejonowy w Białymstoku uchylił w

całości nakaz zapłaty wydany 21 lutego 2020 r. w postępowaniu upominawczym

oraz zasądził od M. M. na rzecz T. w W. 2 376,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi

za opóźnienie od: 1 263,00 zł od 26 grudnia 2018 r. do dnia zapłaty i 1 113,00 zł od

21 czerwca 2019 r. do dnia zapłaty.

Pozwany zaskarżył wyrok Sądu pierwszej instancji skargą o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego wyroku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać wykazanie, że wzruszenie

I CNP 47/25

2

zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest

możliwe, a ponadto - gdy skargę wniesiono, stosując art. 4241 § 2 k.p.c. - że

występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że każde z

wymagań przewidzianych w art. 4245 § 1 k.p.c. jest indywidualne i niezależne, a

zatem każde powinno być wyraźnie wyodrębnione i wypełnione. Brak choćby

jednego z nich powoduje, że skarga jest dotknięta istotną wadą, nienaprawialną w

trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine

(zob. postanowienie SN z 23 kwietnia 2015 r., V CNP 56/14).

Skargą zaskarżono wyrok sądu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 4241 § 2

k.p.c. w wyjątkowych wypadkach, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia

podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw

człowieka i obywatela, można także żądać stwierdzenia niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku sądu pierwszej lub drugiej instancji kończącego

postępowanie w sprawie, jeżeli strona nie skorzystała z przysługujących jej

środków prawnych, chyba że jest możliwa zmiana lub uchylenie wyroku w drodze

innych przysługujących stronie środków prawnych. Stąd też skarga powinna

zawierać stosowny wywód, wskazujący, że w okolicznościach sprawy zachodzi

wyjątkowy wypadek, a niezgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem wynika z

naruszenia skonkretyzowanych podstawowych zasad porządku prawnego lub

konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela. Skarga nie spełnia

wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.

W postanowieniu Sądu Najwyższego z 2 lutego 2006 r., I CNP 4/06

stwierdzono, że za potraktowaniem sytuacji jako wyjątkowej w rozumieniu

powołanego wyżej przepisu, może dojść w sytuacji, gdy strona nie skorzystała z

przysługującego jej środka zaskarżenia z powodu ciężkiej choroby, katastrofy,

klęski żywiołowej lub uzyskania błędnej informacji od pracownika sądu. Skarżący

tego typu okoliczności nie wskazał.

Nie została spełniona również kolejna przesłanka przewidziana w art. 4241 §

2 k.p.c. W wypadku powołania się na naruszenie podstawowych zasad porządku

prawnego konieczne jest bowiem wykazanie, że dana zasada istnieje i ma

I CNP 47/25

3

podstawowe znaczenie dla porządku prawnego oraz dokładne określenie w jaki

sposób doszło do naruszenia tej zasady w wyniku wydania orzeczenia.

Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego niewykazanie przez

skarżącego, że zachodzi wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego, niezaskarżonego orzeczenia

sądu pierwszej instancji, powoduje odrzucenie skargi przez Sąd Najwyższy (zob.

postanowienia SN: z 9 lutego 2006 r., IV CNP 41/05; z 6 grudnia 2006 r., V CNP

142/06; z 18 grudnia 2006 r., IV CNP 115/06 oraz z 13 lutego 2007 r., I CNP

85/06).

Z tego względu Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. odrzucił

skargę pozwanego.

[S.J.]

[r.g.]