Sąd Najwyższy odrzucił skargę powoda na wyrok w sporze z spółką o zapłatę

Wyrokiem z 6 sierpnia 2025 r., wydanym w sprawie VI Ga 156/25, Sąd

Okręgowy w Legnicy oddalił apelację powoda od wyroku Sądu Rejonowego

w Jeleniej Górze z 12 lutego 2025 r., sygn. akt. V GC 459/21.

Powód zaskarżył skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia w całości wyrok Sądu Okręgowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać: oznaczenie wyroku, od którego jest

wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżony w całości lub w części (pkt 1),

I CNP 47/26

2

przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie (pkt 2), wskazanie przepisu prawa,

z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny (pkt 3), uprawdopodobnienie

wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy

(pkt 4), wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe (pkt 5) oraz wniosek o stwierdzenie

niezgodności wyroku z prawem (pkt 6).

W judykaturze przyjmuje się, że wszystkie wymogi skargi wymienione w art.

4245 § 1 k.p.c. muszą być spełnione, aby pismo strony mogło być uznane za

skargę (zob. postanowienie SN z 13 listopada 2007 r., III CNP 78/07). Brak

któregokolwiek z elementów konstrukcyjnych skargi jest brakiem istotnym,

nieusuwalnym w postępowaniu naprawczym i powoduje jej odrzucenie a limine

(zob. postanowienie SN z 18 stycznia 2006 r., III CNP 26/05).

Przedstawiona skarga przedmiotowym wymogom nie odpowiada, a jej wady

mają charakter nieusuwalny. Skarga nie spełnia wymagania określonego w art.

4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c.

Uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie

wyroku, którego skarga dotyczy, polega na przedstawieniu wyodrębnionego

wywodu przekonującego, że szkoda została wyrządzona oraz określającego czas

jej powstania, postać i związek przyczynowy z wydaniem wyroku niezgodnego

z prawem (zob. postanowienia SN: z 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC

2006, nr 7 - 8, poz. 141; z 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05; z 11 sierpnia 2005 r.,

III CNP 4/05, OSNC 2006, Nr 1, poz. 16). Skarżący powinien - przy tym -

przedstawić dowody lub inne środki uwiarygodniające jego twierdzenie (zob.

postanowienia SN: z 25 lipca 2006 r., III CNP 40/06; z 23 marca 2006 r., IV CNP

23/06, Biuletyn SN 2006, nr 6, s. 8).

Tak rozumianego obowiązku skarżący nie spełnił. Skarżący wskazał, że

zaskarżone orzeczenie wyrządziło powodowi szkodę majątkową w postaci

utraconych korzyści, których powód dochodził w postępowaniu krajowym, a których

naprawienie nie jest możliwe w drodze innych środków prawnych. Należy

podkreślić, że okoliczność, iż wydano orzeczenie niekorzystne dla strony,

nieuwzględniające jej żądania lub zajętego w sprawie stanowiska, nie jest

I CNP 47/26

3

równoznaczne z poniesieniem szkody w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c.

Nieuzyskanie przez stronę w postępowaniu sądowym oczekiwanej ochrony prawnej

nie zawsze musi prowadzić do powstania uszczerbku majątkowego (zob.

postanowienia SN: z 29 czerwca 2016 r., IV CNP 2/16; z 5 grudnia 2016 r., I CNP

15/16).

Skarżący nie wykazał również, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w

drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Obowiązek wykazania

tej okoliczności nie może być utożsamiony z jej prostym stwierdzeniem.

Tymczasem w rozpoznawanej skardze ograniczono się zasadniczo do

stwierdzenia, że naprawienie szkody nie jest możliwe w drodze innych środków

prawnych.

Ze względów wskazanych powyżej Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

(art. 4248 § 1 k.p.c.).

(M.T.)

[a.ł]