Sąd Najwyższy odrzucił skargę spółki na wyrok, bo nie wskazała przepisu prawa

Powód K. spółka z o.o. w K. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 5 lutego 2024 r.,

sygn. akt. XXVII Ca 3221/23, oddalającego apelację strony powodowej od wyroku

Sądu Rejonowego dla Warszawy - Mokotowa w Warszawie z 13 września 2022 r.,

sygn. akt I C 3200/21.

Pozwany wniósł o oddalenie skargi oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów

postępowania przed Sądem Najwyższym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać: oznaczenie wyroku, od którego jest

wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżony w całości lub w części (pkt 1),

przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie (pkt 2), wskazanie przepisu prawa,

z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny (pkt 3), uprawdopodobnienie wyrządzenia

szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy (pkt 4),

wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych

nie było i nie jest możliwe (pkt 5) oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności wyroku

z prawem (pkt 6). Przyjmuje się, że wszystkie wymogi skargi wymienione w art. 4245

§ 1 k.p.c. muszą być spełnione, aby pismo strony mogło być uznane za skargę (zob.

postanowienie SN z 13 listopada 2007 r., III CNP 78/07). Brak któregokolwiek

z elementów konstrukcyjnych skargi jest brakiem istotnym, nieusuwalnym

w postępowaniu naprawczym i powoduje jej odrzucenie a limine (zob. postanowienie

SN z 18 stycznia 2006 r., III CNP 26/05).

Skarżący nie wskazał przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest

niezgodny (art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.), ograniczając się jedynie do przytoczenia

podstaw skargi. Obowiązek wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone

orzeczenie jest niezgodne jest natomiast samodzielnym, odrębnym od innych,

elementem konstrukcyjnym skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia, nie może być, wobec tego łączony z innymi elementami

konstrukcyjnymi ani przez nie zastępowany. Wskazanie zatem przez skarżącego

przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które zostały naruszone

I CNP 54/26

3

przez sąd, w ramach przytoczenia podstawy skargi (art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c.), nie

spełnia jednocześnie wymogu określonego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. (zob. m.in.

postanowienia SN: z 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05; z 27 stycznia 2006 r., III CNP

23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140; z 20 maja 2007 r., III CNP 69/07; z 29 sierpnia

2007 r., IV CNP 115/07, i z 15 października 2014 r., III CNP 19/15).

W przedmiotowej skardze nie wskazano przepisu prawa, z którym wyrok ten jest

niezgodny, ograniczając się jedynie do przytoczenia podstaw skargi. Skarga

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, niewskazująca

przepisu, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, podlega odrzuceniu przez

Sąd Najwyższy ( art. 4248 § 1 w zw. z art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.)

Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.

O kosztach postępowania wywołanych wniesieniem skargi Sąd Najwyższy

orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3, art. 99 w zw. z art. 391 § 1 w zw. z art. 39821 i art.

42412 k.p.c. oraz § 10 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22

października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.

(K.W.)

[r.g.]