SN odrzucił skargę J.P. na orzeczenia w sprawie II Cz 977/21

W skardze z 7 listopada 2025 r. (data stempla pocztowego) J.P. wniósł o

stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczeń wydanych we wszystkich instancjach

w sprawie Sądu Okręgowego we Wrocławiu pod sygn. II Cz 977/21. Podniósł, że

wszystkie orzeczenia wydane w sprawie we wszystkich instancjach są nieważne ze

względu na wydanie ich przez tzw. neosędziów.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem przysługuje od prawomocnego

wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie oraz od

prawomocnego postanowienia co do istoty sprawy sądu drugiej instancji kończącego

postępowanie nieprocesowe w sprawie, jeżeli przez wydanie tych orzeczeń stronie

została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego wyroku lub postanowienia

w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art.

4241 § 1 i art. 5192 § 1 k.p.c.). Wyjątkowo na warunkach wskazanych w art. 4241 § 2

i art. 5192 § 2 k.p.c. skarga służy od wydanych przez sąd pierwszej instancji wyroku

lub postanowienia co do istoty sprawy kończących postępowanie w sprawie.

Stosownie do art. 4245 § 1 k.p.c. do konstrukcyjnych elementów skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia należy:

oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on

zaskarżony w całości lub w części (pkt 1), przytoczenie podstaw skargi oraz ich

uzasadnienie (pkt 2), wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest

niezgodny (pkt 3), uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez

wydanie wyroku, którego skarga dotyczy (pkt 4), wykazanie, że wzruszenie

zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe

(pkt 5) oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem (pkt 6). Ze

względu na nadzwyczajny charakter tego środka prawnego oraz jego funkcję,

wszystkie wymagania konstrukcyjne wymienione w art. 4245 § 1 k.p.c. muszą być

przytoczone odrębnie i samodzielnie, niezależnie od innych, wobec czego skarga

niespełniająca któregokolwiek z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym,

I CNP 7/26

3

nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych (art. 4248 § 1

k.p.c.), co skutkuje jej odrzuceniem.

Orzeczenia wydane w sprawie II Cz 977/21 nie są orzeczeniami kończącymi

merytorycznie postępowanie w sprawie, te bowiem odnoszą się do postępowania

jako całości i kończąc je, zamykają drogę do wydania wyroku lub innego orzeczenia

co do istoty sprawy. Nie kończą zaś postępowania w sprawie postanowienia

rozstrzygające kwestie incydentalne pojawiające się w toku postępowania. Skarga o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie przysługuje w

konsekwencji od postanowień wpadkowych (zob. np. postanowienie Sądu

Najwyższego z 28 lipca 2016 r., II CNP 7/16, niepubl.), takich jak wydane w

przedmiotowej sprawie. Ponadto wniesiona skarga nie spełnia wymagań

konstrukcyjnych określonych w art. 4245 § 1 k.p.c. Nie wskazuje zakresu

zaskarżenia, podstaw, przepisów prawa, z którym orzeczenia mają być niezgodne,

nie zawiera uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody, ani wymagania z art. 4245 §

1 pkt 5 k.p.c.

Z tych względów, na podstawie art. 4248 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak

w sentencji.

(K.L.)

[a.ł]