Spółka nie dostanie kasacji w sporze z gminą, zapłaci 7500 zł kosztów

Powód T. sp. z o.o. w P. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu

Apelacyjnego w Poznaniu z 28 października 2025 r., zaskarżając wyrok w całości,

wnosząc o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy w sposób bliżej

określony w skardze kasacyjnej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

I CSK 1007/26

2

W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

skarżący powołał się na występujące w sprawie istotne zagadnienia prawne:

1) Czy zastosowanie przez strony w nowo zawartej umowie sprzedaży

nieruchomości instytucji potrącenia w celu dokonania rozliczenia ceny zapłaconej

na podstawie wcześniej zawartej przedwstępnej umowy obejmującej oddanie

nieruchomości w użytkowanie, może determinować przyjęcie, że strony ww. umów

zastosowały instytucję odnowienia, w sytuacji, gdy obie umowy odnoszą się do tej

samej nieruchomości, lecz nowo zawarta umowa nie zmienia postanowień

wcześniej zawartej umowy, a poza kwestiami rozliczeniowymi w postaci potrącenia

w ogóle do tej umowy się nie odnosi i nie zawiera postanowień, które w swej treści

wskazywałyby na jej zawarcie w celu wykonania świadczenia, którego spełnienie

powoduje w całości wygaśnięcie dotychczasowych zobowiązań z wcześniej

zawartej umowy przedwstępnej?

2) Czy, ewentualnie jakie okoliczności towarzyszące zawarciu nowej umowy,

odnoszącej się do tego samego przedmiotu, co wcześniej zawarta umowa między

tymi samymi stronami, mogą świadczyć o zastosowaniu przez strony instytucji

odnowienia w rozumieniu art. 506 k.c., w sytuacji gdy strony nie przewidziały w

tejże umowie wprost instytucji odnowienia i nie wskazują, że spełnienie innego

świadczenia w ramach tejże nowej umowy ma skutkować wygaśnięciem

zobowiązań objętych umową wcześniej zawartą?

3) Czy zastosowanie instytucji potrącenia w celu stricte rozliczeniowym może

jednocześnie stanowić zastosowanie instytucji odnowienia w rozumieniu art. 506

k.c.?

4) Czy na gruncie aktualnie obowiązujących norm Kodeksu cywilnego,

dopuszczalne jest zastosowanie per analogiam instytucji odnowienia do innych

przypadków, które wprost nie stanowią odnowienia w rozumieniu art. 506 k.c., tj.

w szczególności czy istnieje możliwość przypisania skutków tożsamych z tymi,

które wiążą się z instytucją odnowienia do sytuacji, które odnowienia nie stanowią?

5) Czy zastosowanie instytucji odnowienia, w rozumieniu art. 506 k.c.,

prowadzi do wygaśnięcia – z mocy samego zastosowania przedmiotowej instytucji

– uprawnień akcesoryjnych w postaci odsetek należnych od wierzytelności

I CSK 1007/26

3

podlegającej wygaśnięciu w konsekwencji dokonanego odnowienia, na tej samej

zasadzie, co uprawnienia akcesoryjne wyszczególnione w art. 507 k.c.?

Ponadto skarżący wskazał, że skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona, co przejawia się w wydaniu orzeczenia oddalającego apelację

powoda, w sytuacji, gdy istniały w stopniu oczywistym podstawy do uwzględnienia

apelacji w całości, z uwagi na: a) treść zawartej przez strony umowy sprzedaży i

potrącenia w sposób wyraźny potwierdza posłużenie się przez strony instytucją

potrącenia wyłącznie w celu dokonania w oznaczonym zakresie rozliczenia; b) treść

zawartej przez strony umowy sprzedaży i potrącenia nie zawiera żadnych

postanowień, które pozwalałyby zastosować instytucję odnowienia, w tym żadnym

stopniu nie świadczą, aby zamiarem stron było dokonanie odnowienia w rozumieniu

art. 506 k.c.; c) odsetki kapitałowe należne stronie powodowej na podstawie umowy

przedwstępnej użytkowania nie były objęte uzgodnieniami stron czynionymi w

ramach umowy sprzedaży i potrącenia, a strony nie złożyły w tym względzie

żadnych oświadczeń, które mogłyby prowadzić do stanowiska w przedmiocie

zrzeczenia się przez stronę powodową prawa do odsetek lub ich umorzenia.

W odpowiedzi na skargę pozwana gmina wniosła o odmowę przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest

zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie

może przyczynić się do rozwoju prawa. Zagadnienie prawne powinno, przede

wszystkim, być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie

faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń, a jednocześnie

być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi

Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej

subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu.

Przedstawione przez skarżącego zagadnienia prawne tych wymagań nie

spełnia. Skarżący nie sporządził w sposób prawidłowy uzasadnienia dla pierwszej

przesłanki kasacyjnej, gdyż nie przytoczył argumentów wskazujących na istnienie

poważnych wątpliwości prawnych odnośnie do przedstawionych zagadnień,

I CSK 1007/26

4

poglądów orzecznictwa i doktryny, możliwych rozbieżnych interpretacji prawnych

i racji jurydycznych stojących za każdą z nich. Należy też zauważyć, że dla

pierwszych trzech zagadnień prawnych skarżący sporządził wspólne uzasadnienie.

(s. 9-10 skargi). Tymczasem, każde z zagadnień wymagało odrębnego

uzasadnienia, które powinno obejmować wyżej wskazane argumenty. Taka

konstrukcja uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

uniemożliwia jego uwzględnienie. Ponadto, z treści dwóch pierwszych zagadnień

prawnych, mimo ich pozornie abstrakcyjnego charakteru, wynika jednoznacznie, że

skarżący w istocie nie domaga się rozwiązania uniwersalnego problemu prawnego,

ale dokonania wykładni oświadczeń woli w zawartych przez strony umowach.

Skarga kasacyjna jest natomiast oczywiście uzasadniona, jeżeli zaskarżone

nią orzeczenie zapadło wskutek oczywistego naruszenia prawa, zaś oczywiste

naruszenie prawa powinno być rozumiane jako widoczna, bez potrzeby

dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania

prawa z jego brzmieniem albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji.

Skarżący powinien wykazać kwalifikowaną postać naruszenia konkretnych

przepisów prawa materialnego lub procesowego, widoczną prima facie, przy

wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Ma to być przy tym zasadność

łatwo dostrzegalna już nawet przy pobieżnej lekturze skargi. Ponadto naruszenie to

musi mieć oczywisty wpływ na wynik sprawy.

Skarżący nie wykazał, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Przede

wszystkim powód nie wskazał, jaki konkretnie przepis bądź przepisy zostały jego

zdaniem naruszone w stopniu kwalifikowanym, przemawiającym za oczywistą

zasadnością skargi (s. 13-14 skargi kasacyjnej). Taka konstrukcja wniosku

wyklucza przyjęcie, że skarga jest oczywiście uzasadniona.

Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn

uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności

nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. odmówił

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zgodnie z art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c. oraz

§ 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

I CSK 1007/26

5

22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie obciążył

skarżącego kosztami postępowania kasacyjnego.

Marcin Łochowski

(D.Z.)

[a.ł]