Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi banku, bank zapłaci klientom po 900 zł

W związku ze skargą kasacyjną pozwanego Bank S.A. w W. od wyroku

Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 8 grudnia 2025 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

I CSK 1044/26

2

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania

przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie

i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych

funkcji skargi kasacyjnej. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć

rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo

jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej

funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której

rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa,

skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że

Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie

ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej

indywidualnej sprawie.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł na

przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Przesłanka ta nie została

spełniona.

Należy przypomnieć, że oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania na tym, że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,

wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo iż budzi poważne

wątpliwości, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje

wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu

do identycznych lub podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (zob.

postanowienia Sądu Najwyższego z 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08; z 28

marca 2007 r., II CSK 84/07). Skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia

odrębnej i pogłębionej argumentacji prawnej wskazującej na zaistnienie powołanej

okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania,

zawierającej szczegółowy opis tego, na czym polegają poważne wątpliwości

interpretacyjne (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 8 lipca 2009 r., I CSK

111/09; z 12 grudnia 2008 r., II PK 220/06).

I CSK 1044/26

3

Według skarżącego w sprawie wystąpiła potrzeba wykładni art. 499 k.c.,

która sprowadzała się do odpowiedzi na pytanie;

„Czy przedstawienie do potrącenia jednocześnie należności głównej

i naliczonych od tej należności ustawowych odsetek za opóźnienie z uwagi na

retroaktywny skutek potrącenia określony w art. 499 zd. drugie k.c., prowadzi do

umorzenia także roszczenia odsetkowego za okres od chwili wymagalności

wierzytelności aktywnej do chwili potrącenia a tym samym wykluczona jest

możliwość przedstawienia do potrącenia tych odsetek wobec ich wygaśnięcia

w drodze wyżej wspomnianego retroaktywnego skutku potrącenia?”

Przedstawiona przez skarżącego kwestia nie wymaga interpretacji ze strony

Sądu Najwyższego. Dość liczne orzecznictwo dotyczące przedstawionej

wątpliwości prowadzi do konkretnych konkluzji, które zostały wrażone w wielu

nowszych orzeczeniach Sądu Najwyższego. Wskazano, że jeżeli wierzytelność

aktywna stała się wymagalna wcześniej niż wierzytelność pasywna, to retroaktywny

skutek potrącenia nie obejmie odsetek powstałych w okresie od dnia wymagalności

wierzytelności aktywnej, od której naliczane są odsetki, do dnia powstania

wymagalności wierzytelności pasywnej (zob. szerzej postanowienie SN z 13

czerwca 2025 r., I CSK 768/25, postanowienie Sądu Najwyższego z 2 grudnia 2025

r., I CSK 1986/25, postanowienie Sądu Najwyższego z 26 marca 2026 r., I CSK

1628/25, postanowienie Sądu Najwyższego z 16 kwietnia 2026 r., I CSK 1035/25,

postanowienie Sądu Najwyższego z 24 marca 2026 r., I CSK 638/25).

Wobec powyższego, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł

jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie

art. 98 k.p.c.

(M.M.)

[SOP]