SN odmówił rozpoznania skargi banku w sporze o kredyt i zasądził od niego 2700 zł

Wyrokiem z 13 listopada 2024 r. Sąd Okręgowy w Suwałkach w punkcie

I zmienił pkt 2 wyroku Sądu Rejonowego w Augustowie z 5 czerwca 2024 r. w ten

I CSK 1129/25

2

sposób, że – nadając mu nową treść – zasądził od pozwanego na rzecz powoda

3475,40 CHF z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 28 grudnia 2023 r. do dnia

zapłaty (punkt I podpunkt a) oraz ustawowe odsetki za opóźnienie od kwoty

15 711,54 zł i od kwoty 4919,15 CHF od 28 grudnia 2023 r. do 25 czerwca 2024 r.

(punkt I podpunkt b). W punkcie II Sąd Okręgowy oddalił apelację pozwanego

w pozostałym zakresie, a w punkcie III orzekł o kosztach postępowania.

Pozwany wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego,

zaskarżając ten wyrok w całości. Skarżący powołał się na istnienie potrzeby

wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości i wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), tj. art. 3851 § 1 i 2 k.c. w zakresie,

w jakim odnoszą się one do skutków uznania postanowień umownych za abuzywne

i możliwości zastąpienia takich postanowień przepisami dyspozytywnymi, przy czym

z uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania można wywieść, że

chodzi o możliwość zastąpienia przepisami dyspozytywnymi fragmentu klauzuli

indeksacyjnej odnoszącej się do stosowania przez bank samodzielnie przez niego

opracowanych tabel kursowych.

Skarżący wskazał również, że w sprawie występuje istotne zagadnienie

prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), w ramach którego pyta, czy brak możliwości

oszacowania kwoty, którą strona umowy kredytu będzie świadczyć w przyszłości

stanowi per se o niejednoznaczności tego postanowienia umownego,

a w konsekwencji, czy postanowienie takie powinno podlegać badaniu pod kątem

abuzywności.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną powód wniósł m.in. o odmowę przyjęcia

skargi do rozpoznania, a także o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda

kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego

według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Jedną z przesłanek dopuszczalności środka zaskarżenia jest interes prawny

w zaskarżeniu. Dla jego powstania konieczne jest istnienie stanu pokrzywdzenia

orzeczeniem (gravamen), który występuje, gdy zaskarżone orzeczenie narusza

interesy skarżącego (zob.m.in. uchwałę składu siedmiu sędziów SN z 15 maja 2014

I CSK 1129/25

3

r., III CZP 88/13, OSNC 2014, nr 11, poz. 108; postanowienia SN: z 25 lutego 2015

r., V CSK 450/14; z 16 kwietnia 2021 r., I CSK 484/20, i z 31 stycznia 2022 r., I CSK

1578/22). Rozstrzygnięcie w zakresie, w jakim na skutek apelacji pozwanego Sąd

drugiej instancji, zmieniając wyrok Sądu Rejonowego, obniżył zasądzoną od

pozwanego na rzecz kwotę (punkt I podpunkt a) oraz skrócił okres, za jaki

powodowi należą się od pozwanego odsetki ustawowe za opóźnienie od

zasądzonej kwoty (punkt I podpunkt b), jest dla pozwanego korzystne. Nie ma on

w tym zakresie interesu prawnego w zaskarżeniu, co powoduje częściowe

odrzucenie skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej, na podstawie art. 3986 § 2 i 3

k.p.c.

W pozostałym zakresie należy wskazać, że Sąd Najwyższy przyjmuje skargę

kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1

k.p.c.).

Do przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na potrzebę

wykładni przepisów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) wymaga się wykazania, że treść

i znaczenie przepisu nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowym

orzecznictwie lub że istnieje potrzeba zmiany ich dotychczasowej wykładni (zob.

postanowienie SN z 21 listopada 2023 r., I CSK 4931/22).

Sąd Najwyższy wielokrotnie wypowiadał się w podnoszonej przez

skarżącego kwestii, a ostatecznie linia orzecznicza została ukształtowana uchwałą

pełnego składu Izby Cywilnej SN z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22 (OSNC 2024,

nr 12, poz. 118). Zgodnie z nią w razie uznania, że postanowienie umowy kredytu

indeksowanego lub denominowanego odnoszące się do sposobu określania kursu

waluty obcej stanowi niedozwolone postanowienie umowne i nie jest wiążące,

w obowiązującym stanie prawnym nie można przyjąć, że miejsce tego

postanowienia zajmuje inny sposób określenia kursu waluty obcej wynikający

z przepisów prawa lub zwyczajów (pkt 1). Sąd Najwyższy przyjął również, że

w razie niemożliwości ustalenia wiążącego strony kursu waluty obcej w umowie

I CSK 1129/25

4

kredytu indeksowanego lub denominowanego umowa nie wiąże także

w pozostałym zakresie (pkt 2). Uchwała ta ma moc zasady prawnej i wiąże Sąd

Najwyższy w niniejszej sprawie (art. 87 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym).

Z kolei powołanie się na istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1

k.p.c.) wymaga sformułowania problemu prawnego i wykazania, że ma on

precedensowy charakter oraz znaczenie dla rozwoju prawa (zob. postanowienia

SN: z 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07; z 10 kwietnia 2014 r., IV CSK 623/13; z 2

grudnia 2014 r., II CSK 376/14; z 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14, i z 6 lutego

2026 r., I CSK 719/25).

Sformułowanego przez skarżącego zagadnienia nie można uznać za istotne.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego nie ulega obecnie wątpliwości, że klauzule

kształtujące mechanizm indeksacji w umowie kredytu indeksowanego określają

główne świadczenia stron, jednak nawet takie postanowienia podlegają kontroli pod

kątem abuzywności, jeżeli nie zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Nie

ulega wątpliwości, że ten ostatni przypadek zachodzi w odniesieniu do klauzul

umożliwiających bankowi arbitralne określanie wysokości kursów (zob.

uzasadnienie uchwały pełnego składu Izby Cywilnej SN z 25 kwietnia 2024 r., III

CZP 25/22). W rezultacie na podstawie art. 3851 § 1 k.c. klauzule przeliczeniowe

jako sformułowane w sposób niejednoznaczny podlegają ocenie pod kątem

abuzywności (zob. wyroki SN z 27 sierpnia 2025 r., II CSKP 180/24, i z 5 grudnia

2025 r., II CSKP 947/24).

Z tych przyczyn należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania w pozostałym zakresie (art. 3989 § 2 k.p.c.).

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1,

11, 3 i 4 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2, § 2 pkt 6 oraz § 20 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności

adwokackie.

I CSK 1129/25

5

(E.M.)

[SOP]