Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi klienta na bank, klient zapłaci 2700 zł

Powód S.H. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w

Kaliszu z 4 grudnia 2025 r., zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego

uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

skarżący powołał się na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących

I CSK 1165/26

2

poważane wątpliwości oraz wskazał, że w sprawie występują istotne zagadnienie

prawne:

1) Czy pod pojęciem „obowiązków wynikających z ustawy wobec

konsumentów” o którym mowa w art. 59 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie

konsumenckim (dalej: „u.k.k.”) należy rozumieć również wypełnienie przez

kredytodawcę obowiązków informacyjnych do których odsyła art. 45 ust. 1 u.k.k.?

2) Czy pod pojęciem „prawidłowego” zrealizowania obowiązków

wynikających z ustawy wobec konsumentów o którym mowa w art. 59 u.k.k. należy

rozumieć obowiązek kredytodawcy do udzielenia konsumentowi informacji

dotyczących rzeczywistych parametrów kredytu, do których odsyła art. 45 ust. 1

u.k.k.?

3) Czy sąd z urzędu ma obwiązek zbadania wszystkich przesłanek

uzasadniających zastosowanie sankcji kredytu darmowego o których mowa w art.

45 ust. 1 u.k.k., również tych niewymienionych przez kredytodawcę w oświadczeniu

o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego?

4) Czy brak poinformowania konsumenta o uprawnieniu wynikającym z art.

53 ust. 2 u.k.k. skutkuje przyjęciem, że kredytodawca nie wywiązał się z obowiązku

informacyjnego o którym mowa w 30 ust. 1 pkt 15 u.k.k.?

5) Czy brak poinformowania konsumenta o wysokości prowizji z tytułu

zawartej umowy ubezpieczenia, którą pozwany pobiera działając jako agent

ubezpieczeniowy w kredytowanej składce ubezpieczenia skutkuje przyjęciem, że

kredytodawca nie wywiązał się z obowiązku informacyjnego o którym mowa w art.

30 ust. 1 pkt 10 u.k.k.?

Ponadto skarżący wskazał, że skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona, gdyż Sąd drugiej instancji ocenił spełnienie przez pozwanego

obowiązku informacyjnego jedynie pod względem formalnym nie ustalając, czy

wskazana przez pozwanego w umowie kredytu kwota RRSO jest kwotą

prawidłową, zgodną z rzeczywistymi parametrami kredytu, jednocześnie nie

czyniąc żadnych ustaleń faktycznych co do prawidłowości wskazanej w umowie

RRSO jako parametru kredytu. Zdaniem Skarżącego Sąd drugiej instancji nie

I CSK 1165/26

3

wskazał też podstawy rozstrzygnięcia, w szczególności ustalenia faktów, które

uznał za udowodnione.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest

zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie

może przyczynić się do rozwoju prawa. Zagadnienie prawne powinno umożliwić

Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się

do samej subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu.

Natomiast oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na

potrzebie wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.)

wymaga wykazania, jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w danej sprawie,

jest przedmiotem rozbieżnej wykładni w orzecznictwie i na czym rozbieżność ta

polega, co wymaga przytoczenia orzeczeń sądów wydanych w takich samych lub

istotnie zbliżonych stanach faktycznych, względnie, jaki konkretny przepis prawa,

zastosowany w danej sprawie, wymaga interpretacji ze strony Sądu Najwyższego,

z czego potrzeba ta wynika i z jakich powodów dotychczasowy dorobek doktryny

i orzecznictwa jest w tej mierze niewystarczający. Nieodzowne jest ponadto,

podobnie jak w przypadku przyczyny kasacyjnej określonej w art. 3989 § 1 pkt 1

k.p.c., wykazanie związku między oczekiwaną od Sądu Najwyższego wykładnią

prawa a wynikiem postępowania kasacyjnego.

Po pierwsze, skarżący w sposób nieuprawniony połączył pierwszą i drugą

przesłankę kasacyjną, co wskazuje na ignorowanie zasad obowiązujących przy

formułowaniu i uzasadnianiu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Ponadto skarżący nie wskazał przepisów wymagających postulowanej przez niego

wykładni. Nie jest natomiast rolą Sądu Najwyższego poszukiwanie argumentów

uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w treści uzasadnienia

skargi, a zwłaszcza podstaw kasacyjnych, jeżeli strona nie powołała ich we wniosku

o przyjęcie skargi do rozpoznania.

Po drugie, skarżący nie sporządził w sposób prawidłowy uzasadnienia dla

pierwszej przesłanki kasacyjnej. Pomimo bowiem sformułowania pięciu zagadnień

I CSK 1165/26

4

skarżący sporządził wspólne uzasadnienia dla pierwszej oraz drugiej grupy

zagadnień (s. 4-5 skargi kasacyjnej). Tymczasem, każde z zagadnień wymagało

odrębnego uzasadnienia, które powinno obejmować argumenty wskazujące na

istnienie poważnych wątpliwości prawnych, przytoczenie istniejących na tym tle

poglądów orzecznictwa i doktryny oraz przedstawienie rozbieżnych interpretacji

prawnych i racji jurydycznych stojących za każdą z nich. Tego w lakonicznym

uzasadnieniu wniosku skarżącego o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

niewątpliwie zabrakło. Uzasadnienie sprowadza się bowiem w przypadku pierwszej

grupy zagadnień do przedstawienia w trzech zdaniach, jak Sąd drugiej instancji

interpretuje art. 59 u.k.k., wskazania treści drugiego zagadnienia oraz jego

znaczenia dla spraw dotyczących sankcji kredytu darmowego. Natomiast w

przypadku drugiej grupy – przedstawienia w czterech zdaniach treści zagadnień,

stanowiska Sądów meriti oraz oceny powoda. Taka konstrukcja uzasadnienia

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uniemożliwia jego

uwzględnienie.

Niezależnie od powyższego należy wskazać, że skarżący w dwóch

pierwszych zagadnieniach prawnych mylnie powołuje się na art. 59 u.k.k., którego

treść nie zawiera jednak przytoczonych przez powoda fragmentów, zamiast na art.

59cc u.k.k.

Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, jeżeli zaskarżone nią

orzeczenie zapadło wskutek oczywistego naruszenia prawa, zaś oczywiste

naruszenie prawa powinno być rozumiane jako widoczna, bez potrzeby

dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania

prawa z jego brzmieniem albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji.

Skarżący powinien wykazać kwalifikowaną postać naruszenia konkretnych

przepisów prawa materialnego lub procesowego, widoczną prima facie, przy

wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Ma to być przy tym zasadność

łatwo dostrzegalna już nawet przy pobieżnej lekturze skargi. Ponadto naruszenie to

musi mieć oczywisty wpływ na wynik sprawy.

Skarżący nie wykazał, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Po pierwsze,

powód nie wskazał, jaki konkretnie przepis bądź przepisy zostały jego zdaniem

I CSK 1165/26

5

naruszone w stopniu kwalifikowanym, przemawiającym za oczywistą zasadnością

skargi (s. 3-4 skargi kasacyjnej). Taka konstrukcja wniosku wyklucza przyjęcie, że

skarga jest oczywiście uzasadniona.

Po drugie, z uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania wynika, że w znacznej mierze odnosi się ono do ustaleń faktycznych,

a ta sfera nie jest objęta kognicją Sądu Najwyższego (zob. art. 39813 § 2 k.p.c.).

Po trzecie, sąd drugiej instancji może ograniczyć się do stwierdzenia

w uzasadnieniu wyroku, że przyjął za własne ustalenia sądu pierwszej instancji (art.

387 § 21 pkt 1 k.p.c.). Skorzystanie z tej możliwości w żadnym razie nie może

prowadzić do wniosku o oczywistej zasadności skargi.

Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn

uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w tym nieważności

postępowania. Skarżący wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

wskazał co prawda również na art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c. (s. 2 skargi kasacyjnej),

jednak w uzasadnieniu wniosku nie odniósł się do tej przesłanki kasacyjnej i nie

wyjaśnił, jakie uchybienia miałby przesądzać o nieważności postępowania.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c.

odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a stosownie do art. 98 § 1, 11 i

3 w zw. z art. 99 k.p.c. oraz § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za

czynności radców prawnych obciążył skarżącego kosztami postępowania

kasacyjnego.

Marcin Łochowski

(D.Z.)

I CSK 1165/26

6

[SOP]