Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej banku w sporze z klientami o zapłatę

Pozwany Bank S.A. w W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu

Apelacyjnego w Warszawie z 28 października 2025 r., zaskarżając ten wyrok w

części, wnosząc o jego uchylenie w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w części

oraz uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 15 września 2022 r. w

części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualne o uchylenie

wyroku Sądu Apelacyjnego w zaskarżonej części i orzeczenie co do istoty sprawy

przez oddalenie powództwa w zakresie 291 343 zł z odsetkami ustawowymi za

opóźnienie.

I CSK 1219/26

2

W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

skarżący wskazał, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona z uwagi na

nieprawidłową ocenę przez Sąd Apelacyjny skuteczności oświadczenia o

potrąceniu z 28 stycznia 2025 r. w toku postępowania apelacyjnego oraz

zaniechanie uwzględnienia tego zarzutu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, jeżeli zaskarżone nią

orzeczenie zapadło wskutek oczywistego naruszenia prawa, zaś oczywiste

naruszenie prawa powinno być rozumiane jako widoczna, bez potrzeby

dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania

prawa z jego brzmieniem albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji.

Skarżący powinien wykazać kwalifikowaną postać naruszenia przepisów prawa

materialnego lub procesowego, widoczną prima facie, przy wykorzystaniu

podstawowej wiedzy prawniczej. Ma to być przy tym zasadność łatwo dostrzegalna

już nawet przy pobieżnej lekturze skargi.

Skarżący nie wykazał, że skarga jest oczywiście uzasadniona; nie wyjaśnił,

jaki przepis bądź przepisy zostały jego zdaniem naruszone w stopniu

kwalifikowanym, przemawiającym za oczywistą zasadnością skargi. Pozwany

wskazał, co prawda, w treści uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania, że Sąd Apelacyjny nie zastosował art. 498 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 499

k.c. (s. 6 skargi) oraz że dokonał błędnej wykładni przepisów, tj. art. 498 i 499 k.c.

(s. 8 skargi), nie jest to jednak równoznaczne wypełnieniem obowiązku, o jakim

mowa powyżej. Taka konstrukcja wniosku wyklucza przyjęcie, że skarga jest

oczywiście uzasadniona.

Ponadto powołanie się przez Sąd Apelacyjny, na brak „jakiejkolwiek

informacji odnośnie [do tego], kiedy i czy nastąpiło wezwanie do zapłaty jeszcze

przed wniesieniem pozwu przez pozwanego, czy też takie wezwanie do zapłaty

stanowił wniesiony pozew, a jeżeli tak, to w jakiej dacie nastąpiło jego skuteczne

doręczenie” (s. 76 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), stanowiło podstawę

nieuwzględnienia zarzutu potrącenia ze względu na niemożność ustalenia chwili

wymagalności wierzytelności wzajemnej pozwanego banku. Niewątpliwie jest to

I CSK 1219/26

3

okoliczność istotna z perspektywy zastosowania art. 498 i 499 k.c. i skuteczności

powyższego zarzutu. Ten element dotyczy jednak brakujących ustaleń faktycznych,

które nie mogą być przedmiotem zarzutów kasacyjnych (art. 3983 § 3 k.p.c.).

Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn

uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności

nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. odmówił

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Marcin Łochowski

(D.Z.)

[SOP]