SN odmówił przyjęcia skargi banku w sporze o kredyt walutowy, bank zapłaci po 2025 zł

Wyrokiem z 30 grudnia 2024 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu zmienił wyrok

Sądu Okręgowego w Legnicy z 29 marca 2023 r. w ten sposób, że oddalił

powództwo ponad zasądzoną kwotę 2338,29 zł i orzekł o kosztach postępowania

pierwszoinstancyjnego (pkt 1), a w pozostałym zakresie oddalił apelację pozwanego

(pkt 2) i rozstrzygnął o kosztach postępowania apelacyjnego (pkt 3).

I CSK 1240/25

2

Pozwany wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego,

zaskarżając ten wyrok w części. Wskazał, że w sprawie występują istotne

zagadnienia prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) dotyczące (1) dopuszczalności

stwierdzenia abuzywności klauzul przeliczeniowych umowy kredytu

denominowanego kursem waluty obcej, odsyłających do tabeli kursów walut obcych

kredytodawcy, w sytuacji gdy kredytobiorca miał możliwość wypłaty kredytu oraz

spełniania świadczenia bezpośrednio w walucie obcej, oraz (2) możliwości

uznawania klauzul obciążających konsumenta ryzykiem kursowym za abuzywne,

w przypadku gdy konsumentowi została przedstawiona szczegółowa informacja

o ryzyku kursowym związanym z zaciągnięciem kredytu, a konsument potwierdził

przekazanie tej szczegółowej i wyczerpującej informacji.

Ponadto, zdaniem skarżącego, istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), tj. art. 3851 § 1 i 2 k.c. oraz art. 6

ust. 1 dyrektywy 93/13, przy czym zakres wykładni tych przepisów oraz związane

z tym problemy zostały przedstawione przez skarżącego w sposób tożsamy do

sformułowanych przez niego zagadnień prawnych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną powodowie wnieśli m.in. o odmowę

przyjęcia skargi do rozpoznania, a także o zasądzenie od pozwanego na rzecz

powodów kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna

jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).

Sformułowanych przez skarżącego zagadnień nie można uznać za istotne

zagadnienia prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.

Zgodnie z ustaleniami Sądów meriti kwota kredytu miała zostać wypłacona

w złotych. Artykuł 3.07. ust. 6 umowy przewidywał, że uruchomienie kredytu ma

nastąpić na rachunek wskazany w art. 3.07. ust. 3. Z kolei z tego postanowienia

I CSK 1240/25

3

wynikało, że wspomniany rachunek był prowadzony w złotych. Zgodnie z umową

nie było zatem możliwości wypłaty kredytu w walucie obcej, co stanowiło założenie

zagadnienia sformułowanego przez skarżącego.

Z kolei udzielenie odpowiedzi na drugie z zagadnień nie miałoby znaczenia

dla rozstrzygnięcia sprawy. O abuzywności klauzuli przeliczeniowej (na którą

składają się ściśle ze sobą powiązane klauzula ryzyka walutowego oraz klauzula

spreadu), prowadzącej w dalszej kolejności do nieważności umowy, przesądza

przyznanie bankowi możliwości arbitralnego wyznaczania rozmiaru zobowiązania

kredytobiorcy przy zastosowaniu kreowanych samodzielnie przez bank tabel

kursowych. Nie ma natomiast znaczenia sama okoliczność niewywiązania się przez

bank w odpowiednim stopniu z obowiązków informowania o ryzyku kursowym (zob.

m.in. wyrok SN z 17 lipca 2025 r., II CSKP 563/23). Wskazać przy tym należy, że

już samo uzależnienie wysokości świadczenia od czynników niemożliwych do

ustalenia w chwili zawarcia umowy (kursów walut w przyszłości) sprawia, iż

postanowienie nie może być uznane za sformułowane w sposób jednoznaczny

w rozumieniu art. 3851 § 1 zd. 2 k.c., co otwiera możliwość badania jego

abuzywności, mimo że określa ono główne świadczenie stron.

Sąd Najwyższy nie dostrzega również potrzeby dokonania wykładni

wskazywanych przez skarżącego przepisów. Do przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania ze względu na przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga się

bowiem wykazania, że treść i znaczenie przepisu nie zostały dostatecznie

wyjaśnione w dotychczasowym orzecznictwie lub że istnieje potrzeba zmiany ich

dotychczasowej wykładni (zob. postanowienie SN z 21 listopada 2023 r., I CSK

4931/22). Przedstawione wyżej rozważania w odpowiedzi na sformułowane przez

skarżącego zagadnienia prawne dotyczą tych samych kwestii, a wykładnia

powoływanych przez skarżącego przepisów nie budzi już w orzecznictwie

wątpliwości.

Z tych przyczyn należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1,

11, 3 i 4, art. 99 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2, § 2 pkt 6 oraz § 20 rozporządzenia

I CSK 1240/25

4

Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za

czynności radców prawnych. Suma zwrotu została rozdzielona na powodów

w częściach równych (zob. uchwałę SN z 16 listopada 2023 r., III CZP 54/23,

OSNC 2024, nr 6, poz. 57).

(E.M.)

[SOP]