Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi banku i zasądził od niego po 2700 zł kosztów

Pozwany Bank spółka akcyjna w W. (poprzednio Bank1 spółka akcyjna w

W.) wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 28

listopada 2024 r. Wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania uzasadnił potrzebą

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), tj. art. 3851 § 1 i 2

k.c. w zakresie, w jakim odnoszą się one do skutków uznania postanowień

I CSK 1243/25

2

umownych

za

abuzywne

i możliwości zastąpienia takich postanowień przepisami dyspozytywnymi.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną powodowie J. R.

i B. R. wnieśli o wydanie postanowienia odmawiającego przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów

postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na potrzebie

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) wymaga wskazania,

że określony przepis prawa, mimo, iż budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się

wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez

skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub

podobnych stanów faktycznych, które należy powołać (zob. postanowienia SN:

z 26 czerwca 2015 r., III CSK 77/15, i z 20 maja 2016 r., V CSK 692/15). Konieczne

jest dokonanie analizy rozbieżnych orzeczeń i wykazanie, że rozbieżność wynika

z różnej wykładni przepisu (zob. postanowienia SN: z 15 października 2002 r.,

II CZ 102/02; z 28 marca 2007 r., II CSK 84/07; z 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07;

z 15 kwietnia 2021 r., IV CSK 617/20).

Skarga kasacyjna pozwanego kryteriów tych nie spełnia. Przedstawione

przez skarżącego wątpliwości interpretacyjne dotyczące wykładni

art. 3851 § 1 i 2 k.c., nie czynią zadość wymogom z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.,

uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, gdyż były już

wielokrotnie przedmiotem wypowiedzi Sądu Najwyższego (zob. uchwałę składu

całej Izby Cywilnej SN z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22; oraz wyroki SN:

z 5 kwietnia 2023 r., II CSKP 1075/22; z 31 marca 2023 r., II CSKP 775/22;

z 19 maja 2022 r., II CSKP 985/22; z 17 marca 2022 r., II CSKP 474/22; z 10 maja

2022 r., II CSKP 285/22; z 8 listopada 2022 r., II CSKP 1153/22; z 27 lipca 2021 r.,

V CSKP 49/21). Skarżący nie wykazał, że zachodzą okoliczności uzasadniające

zmianę tych poglądów, zatem brak jest interesu publicznego w przyjęciu skargi

kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania.

I CSK 1243/25

3

W uchwale całej Izby Cywilnej z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22 (OSNC

2024, nr 12, poz. 118), Sąd Najwyższy wyjaśnił, że w razie uznania, iż

postanowienie umowy kredytu indeksowanego lub denominowanego odnoszące się

do sposobu określania kursu waluty obcej stanowi niedozwolone postanowienie

umowne i nie jest wiążące, w obowiązującym stanie prawnym nie można przyjąć,

że miejsce tego postanowienia zajmuje inny sposób określenia kursu waluty obcej

wynikający z przepisów prawa lub zwyczajów. Skutkiem niemożliwości ustalenia

wiążącego strony kursu waluty obcej w umowie kredytu indeksowanego lub

denominowanego jest niezwiązanie stron umową także w pozostałym zakresie.

Uchwała ta ma moc zasady prawnej (art. 87 ust. 1 u.SN) i wiąże inne składy Sądu

Najwyższego.

Nie jest możliwe wypełnienie powstałych w umowie luk po usunięciu z niej

abuzywnej klauzuli waloryzacyjnej przez odwołanie się m.in. do art. 358 § 2 k.c.

(zob. wyrok SN z 10 października 2025 r., II CSKP 471/24). Ponadto przepis ten

wszedł w życie 24 stycznia 2009 r. (zob. ustawę z dnia 23 października 2008 r.

o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz ustawy - Prawo dewizowe, Dz.U. 2008 r.

Nr 228, poz. 1506). Niedopuszczalne byłoby więc stosowanie tego przepisu

w odniesieniu do przedmiotowej umowy kredytu zawartej w 2008 r., a więc przed

wejściem w życie tego przepisu (zob. wyrok SN z 28 kwietnia 2022 r.,

II CSKP 40/22). Nie jest też możliwe wypełnienie powstałych w umowie luk po

usunięciu z niej abuzywnej klauzuli waloryzacyjnej przez odwołanie się do

art. 56 k.c., art. 65 k.c., art. 354 k.c. czy przepisów prawa wekslowego (zob. wyroki

SN: z 14 czerwca 2023 r., II CSKP 254/22; z 18 kwietnia 2023 r., II CSKP 1511/22,

i z 4 czerwca 2024 r., II CSKP 1213/22).

Z powyższych względów, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie znajdując również

okoliczności, które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu,

w szczególności nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).

O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie

art. 98 § 1, 11 i 3 w zw. z art. 99 w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. oraz § 2 pkt 7

I CSK 1243/25

4

w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

[wr]

[a.ł]