SN odmówił przyjęcia skargi W.S. i nakazał mu zapłacić gminie 5400 zł kosztów

Wyrokiem z 22 kwietnia 2024 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi oddalił apelację

powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z 23 listopada 2022 r., którym Sąd

oddalił powództwo o odszkodowanie za wydanie decyzji administracyjnej.

Powód wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego, zaskarżając

ten wyrok w całości. Skarżący wskazał, że skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), gdyż Sądy meriti błędnie ustaliły stan

I CSK 127/25

2

faktyczny i uchyliły się od oceny dowodów, które są niezbędne do prawidłowego

rozstrzygnięcia sprawy, a uzasadnienie zawiera braki powodujące niemożność

dokonania prawidłowej wykładni i oceny zarzutów. Zdaniem skarżącego Sąd

drugiej instancji naruszył art. 4171 § 2 k.c. przez pominięcie i niezastosowanie tego

przepisu, podczas gdy powód decyzją Prezydenta miasta S. utracił swoje

uprawnienia w zakresie wykonywania zawodu diagnosty samochodowego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwana wniosła o odmowę przyjęcia

skargi do rozpoznania, a także o zasądzenie od powoda na pozwanej rzecz

kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego

według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna

jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Skarga kasacyjna stanowi

nadzwyczajny środek zaskarżenia prawomocnych orzeczeń, którego celem jest

ochrona interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości

orzecznictwa, usunięcie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu

dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych. Ograniczenie przesłanek do

czterech ma zapewnić, że przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nastąpi

jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane te funkcje, a skarga

kasacyjna nie stanie się instrumentem wykorzystywanym w każdej sprawie.

Wskazana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanka w postaci oczywistej

zasadności skargi kasacyjnej zachodzi wówczas, gdy zasadność zarzutów

podniesionych w skardze jest dostrzegalna prima facie, bez głębszej analizy

prawnej. Dotyczy to więc jedynie uchybień przepisom prawa materialnego albo

procesowego o charakterze elementarnym, polegających w szczególności na

oparciu rozstrzygnięcia na wykładni przepisu oczywiście sprzecznej z jednolitą

i ugruntowaną jego wykładnią przyjmowaną w orzecznictwie oraz nauce prawa, na

zastosowaniu przepisu, który już nie obowiązywał, względnie na oczywiście

I CSK 127/25

3

błędnym zastosowaniu określonego przepisu w ustalonym stanie faktycznym. Do

wykazania oczywistej zasadności skargi powinno wystarczyć jedno konkretne

twierdzenie, jedna stanowcza, przekonująca od razu teza, wskazująca racje

podważające rozstrzygnięcie poddane krytyce i zaskarżeniu (zob. postanowienia

SN: z 29 listopada 2022 r., I CSK 4912/22; z 30 listopada 2022 r., I CSK 2735/22;

z 20 października 2023 r., I CSK 1612/23; z 26 października 2023 r., I CSK 76/23,

i z 31 października 2023 r., I CSK 4805/22).

Skarga kasacyjna okazała się oczywiście bezzasadna.

Z powołaniem się na art. 4171 § 2 k.c. poszkodowany przez wydanie

prawomocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji może żądać naprawienia szkody

po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu ich niezgodności z prawem, chyba że

przepisy odrębne stanowią inaczej. Skarżącemu umyka na tym tle (i umykało

w postępowaniu przed Sądami meriti), że sąd rozważający zasądzenie

odszkodowania za szkodę wyrządzoną na skutek wydania ostatecznej decyzji nie

bada, czy była ona niezgodna z prawem, a powód dochodzący odszkodowania na

podstawie art. 4171 § 2 k.c. musi dysponować prejudykatem stwierdzającym

niezgodność z prawem decyzji mającej stanowić źródło szkody. Powód nie

dysponował takim prejudykatem. Sąd drugiej instancji trafnie wskazał, że

rozstrzygnięcie tej kwestii czyniło zbędnym dokonywanie analizy pozostałych

zarzutów apelacji.

Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącego kwestii błędnego ustalenia

stanu faktycznego oraz uchylenia się od oceny dowodów, podkreślić należy, że

skarżący nie wskazuje, na czym te błędne ustalenia miały polegać ani jakie dowody

umknęły ocenie Sądu drugiej instancji. Zresztą zważyć trzeba, że zgodnie z art.

3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące

ustalenia faktów lub oceny dowodów.

Z tych przyczyn należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1,

11, 3 i 4 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 7 oraz § 20 rozporządzenia

I CSK 127/25

4

Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za

czynności adwokackie.

(E.M.)

[SOP]