- Sygnatura akt
- I CSK 1293/25
- Sąd
- Sąd Najwyższy
- Wydział
- Izba Cywilna Wydział I
- Rodzaj
- Postanowienie
- Data orzeczenia
- 29 kwietnia 2026 r.
- W serwisie od
Zestawienie z tego dnia- Kategorie
- Sąd Najwyższy
Sąd Najwyższy nie przyjął skargi banku w sporze z klientami o ustalenie
Przejdź do orzeczenia, 3 min czytania
Spór
Klienci R.A. i J.M. pozwali bank o ustalenie. Bank zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 19 września 2024 r., który oddalił jego apelację.
Ustalenia sądu
Sąd Najwyższy nie badał dowodów. Rozpoznawał wyłącznie, czy w motywach skargi są przesłanki z art. 3989 § 1 k.p.c.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej banku do rozpoznania.
Dlaczego
Cztery przyczyny dotyczące kredytów frankowych nie występują w sprawie, bo rozstrzygnęła je uchwała III CZP 25/22, a pytanie o obowiązek przedumowny nie odnosi się do stanowiska Sądu Apelacyjnego.
Dla firm
Sąd Najwyższy jest związany uchwałą III CZP 25/22 w kwestii kredytów powiązanych z kursem waluty obcej, więc powtarzanie tych argumentów nie wystarcza do przyjęcia skargi.
Więcej o sprawie
Bank wskazał sześć przyczyn kasacyjnych, z czego cztery miały dotyczyć istotnego zagadnienia prawnego, a dwie potrzeby wykładni przepisów.
Pozwany Bank w W. (dalej: bank) wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu, którym oddalono apelację skarżącego od wyroku Sądu pierwszej instancji wydanego w sprawie o ustalenie z powództwa R.A. i J.M.
- Sąd
- Sąd Najwyższy, Izba Cywilna Wydział I
- Sygnatura
- I CSK 1293/25
Treść orzeczenia
I CSK 1293/25
POSTANOWIENIE
29 kwietnia 2026 r.
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Beata Janiszewska
na posiedzeniu niejawnym 29 kwietnia 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa R.A. i J.M.
przeciwko Bank w W.
o ustalenie,
na skutek skargi kasacyjnej Bank w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu
z 19 września 2024 r., I ACa 1375/22,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
[J.T.]
I CSK 1293/25
2
Uzasadnienie
Pozwany Bank w W. (dalej: bank) wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu
Apelacyjnego w Poznaniu, którym oddalono apelację skarżącego od wyroku Sądu
pierwszej instancji wydanego w sprawie o ustalenie z powództwa R.A. i J.M.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania bank wskazał
sześć przyczyn kasacyjnych w rozumieniu art. 3989 § 1 k.p.c. Cztery z nich
dotyczyły występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego
(art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), a dwie – potrzeby wykładni przepisów budzących
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie (art. 3989 § 1
pkt 2 k.p.c.). Natura obu wspomnianych przyczyn kasacyjnych była już
przedmiotem licznych wypowiedzi Sądu Najwyższego i została szczegółowo
omówiona m.in. w postanowieniu SN z 28 marca 2025 r., I CSK 703/24, wydanym
w sprawie z udziałem pozwanego.
Pierwsze cztery przyczyny kasacyjne wskazane przez bank nie występują
w sprawie. Choć sygnalizowane na s. 5-6 i opisane szerzej w dalszej części skargi
kwestie dotyczące problematyki kredytów powiązanych z kursem waluty obcej są
obiektywnie istotne, a dawniej rzeczywiście budziły poważne wątpliwości, to
obecnie należy uznać je za wyjaśnione – w kierunku odmiennym od oczekiwanego
przez pozwanego – dzięki uchwale Sądu Najwyższego – Izby Cywilnej –
z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22. Wobec braku podstaw do podjęcia działań
unormowanych w art. 88 § 1 u.s.n., przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy Sąd
Najwyższy pozostaje przy tym, na mocy art. 87 § 1 u.s.n., związany stanowiskiem
wyrażonym w sentencji tego orzeczenia. We wspomnianej uchwale szeroko
umotywowano zajęte w niej stanowiska; powtarzanie obecnie tej argumentacji
należy więc uznać za zbędne.
Piąta wskazana przez bank przyczyna kasacyjna, związana z potrzebą
wykładni art. 189 k.p.c., nie jest aktualna, gdyż pojęcie „interesu prawnego” w tzw.
sprawach frankowych również należy uznać za wyjaśnione. Było ono przedmiotem
bogatego orzecznictwa Sądu Najwyższego, w którym wskazano, że rozumienie
interesu prawnego musi być szerokie i elastyczne, a także uwzględniać
I CSK 1293/25
3
okoliczności danej sprawy. W określonych sytuacjach nie można więc wykluczyć,
że możliwość wytoczenia powództwa o zapłatę nie wyczerpuje interesu prawnego
po stronie osoby kwestionującej związanie częścią postanowień umowy lub
istnienie zobowiązania mającego wynikać z umowy kredytu (zob. postanowienie SN
z 29 grudnia 2021 r., I CSK 336/21, oraz wyrok SN z 26 maja 2022 r.,
II CSKP 19/22).
Ostatnia, szósta przyczyna kasacyjna, sprowadzała się do pytania o to,
„czy przedumowny obowiązek informacyjny wobec konsumenta stanowi element
postanowienia umownego, w związku z czym ewentualny brak wypełnienia takiego
obowiązku może podlegać badaniu jako samodzielna przesłanka abuzywności”.
Zagadnienie to nie występuje w sprawie, ponieważ nie odnosi się do stanowiska
zajętego przez Sąd Apelacyjny. Na marginesie należy również dodać, że tak
sformułowane pytanie nie stanowi istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., gdyż – w ujęciu nadanym mu konkretnie w skardze
kasacyjnej – odpowiedź na to pytanie nie rodzi poważnych wątpliwości prawnych.
Utrwalonym elementem oceny prawnej jest natomiast to, że kwestia udzielania
informacji na etapie przedumownym może mieć znaczenie dla oceny postanowień
zawartych w umowie, w kontekście kształtowania przez te postanowienia –
w określonych uwarunkowaniach relacji stron, wynikających także
z przekazywanych wcześniej informacji - praw i obowiązków konsumenta w sposób
sprzeczny z dobrymi obyczajami oraz z rażącym naruszeniem interesów
konsumenta.
Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że
z motywów skargi nie wynika, by zachodziły określone w art. 3989 § 1 k.p.c.
przyczyny kasacyjne, co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak
w sentencji postanowienia.
Beata Janiszewska
[J.T.]
[SOP]
I CSK 1293/25
4
Pełny tekst i metryka orzeczenia: Sąd Najwyższy, repozytorium2.sn.pl. Tytuł i streszczenie przygotował model językowy na podstawie treści orzeczenia. Orzeczenie może być nieprawomocne.