SN nie przyjął skargi W.Ł. o zakaz działalności, płaci 240 zł kosztów

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

I CSK 130/25

2

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Skarżący wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania w oparciu o czwartą z

wymienionych przesłanek.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, odwołanie się do przesłanki

oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia, w czym wyraża

się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że istotnie skarga

jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci

naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości

widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob.

m.in. postanowienie SN z 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Celem

sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie

jest wykazanie jedynie oczywistego naruszenie konkretnego przepisu prawa

materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której naruszenie to spowodowało

wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienie SN z 6

listopada 2012 r., III SK 16/12, nie publ.).

Zdaniem skarżącego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w

związku z naruszeniem art. 373 ust. 1 zw. z ust. 2 p.u., poprzez pominięcie przez

Sąd drugiej instancji ugruntowanego w orzecznictwie poglądu, zgodnie z którym

oprócz zaistnienia ustawowych przesłanek do orzeczenia zakazu konieczne jest

także wykazanie, że zawinione działanie reprezentanta upadłego doprowadziło do

obniżenia wartości ekonomicznej przedsiębiorstwa upadłego i pokrzywdzenia jego

wierzycieli, zaś okoliczności z art. 373 ust. 2 p.u. należy brać pod uwagę nie tylko

przy ustalaniu wymiaru zakazu, ale już na etapie badania zasadności jego

orzekania. Według skarżącego, Sąd drugiej instancji mimo przytoczenia

stosownych regulacji prawnych i orzecznictwa nie odniósł się do stanu faktycznego

i nie wykazał, iż doszło do obniżenia wartości ekonomicznej przedsiębiorstwa oraz

pokrzywdzenia wierzycieli (zwłaszcza, że uczestnik regulował bieżące należności

publicznoprawne); uczestnik powołał się w tym zakresie na zeznania podatkowe

[…] z czego wywodził, że uzyskał dochód.

I CSK 130/25

3

Skarżący nie zdołał jednak skutecznie zakwestionować ustaleń Sądu, z

których wynika, że stan zadłużenia uczestnika pogłębia się i powstają nowe

zobowiązania (dług powiększa się), których uczestnik nie reguluje mimo

wykazywania dochodu w zeznaniach podatkowych. Uczestnik nie posiada majątku

poza jednym pojazdem będącym przedmiotem zabezpieczenia (zastawu); nie ma

zatem majątku, z którego mogłoby nastąpić zaspokojenie długu. Sąd ustalił również

co do winy uczestnika, że niewątpliwie miał on wiedzę o stanie prowadzonego

przedsiębiorstwa oraz świadomość w zakresie obowiązków związanych z

powstaniem stanu niewypłacalności. Stopień pokrzywdzenia wierzycieli jest

znaczny, o czym świadczy wysokość łącznego zadłużenia (ustalonego przez Sąd),

w tym zadłużenia wobec wnioskodawcy

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).

(A.T.)

[a.ł]