Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi pozwanego w sporze z funduszem o zapłatę

Pozwany L. z siedzibą w L. złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu

Apelacyjnego w Lublinie z 17 listopada 2025 r., wydanego w sprawie z powództwa

E. Niestandaryzowanego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Wierzytelności w

W. o zapłatę.

Pozwany uzasadnił wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

potrzebą dokonania wykładni art. 95 ust. 1, 3 i 4 Prawa bankowego w zw. z art. 31

ust. 1 u.k.w.h. sprowadzającej się do rozstrzygnięcia kwestii, czy do dokonania

konstytutywnego wpisu hipoteki bankowej w księdze wieczystej konieczne jest

załączenie do wniosku ważnego i skutecznego oświadczenia właściciela

nieruchomości o ustanowieniu hipoteki. Ponadto skarżący sformułował istotne

I CSK 1311/26

2

zagadnienie prawne, czy sprzeczność składu sądu z art. 379 pkt 4 k.p.c. zachodzi

również wówczas, gdy w składzie uczestniczą osoby powołane na urząd sędziego

na wniosek KRS ukształtowanej w trybie ustawy z 8 grudnia 2017 r. oraz wskazał,

że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W ramach potrzeby dokonania wykładni przepisu prawa jako przyczyny

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania należy przedstawić i uargumentować

nierozwiązany jeszcze problem lub nieujednoliconą jeszcze rozbieżność

orzeczniczą. Jeżeli zaś wykładnia tego przepisu została już dokonana lub

ujednolicona, niezbędne jest podanie dodatkowej argumentacji, dlaczego ustalona

linia orzecznicza wymaga zmiany (zob. np. postanowienia SN: z 24 lutego 2026 r.,

I CSK 3866/24; z 20 listopada 2025 r., I CSK 2570/25; z 21 maja 2025 r., I CSK

266/25; z 25 października 2023 r., I CSK 2989/23; z 27 września 2023 r., I CSK

4679/22 oraz z 17.08.2023 r., I CSK 5668/22).

Natomiast istotne zagadnienie prawne jako podstawa przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania musi mieć charakter doniosły z punktu widzenia

rozstrzygnięcia sprawy i nie może być rozwiązane w świetle dotychczasowego

orzecznictwa. Jego wyjaśnienie powinno się bowiem przyczynić do rozwoju prawa

(zob. np. postanowienia SN: z 4 marca 2026 r., I CSK 1784/25; z 21 listopada 2025

r., I CSK 3626/24; z 13 sierpnia 2025 r., I CSK 581/25; z 22 maja 2025 r., I CSK

2201/24; z 26 października 2023 r., I CSK 76/23; z 20 października 2023 r., I CSK

1374/23; z 3 października 2023 r., I CSK 2591/23; z 15 września 2023 r., I CSK

4360/22; z 18 sierpnia 2023 r., I CSK 4091/22; z 2 sierpnia 2023 r., I CSK 6585/22).

Skarżący nie uczynił zadość tym wymaganiom.

Poruszona przez skarżącego kwestia badania przez sąd wieczystoksięgowy

dokonujący wpisu hipoteki dokumentów zawierających oświadczenie przyszłego

dłużnika hipotecznego o ustanowieniu hipoteki została już bowiem rozstrzygnięta

prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Lublinie, który ostatecznie

przesądził, że oświadczenia o ustanowieniu hipotek zawarte w umowie kredytu

wypełniają wszystkie wymagania stawiane oświadczeniu o ustanowieniu hipoteki.

I CSK 1311/26

3

Jeśli zaś chodzi o zagadnienie związane z zakresem zastosowania art. 379

pkt 4 k.p.c., należy wskazać, że de lege lata w systemie prawnym istnieją specjalne

mechanizmy umożliwiające kwestionowanie udziału osób powołanych na

stanowiska sędziowskie ex ante w stosunku do wydania orzeczenia. Takimi

narzędziami prawnymi są test niezawisłości (art. 42a Prawa o ustroju sądów

powszechnych) oraz instytucja wyłączenia sędziego (art. 49 k.p.c.).

W zakresie przesłanki oczywistej zasadności skarżący w ogóle nie wykazał

jakie przepisy zostały jego zdaniem naruszone w sposób kwalifikowany, ani na

czym to naruszenie polegało. Należy bowiem podkreślić, że o ile na etapie

merytorycznego rozpoznawania skargi kasacyjnej badane są wszelkie podniesione

w niej zarzuty, o tyle decyzja o przyjęciu skargi do rozpoznania jako oczywiście

zasadnej musi opierać się jedynie na naruszeniach kwalifikowanych. Po pierwsze,

dostrzegalnych bez konieczności przeprowadzenia głębszej analizy, a po drugie,

wpływających bezpośrednio na wadliwość wydanego rozstrzygnięcia. Nie każde

bowiem naruszenie przepisów prawa prowadzi ostatecznie do wydania jaskrawie

nieprawidłowego orzeczenia (zob. np. postanowienia SN z 28 lutego 2024 r., I CSK

1671/23; z 12 stycznia 2024 r., I CSK 97/23; z 27 października 2023 r., I CSK

4887/22).

Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił

przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach postępowania kasacyjnego nie

rozstrzygał zaś wobec braku wniosku o ich zasądzenie.

[SOP]